Recensie: De glimlach van de sirene

Selma Sevenhuijsen – De Glimlach van de sirene, Reis door het Etruskisch labyrint op zoek naar de Godin
144 pagina’s, rijk geïllustreerd, kleur
ISBN: 978 90 77408 49 0
Uitgever: A3 boeken

Recensie Serotia:

“Reis door het Etruskisch labyrint op zoek naar de Godin”, staat er onder de titel van het boek, en erboven lacht een meermin met twee staarten mysterieus naar me. Ik houd van zoektochten naar de Godin, vindt labyrinten prachtig en oude beelden fascinerend. Toch stagneerde het lezen van dit boek even, omdat ik helemaal niets had met het gebied waarin dit verhaal zich afspeelt. Ik wist bar weinig van de Etrusken en ben nog nooit in Italië geweest. Dat ga ik dus anders doen, dacht ik, en heb het boek even opzij gelegd en er een grote atlas bij gepakt om de getekende kaart van Selma ernaast te leggen, en ben mij gaan inlezen in wie de Etrusken waren. Welk gebied het nou precies omvat en welke geschiedenis er achter steekt. Met die kennis en wetenschappen ben ik verder gaan lezen in het boek en dat begon te leven voor me. Selma neemt je al schrijvend en vertellend mee, zoals zij dat zelf zo mooi zegt: op een speurtocht die het karakter heeft van een slingerende tocht door een labyrint. Om in het centrum uit te komen bij de Meermin, de Godin, in vele gedaantes komt zij voorbij in het boek. 
Selma gaat terug naar het prille begin van de neolithische cultuur, naar de aardegodin, langs godinnen als Sheila-na-gig, Inanna, Isis, om er maar een paar te noemen. Ze legt het verband uit tussen de meermin en het labyrint, het ontstaan van het labyrint, de symboliek die dit alles heeft.
 Ze schetst het Etruskische landschap met zijn holle wegen, de heilige plekken daarin, de oorspronkelijke waarde die dit landschap heeft voor de bewoners en de pelgrims, en de rol die het speelde. Ter illustratie komen prachtige foto’s voorbij van een landschap dat ik niet kende, maar enorm interessant ben gaan vinden, dat ik nieuwsgierig word om het zelf te kunnen gaan zien. Vraagstukken die bij mij opkomen tijdens het lezen, worden gaandeweg uitgelegd, de heilige en sacrale waarde van het gebied en de bouwwerken, hoe alles in elkaar steekt en in elkaar overvloeit. Het wordt een logisch geheel door haar verhaal. Ik krijg inzicht in een gebied zo mooi en vol van historie. Ze opent je ogen voor de symboliek die er in dat gebied is, een symboliek die volgens mij toepasbaar is voor vele plekken en bouwwerken elders. Een gebied rijk aan cultuur, soms zichtbaar, soms verstopt, maar dan maakt zij het zichtbaar in het boek. 
De dubbelstaartige meermin heeft na het lezen een betekenis gekregen voor mij, ik ben door de ogen van Selma ook gaan begrijpen waarom zij er is, en waarom dit heidense symbool nog steeds te zien is op kerken en kathedralen. Ik ben het labyrint nog beter gaan bevatten en begrijpen, het ontstaan ervan, het doel.
Onlangs plaatste zij op Facebook een foto van het bekende Starbuck bekertje, met de dubbelstaartige meermin op de voorgrond. Ik herinnerde mij dat ik van de zomer mezelf afvroeg wat die ‘rare’ meermin nou deed op die bekers. Dat die meermin niet raar is, maar gewoon twee staarten heeft is mij duidelijk, ben nu nog wel nieuwsgierig waarom door Starbuck gebruikt.
Door het lezen van dit boek zijn mijn ogen weer verder geopend, heb ik weer meer leren begrijpen van cultuur en symboliek, is mijn zoektocht naar de Godin weer een stuk aangevuld met al deze prachtige informatie. Het heeft mij ook zeker aangezet om meer te weten te komen over de Etrusken en de omgeving waarin deze cultuur zich afspeelde en eigenlijk nog steeds bestaat. Het boek was dus niet alleen heel leuk en interessant om te lezen, maar ook om te bekijken, want wat een mooie foto’s staan erin.

 

Dit boek is eerder besproken door Jana, in de editie Beltane 2009.

Geplaatst in Boeken, Recensies | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Recensie: De glimlach van de sirene

Recensie: Het Parijs van Isis

Voorkant van het boek Het Parijs van Isis
Het Parijs van Isis
Karin Haanappel, met foto’s van o.a. Bernd Haanappel
21 x 23 cm, 96 pagina’s. ISBN: 978 90 77408 80 3
Uitgever: A3 boeken

Parijs zou haar naam te danken hebben aan de Egyptische godin Isis. Maar wat doet Isis in Frankrijk en waarom weten wij niet meer dat Isis zo belangrijk was, dat zelfs Parijs naar haar is vernoemd?

