Wicca is mijn religie, achteraf gezien is dat altijd al zo geweest. Ik heb het geluk gehad mensen te leren kennen waarmee het goed klikte. In 1984 hebben zij me ingewijd in een Gardnerian coven. Anders was ik alleen verder gegaan. Mijn ideeën over de rol van man en vrouw komen in wicca terug. Zo ook mijn ideeën over het belang van natuur en milieu: ik vier de jaarfeesten en eet de groenten van het seizoen. En de Wiccan Rede ('Doe wat je wilt, mits het niemand schaadt') was al mijn lijfspreuk voor ik wicca leerde kennen.

One response to “Goden en godinnen in de lage landen, 2: Verdiepen”

  1. Evert Mouw

    Dit grondige artikel geeft een mooi overzicht van de religieuze geschiedenis van de lage landen. Ik vind het voor mijn persoonlijke afkomst ook wel interessant, daar het erop lijkt dat ik, hoewel grotendeels Germaans, nog wat Keltische genen heb; logisch gezien m’n Veluwse wortels.

    Ik gok er zelf op dat de Germaanse goden niet via de Vikingen kwamen, maar al duizenden jaren onder de Germaanse stammen leefden; in ieder geval de Wanen (Vanir), het oudste godengeslacht. De Asen (Asir) zijn lastiger te plaatsen en etymologisch verwant aan de Asura (Ahura) uit Perzië en India. De Perzen en de Vedische religie kwam natuurlijk ook uit het noorden en gaat terug op de gezamenlijke Indo-Europese cultuur.

    Soms wordt het argument gemaakt dat het christendom sommige oude tradities ook wel behouden heeft, door ze te incorporeren. Denk aan sinterklaas (Wodan) op z’n over de daken rijdende paard (sleipner) en zwarte piet (raven), de paashaas, de kerstboom etc. Daarmee werden ze behoed voor de vergetelheid; maar ze werden ook veranderd en misschien van hun kern ontdaan. Dat is een discussie.

    Ik denk wel dat in de oudere sjamanistische religies zoals die van de Germanen er een soort grote hemelgod was, een “great spirit”, die _via_ de persoonlijke goden aanbeden werd o.i.d. En misschien ook een aarde-moedergodin. Maar ik speculeer. Bij de latere filosofie en godsdienst van de klassieke oudheid zie je dat het neoplatonisme opkomt, een systeem waarbij wel meerdere goden bestaan maar het “goede, ware en schone” toch “een” is. De kerkvader Augustinus liet zich daardoor inspireren.

    Maar dat gaat allemaal buiten het primaire aandachtsgebied van dit artikel. In de grond van onze lage landen zit meer herinnering dan ik dacht. Leuk om ’t zo op een rijtje te zien!