Met een achttiende eeuwse kaart als uitgangspunt gingen kunsthistorica Karin Haanappel en fotograaf Bernd Haanappel op zoek naar de sporen van Isis in Parijs. Op de kaart staat heel duidelijk de tempel van Isis aangegeven en dat blijkt exact de plek van de kerk Saint Sulpice te zijn, precies op de oude nulmeridiaan. Zou de huidige Saint Sulpice de Saint-sur-Isis zijn? De kerk zelf wil er in ieder geval na Dan Brown’s ‘Da Vinci Code’ niets meer van weten. De stad Parijs zwijgt ook als het graf. Maar Napoleon wist beter. Isis, de grote moedergodin uit Egypte, zou op haar boot de ‘Sterre van de Zee’ (Sirius – ster van Isis) hebben gevolgd naar een eiland met de vorm van een boot, middenin de Seine. Op dit eiland werd een tempel gebouwd op de plek waar op een schip gewoonlijk het boegbeeld staat. Het île de la cité staat symbool voor de boot van Isis en de Notre Dame voor het boegbeeld. Napoleon adoreerde deze visie, maar wilde meer. Hij liet het stadswapen van Parijs aanpassen en ontwierp een historische as die het Egypte langs de Seine moest verbeelden: van de Arc de Triomph via de Obelisk en het Louvre naar de Fontaine du Palmier. Ook kwam hij erachter dat pas in de 16e eeuw het beeld van Isis, dat heel lang gediend had als beeltenis van Maria in de kerk van Saint Germain des Prés, was verwoest. Immers, toen de Romeinen in de 4e eeuw het christendom als staatsgodsdienst instelden, was de Isis cultus in het gehele Romeinse Rijk immens populair. De Isiscultus ging over in het christendom en Maria werd symbolisch de nieuwe Isis. Maar Isis was een zwarte godin. Toen het Isis/Mariabeeld werd verwoest, ontstond er een grote verering voor La Vierge Noir de Paris en daarmee was Isis overgegaan in de Zwarte Madonna.
Karin Haanappel laat met astronomische gegevens, haar historische kennis van oude Moederculturen en veel bronnenonderzoek de sluiers over Isis verdwijnen. In dit boek neemt zij u mee op ontdekkingstocht en onthult zij de sporen van Isis in Parijs.

Serotia Recensie:

Toen ik het boek tegenkwam, spraken me de titel en de voorkant eigenlijk niet echt aan, wat heeft Isis met Parijs te maken? Totdat ik het omdraaide en de omschrijving van de inhoud las. Isis? Parijs? De link naar de Da Vinci Code? Misschien toch wel heel interessant. Al bladerend kwam ik ook prachtige foto’s tegen, en ik ben gaan lezen.

Het boek heeft me gegrepen van begin tot eind, mijn aandacht vastgehouden, en me weer van heel veel informatie voorzien. Karin schrijft zoals ze spreekt, kreeg ik te horen, en dat is te merken in haar boek. Een heel prettige manier van schrijven, zodat het lezen een plezier wordt. En ook al valt het boek onder ‘informatie’-boeken voor mij, het is een kompleet verhaal geworden en leest als een roman.

Karin neemt je mee terug de geschiedenis in, naar het Moederland van toen. Vertelt over het Vrouwelijke Goddelijke, over wie Isis is, het oude Egypte, de wereld voordat er ‘beschaving’ was. En wat Isis betekende in het Oude Egypte. Hoe de stamboom van Isis in elkaar zit, de verhalen van haar en Osiris. Hoe een sterrenreligie verandert in een zonnereligie, een Moederland in een  Vaderland.

Ze vertelt over de grote vorsten, zoals Alexander de Grote, en hun invloeden op de Godinnencultuur van Isis. Het in stand houden van de cultuur van Isis door Julius Ceasar, Napoleon. Isis die werd onderverdeeld in diverse Godinnen, andere namen kreeg, onder invloed ook van het Christendom opging in Maria Magdalena, maar nog steeds duidelijk herkenbaar bleef als Isis. En dan komen we aan in Parijs, dat zijn naam dankt aan deze Godin. De symboliek die te herkennen is overal in Parijs, in vele kerken en kathedralen, die gebouwd zijn op voormalige Isistempels. Zo intrigerend als ik de Da Vinci Code vond, maar ik niet veel heb met Maria Magdalena, zo nog meer intrigerend is deze zoektocht naar Isis, die voor mij nu eigenlijk eenzelfde verhaal vertelt, alleen eentje dat nog ouder is dan het Christendom, nog puurder en meer bij de oorsprong ligt van alle symboliek. Echt een eye-opener wat mij betreft.

Ik ben een paar jaar geleden, na de film, gaan zoeken naar deze symboliek in Parijs. Maar met dit boek nu gelezen, ga ik zeker nog een keer terug, want Karin heeft zoveel meer beschreven, en zoveel meer informatie gegeven over Parijs en Isis, dat is nog een bezoek aan de stad en zijn Godin waard.

Ik vind dit boek ook echt een aanrader voor een ieder die iets heeft met deze oer-Godin, een ieder die geïnteresseerd is in symboliek en diens betekenis, en deze stad eens door de ogen van Karin Haanappel wil zien herleven, het mooie Parijs van Isis.

Geplaatst in Boeken, Recensies | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Recensie: Het Parijs van Isis

Review: Compendium van Rituele planten in Europa

Voorkant van het boek Compendium van rituele planten in Europa
Compendium van rituele planten in Europa
Marcel de Cleene en Marie-Claire Lejeune
een uitgave van Mens en Cultuur Uitgevers, Gent
verkoop in collegiale samenwerking
1440 pagina’s, 17x24cm, gebonden in linnen, in cassette
ISBN: 978 90 72931 80 1. Prijs: € 125,00
Te verkrijgen via: A3 boeken

Alfabetisch gerangschikt overzichtswerk over de rol van planten in de mythologie en in religieuze en profane rituelen en de daarvan afgeleide symboliek. Dit compendium is gebaseerd op een uitgebreide literatuurstudie en aanwijzingen van deskundigen. De auteurs kozen voor rituele planten die inheems of ingeburgerd zijn in Europa of die uitheems zijn maar in Europa toch op een of andere manier ritueel worden gebruikt (zoals mirre, wierook en rijst). Het boek bevat meer dan honderd hoofdstukken over kruiden, struiken en bomen. Het geheel is zeer verzorgd vormgegeven met veel zwart-witillustraties en een groot aantal katernen kleurenfoto’s. Met uitgebreid notenapparaat en register.

Recensie Serotia:

In 2002 ben ik begonnen aan een herboristenopleiding, die ik in 2005 afrondde. Uiteraard stond dit boek al heel snel op mijn verlanglijst en dus in mijn boekenkast. Ik heb het inmiddels misschien al duizenden keren in handen gehad om stukken uit te lezen, want zoiets doe je niet in één keer, je verdiept je steeds weer opnieuw in een plant. Weliswaar een prijzig boek, maar zoveel meer waard dan al die 13-in-een-dozijn kruidenboeken die overal te koop zijn. Dit boek heeft gewoon alle informatie in één.

Alle planten en kruiden alfabetisch gerangschikt. Per plant staat er een rijm, een poëem, de volksnamen, vindplaats, beschrijving, het gebruik in rituelen, in mythologie, de symboliek, magie en volksgeloof, huis- tuin- en keuken- gebruik, en natuurlijk de plant in de kruidengeneeskunde. Verder aangevuld met allerlei leuke weetjes. Voor mij als herborist dus een heel informatief en bruikbaar boek op het gebied van kruidengeneeskunde, maar ik vind ook de mythologie en de symboliek erg interessant. De verhalen over magie en volksgeloof en achtergronden zijn enorm leuk om te lezen en te weten, zo gaan planten echt nog meer leven, krijgen nog meer betekenis. Er staan zaken in die je in geen enkel ander kruiden- of plantenboek kan vinden, en dat maakt dit boek nou juist zo bijzonder en de prijs waard.

Voorafgaand aan de grote hoeveelheid planten op alfabetische volgorde, zit een stuk over verantwoording, hoe men aan de informatie gekomen is, uitleg over de rituele planten in ons dagelijks leven, of de oude symbolen, mythen en riten nog zinvol zijn. Wat is bloemensymboliek, en de symboliek van kransen en kronen, bomensymboliek. Verder is het boek voorzien van prachtige foto’s en iedere plant van een mooie duidelijke tekening. Dit boek is zoveel meer dan alleen een plant en zijn geneeskrachtige omschrijving, dit is een boek vol informatie op allerlei gebied betreffende planten. Echt een aanrader voor iedereen die ‘iets’ heeft met kruiden en planten. Onmisbaar in de boekenkast van een echte heks!

Geplaatst in Boeken, Recensies | Getagged , , , | Reacties uitgeschakeld voor Review: Compendium van Rituele planten in Europa

Recensie: Dieren en wij – Monique Janssens

Auteur: Monique Janssens
ill. Jan Houdijk
14,5 x 21 cm, 144 p.
ISBN: 978 90 77408 85 8
Prijs: € 17,50
Uitgever: A3 boeken

‘In de wei zag ik een groepje bolle, roze wezens liggen. Vanuit mijn ooghoeken gezien leken het enorme blote mensen. Het beeld was schokkend en imponerend. Het waren varkens. Pas toen realiseerde ik me dat ik sinds mijn zesde levensjaar, toen buren één varken hielden om aan huis te slachten, geen enkel varken buiten had zien liggen. Veertig jaar lang niet.’

Op haar vaste wandeling komt Monique Janssens nogal wat dieren tegen: vrije en aangelijnde, levende en dode, echte en nagemaakte. Die confronteren haar met vragen over dier en mens, lijden en welzijn, dood en leven. De relatie tussen dier en mens diept ze uit door te denken en te redeneren, door te onderzoeken wat filosofen en biologen erover te melden hebben, door erover te praten met anderen die ze ontmoet op haar tocht: een buurman met hond, een ecologische tuinman, twee veganisten. Steeds staat de vraag centraal: hoe kunnen we beter omgaan met de dieren om ons heen? De auteur schrikt er niet voor terug om nu en dan pas op de plaats te maken met een ‘moraal van dit verhaal’. Zo biedt ze iedereen die bereid is zich open te stellen voor een nieuwe manier van denken over dieren houvast in een complex vraagstuk.

‘Janssens laat bijna spelenderwijs zien dat ethische kwesties zich direct onder je neus afspelen; zo dichtbij dat je ze soms niet eens ziet. Ze maakt ze zichtbaar, en dan moet je er iets mee ‘“ of je nou wilt of niet.’ Jan Dobbe, oud-hoofdredacteur Dier en publicist

Serotia’s recensie:
Monique stelt een aantal vraagstukken aan de kaak, die mij persoonlijk in ieder geval al jaren bezig houden en waarin ik een goede balans voor mezelf probeer te vinden. Want vanuit het paganisme houd ik me uiteraard bezig met alle aspecten van de natuur, dus ook dieren.
Ze laat in haar boek heel wat mensen aan het woord, zowel tegenstanders als voorstanders van standpunten, haalt er stukken van wetenschappers bij, en quote filosofen, vele kanten van de problematiek worden belicht. Maar ook vertellen mensen hun visie vanuit hun straatje op een manier die hier en daar zelfs begrip opwekken. Want ethiek en welzijn zijn niet de makkelijkste zaken om even een goed of fout te concluderen.
Haar boek gaat over ‘wat doen wij met onze dieren’, en dan niet alleen onze huisdieren, nee, gewoon alle dieren op deze aarde. Zowel de dieren die we gebruiken als ons voedsel, als de dieren die we misbruiken voor ons vermaak of de wetenschap. Monique wijst ons ook heel dicht bij huis op alles wat zich rond dieren afspeelt.
Hoe gaan we bijvoorbeeld om met het gezegde “het is de natuur”? Voor dieren die lijden maakt het geen bal uit of het lijdt in de natuur, of in een kooi, het dier lijdt punt. Waarom zijn we dan wel bereid om ons huisdier uit zijn lijden te halen, en een dier in de natuur zonder ingrijpen dood te laten gaan? Is het doordat een huisdier onder onze verantwoordelijkheid valt, en een hert in het bos niet? Of gaan we anders om met dieren die ver van ons af staan? En hoe is dat dan van toepassing op die vogel die onze lieve huistijger door het huis heen sleept om mee te spelen? Een ieder heeft hier zijn eigen grenzen in blijkt.
Verder heeft Monique het over het ingrijpen bij vogels die in een olievlek terecht komen. Grijpen we überhaupt in, en zo ja, met het risico dat de dieren stijf staan van de stress en misschien wel onder onze handen overlijden, of laten we ze humaan inslapen. De meningen zijn er over verdeeld, ieder land heeft weer een andere wetgeving.
En hoe zit het met het aanschaffen van huisdieren, nemen we er eentje uit het asiel omdat het dier dan sowieso een beter leven tegemoet gaat dan in een kooi zitten, of spekken we de fokkers in hun portemonnee. Iets wat mij persoonlijk al jaren bezighoudt en behoorlijk aan het hart ligt.
Monique gaat verder over de dieren in een circus en in dierentuinen. In het circus zitten dieren opgesloten in veel te kleine kooien en wagens vanwege het reizende transport steeds. In dierentuinen staan bijvoorbeeld struisvogels die in het wild kilometers rennen, op een paar strekkende meter. Ikzelf ben van mening dat dieren die in beslag worden genomen, prima af zijn in een dierentuin als opvang, om hun oude dag te slijten, omdat terug gaan naar de natuur meestal geen optie meer is. Maar een mannetje dagen op transport sturen om in een andere dierentuin een vrouwtje te dekken? Met alle stress en leed van dien? Bij ieder kaartje dat men koopt, werkt men mee aan het in stand houden van zulk leedvermaak. Wat maakt het nadenken hierover bij ons los?
De dieren die gebruikt worden als proefdieren, soms is het inderdaad kiezen tussen twee kwaden.
En dan komt uiteraard ook het verhaal ‘dierlijk product gebruiken’ om de hoek kijken. Wat doen we onze dieren aan door ze te consumeren? We stoppen ze in veel te kleine hokken, kippen kunnen niet eens hun natuurlijk gedrag meer kwijt. Kalven worden direct na de geboorte gescheiden van hun moeder, om haar melkproductie op gang te houden, melk waar het kalf zelf niet eens wat van krijgt… En dan hebben we het nog niet eens over de vleesproductie, het fokken daarvoor, het slachten onder verdoving. De uitzondering die we dan weer maken in onze wet voor ritueel slachten, alleen maar vanwege een geloof.
Als je alle verhalen en meningen in dit boek leest, kan ik eigenlijk maar tot één conclusie komen, de manier hoe wij omgaan met onze dieren staat nog ver af van hun welzijn. Producten kopen die op dieren getest worden, is gewoon uit den boze, er zijn andere oplossingen. Zelfs aan wol zitten haken en ogen, en bont dragen is helemaal not-done.
Vegetariër zullen we allemaal wel niet worden, laat staan veganist. Maar we zouden al kunnen beginnen om bewust te kiezen voor, en na te denken over onze dier- producten door bijvoorbeeld biologisch vlees te kopen, en hoe meer mensen dat gaan doen, hoe beter de omstandigheden zullen worden van onze dieren, het zou al een stap vooruit zijn.
Ik bedank Monique voor het schrijven van dit boek, voor haar denkwijze, het optekenen van de meningen van derden, voor haar eye-openers, voor de naakte waarheden. Ik hoop dat zij heel veel mensen hiermee bereikt, en ook wakker schudt. Want onze dieren verdienen dat er rekening gehouden wordt met ze.

Geplaatst in Boeken, Recensies | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Recensie: Dieren en wij – Monique Janssens

Silver Circle-forum is uit de lucht

Op dit moment is het forum helaas nog steeds niet bereikbaar. Dit komt omdat de software van het forum corrupt is geraakt door een virusaanval die binnen kwam via WordPress voor de Wiccan Rede. We hopen spoedig de originele software terug te kunnen plaatsen. Excuses voor de overlast!

Geplaatst in Artikelen, Nieuws | Getagged | 4 reacties

Meer over Mede

Wie ooit mede gedronken heeft, herinnert zich vast wel de zalige zoetheid die over zijn of haar tong naar beneden glijdt. Mede is een alcoholische drank die middels vergisting gemaakt wordt van honing en water. Mede wordt in de volksmond ook wel honingwijn genoemd. Als je een drank met deze benaming tegen komt, moet je er trouwens wel op letten dat met honingwijn ook wel wijn wordt aangeduid waaraan achteraf honing is toegevoegd. Het alcoholpercentage loopt net zo uiteen als dat van andere wijnen. Aan het basisrecept kunnen andere ingrediënten, zoals kruiden of fruitsoorten, toegevoegd worden om verschillende smaakvariaties te krijgen, zo is er voor ieder wat wils.

Mead is made from Honey, Water, and Yeast‎

Historie van honingwijn
Mede werd waarschijnlijk al eerder dan wijn gebruikt als geestverruimend middel. Waar de vroegste bewijzen voor het maken van wijn stammen uit het Mesopotamië van 7000 jaar geleden, dateert het vroegste archeologisch bewijs voor de productie van mede van ongeveer 2000 jaar eerder. In het noorden van China zijn aardewerken vaten uit deze tijd gevonden, waarin een mengsel van honing, rijst en fruit met resten van een fermentatieproces zat. (noot 1: zie: http://www.pnas.org/content/101/51/17593.full)

Binnen Europa dateren de vroegste vondsten van ongeveer 4000 jaar na de Chinese vondsten. Hierbij gaat het om mederesten die zijn aangetroffen in het karakteristieke aardewerk van de Klokbekercultuur.
De oudst overgedragen beschrijving van mede is te vinden in een van de liederen van de Rigveda, een van de heilige boeken van de Vedische traditie, een voorloper van het Hindoeïsme. De Rigveda wordt ergens tussen 1700 en 1100 voor het begin van onze jaartelling gedateerd. Een deel van de tekst luidt:

“1. Mogen de melkkoeien, die snellen naar hun doel, met goede bedoelingen tot ons komen met vloeibare zoetigheid. De zanger, lovingen uitend, roept, voor overvloedige rijkdommen, de Zeven Machtigen die vreugde brengen.
2. Met eerbied en lofuitingen breng ik voort, om kracht te krijgen, onuitputtelijke aarde en hemel. Vader en moeder, schoon van spraak, met mooie handen, mogen zij, met verrijkende faam, ons beschermen in elk gevecht.
3. Adhvaryus, maak de zoete plengoffers klaar, en breng het heerlijke helder sap naar Vāyu. God, als onze priester, wees de eerste ervan te drinken: wij geven u de mede om u vreugde te bezorgen.
4. Twee armen – de Soma’s behendige offeraars – en de tien vingers plaatsen en bevestigen de druk-steen. De sluiper heeft gegoten, schoon met zijn uitgespreide takken, de mede’s helder glinsterende sap dat zich op de bergen bevindt.
5. De Soma is voor u gedrukt, zijn geliefde, om u kracht en macht te geven en grote vreugde. Aangeroepen, doe wederkeren in uw wagen, Oh Indra, indien nodig, uw twee goedgetrainde en geliefde zwartgemaande paarden. …”

(noot 2: Rigveda, boek 5, lied XLIII, bewerking naar het Nederlands door de auteur. Naar de vertaling van Ralph T. H. Griffith, 1896)

Mede was ook bekend en werd gedronken in het klassieke Griekenland en in het Romeinse Rijk. Zo hebben verschillende Griekse en Romeinse auteurs over de heldere honingdrank geschreven. Ook bij de Kelten en Germanen werd mede gedronken. De bard Taliesin schreef omstreek het jaar 550 het lied ‘Kanu y med’, oftewel het ‘Mede-lied’. Daarnaast zijn er zowel bij de Kelten als Germanen vele verhalen bekend van strijders die in de medehal mede dronken, zoals in het Angelsaksische gedicht ‘Beowulf’ en in het Welshe ‘Y Gododdin’, die beide stammen uit de achtste eeuw. Mede werd veel gebrouwen door de Germaanse stammen. Later bleven sommige kloosters doorgaan met het maken van mede, vooral in gebieden waar geen druiven groeien. Nadat bier zijn intrede deed, werd mede langzamerhand steeds minder populair. Begrijp jij waarom?

Waarom het woord?
Ons woord mede stamt af van de Proto-Germaanse woord ‘meduz’. Dit woord betekent zowel ‘honing’ als ‘mede’. Hier vanaf stammen bijvoorbeeld ook het Engelse ‘mead’, het Scandinavische ‘mjöd’/’mjød’, het Slavische ‘med’/’miod’ en het Duitse ‘met’. Als we de afstamming nog wat verder terug zoeken, blijken ook het Poolse ‘miód’, het ‘medovina’ uit de Balkan, het Baltische ‘midus’, het Welshe ‘medd’ en het ‘maddhu’ uit het Sanskriet een zelfde oorsprong te hebben. Dit zou er dus ook al op kunnen wijzen dat de volkeren die zich lang geleden vanuit het huidige India over Europa verspreidden al voordat ze dat gingen doen een honingdrank kenden die ze mede noemden. Verder maakt het feit dat de woorden voor mede overal heel veel op elkaar lijken het natuurlijk erg makkelijk om in het buitenland een flesje (of meer) van de zoete honingwijn te bestellen.

Mede in de mythologie
Behalve in de Rigveda speelt mede ook een centrale rol in de Germaanse godenwereld. De belangrijkste vermeldingen betreffen de dichtersmede. De Proza Edda verhaalt hoe de dwergen Fjalar en Galar de god Kvasir vermoorden en diens bloed met honing mengen. Dit mengsel vergist tot de dichtersmede. Later vermoorden de twee broers de reuzen Gilling en zijn vrouw. Hun zoon Suttung gaat naar hen op zoek en vindt Fjalar en Galar. Hij bedreigt hun vervolgens dusdanig, dat ze hem de dichtersmede meegeven. Suttung verbergt de mede vervolgens midden in een berg. De god Odin krijgt hier lucht van en beslist dat hij de dichtersmede voor zichzelf wilt hebben. Met een list komt hij in dienst van Suttungs broer Baugi, in ruil voor een slok van de dichtersmede. Wanneer Odin zijn werkzaamheden met goed gevolg heeft afgesloten, boort Baugi een gat in Suttungs berg. Odin verandert zich in een slang en kruipt door het gat. Hier blijft hij drie nachten bij de bij de mede wakende Gunnlöd. Gedurende elke nacht kan hij een vat dichtersmede leeg drinken. Vervolgens verandert de god zich in een adelaar en vliegt weg met de mede. Tijdens zijn vlucht nadert Suttung hem zo, dat hij enkele druppels van de dichtersmede morst. Door dit ‘dichtersdeel’ krijgt ook de mensheid dichterlijke gaven. Aangekomen in de godenstad Asgard wijdde Odin de dichtersmede aan de andere goden en diegenen der mensheid die bedreven zijn in de poëzie. Zo staat elk moment van dichterlijke inspiratie gelijk aan een slok uit de ketel met dichtersmede. Tevens was mede ook de uit de uiers van de geit Heidrun komende drank die de gevallen strijders in Odins hal Walhalla geschonken kregen.

In de mythologie van de Britse eilanden wordt gewag gedaan van een rivier van mede die door het Keltische paradijs stroomt. (noot 3: Robert Gayre, zoals aangehaald op http://www.thehomebrewstore.com/meadhis.htm.

De Griekse goden nuttigden ambrosia en nectar, dranken gemaakt uit honing. Aan deze mede dankten de goden hun onsterfelijkheid. (noot 4 : http://www.ambrosiasociety.org/ambrosia__nectar.html

Bronnen:
– Wikipedia, “Mede (drank)” – http://nl.wikipedia.org/wiki/Mede_(drank)
– Wikipedia, ‘Mead’ – http://en.wikipedia.org/wiki/Mead
– Ofer Bar-Yosef, ‘Fermented beverages of pre- and proto-historic China’, artikel op PNAS, 2004 – http://www.pnas.org/content/101/51/17593.full
– Ralph T. H. Griffith (vert.), “The Rig Veda”, 1896 – http://www.sacred-texts.com/hin/rigveda/index.htm
– Wikipedia, “Mead of poetry” – http://en.wikipedia.org/wiki/Mead_of_poetry
– ‘A friend in mead…’ – http://www.thehomebrewstore.com/meadhis.htm
– The ambrosia society.org, “ambrosia and nectar”  – http://www.ambrosiasociety.org/ambrosia__nectar.html

Met dank aan Draak, zie ook: http://www.debaldadigebij.nl/mede.html en http://www.homebrewtalk.com/wiki/index.php/Mead.

Geplaatst in Artikelen | Getagged , , , , , , , | 1 reactie

Index Imbolc 2012

In dit nummer vind je de volgende artikelen / In this issue you’ll find the following articles

In het Nederlands:
– Volle maan van de overstroming – Loes
Mag het ook echt zijn? – Hagetessa
– Karmapunten voor een nieuwe start – Yoeke
– Oud nieuws in de verjongingsketel gegooid – Medeia
Meer over mede – Draak
– Bijen – Jana
– Websites over bijen – Jana
Websites, Imbolc 2012 – Jana
– Redactioneel Imbolc 2012 – Jana
– Agenda – Serotia
– Esbats en sabbats – Serotia
– Heksencafés en pubmoots – Serotia
– Arachne’s Web – Serotia

In English:
– To and from the land of the Dead – Michael Berman
When runes became the gods – Vincent Ongkowidjojo
– Bees, a review by Bobby Matherne
– Websites on bees – Jana

en deze recensies / and these reviews:
Bees – book by Rudolf Steiner
Het Occulte Licht / Het Boek der Wet – website
The Wanton Green – a book by by Creeping Toad & Susan Cross
Saksische tradities – boek van D.F.G.A. ten Holt
Secrets of Asgard – a book by Vincent Ongkowidjojo
Mystieke plekken in Zuid West Engeland – boek van Jan Willem Verkerk en Annemieke Loots
Godinnen van eigen Bodem – boek van Ineke Bergman
Compendium van rituele planten in Europa – boek van Marcel de Cleene en Marie-Claire Lejeune

In January we published some articles on Merlin, our former editor who passed the way on January 3, 2012.  You can read those articles here:
Merlin Sythove, witch extraordinaire
Merlin, heks extraordinaire
Onze herinneringen aan Merlin.

Geplaatst in Artikelen, English articles | Getagged , | 1 reactie

Het Occulte Licht / Het Boek der Wet

Dit is een nieuwe Nederlandse website, nog “under construction .. but up and running”.

Het Occulte Licht:
http://www.hetoccultelicht.com/

Welkom bij het occulte licht,

Hierbij willen we u van harte uitnodigen om deel te nemen aan deze tekst en illustraties.
Het Occulte Licht is een magazine wat magisch georienteerde onderwerpen behandeld, deze onderwerpen hebben onderling ook weer raakvlakken en zo willen we de mensen bewust maken van de onderlinge relaties van de onbewuste werkelijkheden…

Het Occulte Licht is ook een tijdschrift. Email: HetOcculteLicht::at::gmail.com.

DanielRa Læisternad is de contactperson. Hij heeft ook ‘The Book of the Law’/ ‘Het Boek der Wet’ vertaald, compleet met de verplichte originele facsimile van de oorspronkelijke handgeschreven Crowley-versie.

Uitgegeven in eigen beheer, dit is duidelijk een ‘labour of love’.

Natuurlijk is zoiets als ‘Liber Al Vel Legis’ moeilijk te vertalen. Ik denk dat de taalpuristen af en toe kromme tenen zullen krijgen.

Wat denk je van

58. Ik geef onimaginaire vreugden op aarde: zekerheid geen geloof, tijdens het leven, tot in de dood, onuitsprekelijke vrede, rust, extase; noch doe ik om offers vragen

In het Engels (en voor de hexsen onder ons een zeer herkenbaar stuk…)

58 I give unimaginable joys on earth: certainty, not faith, while in life, upon death; peace unutterable, rest, ecstasy; nor do I demand aught in sacrifice.

Zover ik het weet is dit de enige Nederlandse versie die uitgegeven is en zodoende wel de moeite waard.

Met eigen tekeningen.

Contact DanielRa voor meer informatie: hetoccultelicht::at::gmail.com.

Geplaatst in Boeken, Recensies, Web Wegwijzer | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Het Occulte Licht / Het Boek der Wet

To and From the Land of the Dead

To and From the Land of the Dead
by Michael Berman

http://www.merciangathering.com/learbooks/home.htm

 

The concepts of heaven and hell are familiar to all of us, whatever our faiths may be, and the idioms that incorporate the words themselves have become so overused that they are now nothing more than cliché.  On the other hand, although they appear in a number of mythologies and religions, the locations known as heaven and hell are by no means common to all. Neither are they what we are primarily concerned with here. Instead, it is the shamanic concept of the Land of the Dead that is the focus of this new book.

Different types of shamanic journeys can be undertaken to the Lower World to make contact with Power Animals, to the Upper World to meet your Sacred Teacher, and to the Middle-world to see events that take place in this reality in their non-ordinary reality forms and to gain a greater insight into their nature. There are also journeys for the purpose of divination and journeys to carry out soul retrievals. Journeys are also undertaken to the Land of the Dead.

Sometimes the Land of the Dead is antipodal, meaning everything there is reversed: day here is night there, and vice versa. And it is not always necessary to be dead in order to visit ghost land. In eastern Melanesia, for example, living people can go down to the netherworld, Panoi, either in the body or in spirit, and either in dream or in a near-death state. Ghosts advise them not to eat from the food of the dead, for otherwise they cannot come back alive (Couliano, 1991, p.37).

Shamanic rituals enable us to explore the issues of death and dying experientially before we eventually have to face up to the real thing. The divine experience can thus become a preparation for the earthly experience, rather than the reverse. In other words, what is learnt in non-ordinary reality can be transferred to and applied in this reality. In the same way, what can be learnt through a shamanic story (a story that has either been based on or inspired by a shamanic journey, or one that contains a number of the elements typical of such a journey) can be transferred to and applied to this reality and so help us come to terms with the crossing over of our loved ones. From such tales we can learn, for example, that the wish to have those we love, but who have departed from this world, returned to us is perhaps nothing but selfishness on our part. At least this is what the following Hawaiian example would seem to suggest:

A Visit to the Spirit Land: The Strange Experience of a Woman in Kona, Hawaii

KALIMA had been sick for many weeks until at last she died. Her friends gathered around her with loud cries of grief, and with many expressions of affection and sorrow at their loss they prepared her body for its burial.

The grave was dug, and when everything was ready for the last rites and sad act, husband and friends came to take a final look at the rigid form and ashen face before it was laid away forever in the ground. The old mother sat on the mat-covered ground beside her child, brushing away the intrusive flies with a piece of cocoanut-leaf, and wiping away the tears that slowly rolled down her cheeks. Now and then she would break into a low, heart-rending wail, and tell in a sob-choked, broken voice, how good this, her child, had always been to her, how her husband loved her, and how her children would never have any one to take her place. “Oh, why,” she cried, “did the gods leave me? I am old and heavy with years; my back is bent and my eyes are getting dark. I cannot work, and am too old and weak to enjoy fishing in the sea, or dancing and feasting under the trees. But this, my child, loved all these things, and was so happy. Why is she taken and I, so useless, left?” And again that mournful, sob-choked wail broke on the still air, and was borne out to the friends gathered under the trees before the door, and was taken up and repeated until the hardest heart would have softened and melted at the sound. As they sat around on the mats looking at their dead and listening to the old mother, suddenly Kalima moved, took a long breath, and opened her eyes. They were frightened at the miracle, but so happy to have her back again among them.

The old mother raised her hands and eyes to heaven and, with rapt faith on her brown, wrinkled face, exclaimed: “The gods have let her come back! How they must love her!”

Mother, husband, and friends gathered around and rubbed her hands and feet, and did what they could for her comfort. In a few minutes she revived enough to say, “I have something strange to tell you.”

Several days passed before she was strong enough to say more; then calling her relatives and friends about her, she told them the following weird and strange story:

“I died, as you know. I seemed to leave my body and stand beside it, looking down on what was me. The me that was standing there looked like the form I was looking at, only, I was alive and the other was dead. I gazed at my body for a few minutes, then turned and walked away. I left the house and village, and walked on and on to the next village, and there I found crowds of people,–Oh, so many people! The place which I knew as a small village of a few houses was a very large place, with hundreds of houses and thousands of men, women, and children. Some of them I knew and they spoke to me,–although that seemed strange, for I knew they were dead,–but nearly all were strangers. They were all so happy! They seemed not to have a care; nothing to trouble them. Joy was in every face, and happy laughter and bright, loving words were on every tongue.

“I left that village and walked on to the next. I was not tired, for it seemed no trouble to walk. It was the same there; thousands of people, and every one so joyous and happy. Some of these I knew. I spoke to a few people, then went on again. I seemed to be on my way to the volcano,

–to Pele’s pit,–  and could not stop, much as I wanted to do so.

“All along the road were houses and people, where I had never known any one to live. Every bit of good ground had many houses, and many, many happy people on it. I felt so full of joy, too, that my heart sang within me, and I was glad to be dead.

“In time I came to South Point, and there, too, was a great crowd of people. The barren point was a great village. I was greeted with happy alohas, then passed on. All through Kau it was the same, and I felt happier every minute. At last I reached the volcano. There were some people there, but not so many as at other places. They, too, were happy like the others, but they said, You must go back to your body. You are not to die yet.’

“I did not want to go back. I begged and prayed to be allowed to stay with them, but they said, ‘No, you must go back; and if you do not go willingly, we will make you. go.’

“I cried and tried to stay, but they drove me back, even beating me when I stopped and would not go on. So I was driven over the road I had come, back through all those happy people. They were still joyous and happy, but when they saw that I was not allowed to stay, they turned on me and helped drive me, too.

“Over the sixty miles I went, weeping, followed by those cruel people, till I reached my home and stood by my body again. I looked at it and hated it. Was that my body? What a horrid, loathsome thing it was to me now, since I had seen so many beautiful, happy creatures! Must I go and live in that thing again? No, I would not go into it; I rebelled and cried for mercy.

“‘You must go into it; we will make you!’ said my tormentors. They took me and pushed me head foremost into the big toe.

“I struggled and fought, but could not help myself. They pushed and beat me again, when I tried for the last time to escape. When I passed the waist, I seemed to know it was of no use to struggle anymore, so went the rest of the way myself. Then my body came to life again, and I opened my eyes.

“But I wish I could have stayed with those happy people. It was cruel to make me come back. My other body was so beautiful, and I was so happy, so happy!”

Taken from Thrum, T.G. (1907) Hawaiian Folk Tales: A Collection of Native Legends, Chicago: A.C. McClurg & Co. Scanned at sacred-texts.com, July 2006. Proofed and formatted by John Bruno Hare. This text is in the public domain in the United States because it was published prior to 1923.
****

Michael Berman works as a teacher and a writer. Publications include The Power of Metaphor for Crown House, The Nature of Shamanism and the Shamanic Story for Cambridge Scholars Publishing, Shamanic Journeys, Shamanic Stories for O-Books, and To and From the Land of the Dead for Lear Books. For more information please visit www.Thestoryteller.org.uk

Geplaatst in Boeken, English articles, Recensies | Getagged , , | Reacties uitgeschakeld voor To and From the Land of the Dead

Websites on bees

Websites in English on bees

Logo pagina Webwegwijzer Wiccan Rede Online Magazine

 

Andrew Gough’s Arcadia, three articles on bees
Very interesting articles, with lots of illustrations, on the history of bees and beekeeping, the mythology around bees et cetera. The first article deals with the prehistory. The second with the classical Mediterranean cultures (Minoan, Greek, Mithraism). The third article discusses Masonic views on bees, French heraldry and Rennes-Le-Château.
The Bee: part 1 – Beedazzled
http://www.andrewgough.co.uk/bee1_1.html
The Bee: part 2 – Beewildered
http://www.andrewgough.co.uk/bee2_1.html
The Bee: part 3: Beegotten
http://www.andrewgough.co.uk/bee3_1.html

Mead making handbook
This Mead Making Handbook was prepared by Jace Crouch of the Brewer’s Guild. It is designed to spread the word about Mead-making, and to guide both neophyte and more experienced brewers through the Mead-Making process.
http://mysite.verizon.net/mshapiro_42/meadmanl.html

The Barefoot Beekeeper
“This site is about sustainable, low-impact, low-cost, chemical-free, small-scale, ‘organic’, natural beekeeping, using simple equipment that almost anyone can make at home. If you have not yet heard of ’top bar hives’ or ‘natural beekeeping’, then this is a place to learn about them.
You will find plenty of reading material here, with opportunities to learn from experienced beekeepers.” Phil Chandler also presents an online introduction (movie) on natural beekeeping and there’s a book ‘The Barefoot Beekeeper’.
http://www.biobees.com/

Journeying with bees (blogspot)
“This is a bee-log of my journey into working with bees and natural beekeeping, as well snippets of bee lore, mythology, ritual and the sacred nature of bees and honey.”
Karin’s site has nice and enlightening photos of bees on her blog.
http://journeyingwithbees.blogspot.com

Documentary ‘Queen of the sun. What are the bees telling us?’:
http://www.queenofthesun.com/

Film on ‘City bees in Copenhagen’:
http://www.eea.europa.eu/

http://www.naturalbeekeepingtrust.org/

The Natural Beekeeping Trust aims to promote awareness of sustainable beekeeping which is determined by our understanding of  the essential  needs of the bees.

Episode image for Spirit of the Beehive

Spirit of the Beehive, Radio broadcast:
http://www.bbc.co.uk/programmes/b013r2gv

Nina Perry’s composed feature ‘Spirit of the Beehive’ explores our enduring relationship with the honeybee, lifting the lid of the beehive to hear some surprising lessons to be learnt through observing and working with bees, as well as how the life of bees inspires human endeavours in the arts and in business.

We follow a group of young people from Hackney in London who are passionate urban beekeepers. They work for The Golden Company, a social enterprise taking their beekeeping to new heights by installing bees on the roof of investment bank Nomura – where the bees are seen as a symbol of productivity and growth in the city.

Scientists at Sussex University explain how they are looking at ways to help the honeybee by eavesdropping in on their communication system, the waggle dance. We peek inside the bee-inspired Parisian Artist community La Ruche (the beehive) and are lead through the bee sanctuary of the Natural Beekeeping Trust to discover the virtues of listening to bees.

Musician: Oli Langford (Violin) Composer: Nina Perry

Producer: Nina Perry  A Falling Tree Production for BBC Radio 4.

Geplaatst in English articles, Web Wegwijzer | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Websites on bees