Wiccan Rede Online; magazine for Wicca and modern Witchcraft

The Mara Papers, part 1 Polarity

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Morgana

THE MARA PAPERS – Morgana
Introductory word:

In the Craft we often refer to a group which offers information to newcomers as an Outer Court Group. I believe this is an American term and may not be exclusively Craft terminology. However it does seem to sum up admirably the feeling such an information group radiates. I hasten to add that although we talk here of an Outer Court Group there is no similar ‘Inner Court Group’, unless of course we see the Coven as such a group. Some magical orders refer to this inner group as the Inner Sanctum.

During the numerous years that we having been offering information to newcomers I have accumulated quite a store of written notes and so forth. It occurred to me that perhaps it would be a good idea to begin a column in which some of the results of the discussions and evenings could be presented. It would also be extremely interesting if readers participated actively by submitting their own questions, for example concerning philosophical aspects of the Craft, or practical queries about magical work, making magical weapons, etc. I’m not saying that I will know all the answers, but I’m sure that I’ll be able to find someone who can help you, the reader, with your quest. And of course your comments will be of great importance in choosing a topic of discussion. Parts of this column will be a kind of ‘questions and answers’ piece, whilst I envisage other parts to be lengthy discussions. Much depends on the reader. By the way, to participate you don’t have to be newcomer: everyone is welcome to join in!

Just a couple of sentences about the name for this series of papers. Many years ago we were invited by the Fellowship of Isis to be a contact point for the Netherlands. We were only too happy to oblige and consequently we choose the name ‘Mara’ as our central name. Mara is the name of a sea goddess, which we felt was appropriate for a Dutch centre. Although the name is used occasionally – we still hear from people who have been referred to us by the F.O.I. – I felt that it was time we gave Mara more ‘body’.

The original series was written between 1994 and 2000. It has now been decided to bundle the articles together into a booklet of the same title ‘The Mara Papers’. And to use it as a primer for newcomers who want to play an active role in finding their feet on the path we know as ‘Wicca’.

This is part 1 and deals with the concept of Polarity.

Morgana, July 2012

Getting back to basics.

Many people see the Craft as a path in which one’s individual development plays a paramount role. We have few dogma’s, no Holy Scriptures and even less ‘rules’. On the one hand this gives the seeker an amazing amount of spiritual freedom whilst on the other hand it demands a great deal of devotion and commitment. Having someone to tell you what to do and how to think can be extremely comforting: if you do everything ‘according to the book’ you will be assured of the prize of peace of mind and ultimately happiness. This in itself is no mean goal and for many thousands of people has proven to be the ideal way for them. But it is not the way for everyone. The Dutch constitution guarantees us ‘freedom of expression’ and yet how many of us ever exercises our political right to individual freedom of thought etc.? Of course it is not easy to break away from traditional ideas and values and look at them with new eyes. And yet one of the things that the Craft is trying to achieve is precisely this. Although we can help each other on the way we still have to understand the need for making our own decisions. And then to act accordingly to our own decisions.

One of the ways in which we can become aware is by building up our own frame of reference. This frame need not be worked out in one year – it should be seen as a living organism. Parts will need to be re-adjusted just as the gardener needs to weed his garden. New insights – like new plants – need room to grow and flourish. But we do need to realise that this frame of reference will become the foundation from which we will grow further. It will be the base to which we can return after a long journey. It is our inner fundament, which will provide the link to our outer connections. It can be seen as a framework that works on many different levels – from the pure physical, waking state of consciousness to the realms of faery and devic consciousness.

Polarity

One of the main principles of Craft philosophy is that of polarity. In fact understanding the principle of polarity can allow us to interpret many situations normally beyond our intellectual grip. However we need to define what we mean by ‘polarity’. It is not a static thing in which we see two opposite poles, rather the understanding that two extremes exist which cannot operate without each other. In other words black cannot exist without white: we cannot be aware of white unless we recognise the existence of black. In practical terms we become aware of the many shades of grey, which also exist between the two extremes. In fact we generally work with these ‘shades of grey’. Hardly ever does our consciousness swing to the outermost extreme. We would soon experience imbalance and we would usually find ourselves veering back to the centre of equilibrium. In effect between the two poles we experience ‘movement’. This is basically why in the Craft we don’t see polarity as a static thing. It is the root of movement and change and inevitably the creation of something new. As each person is unique, so too is the myriad of possibilities in solving problems. Naturally there are things that are going to be similar, just as humans share similar emotions and feelings etc. The outcome is however unique.

Between the two poles there is always a tension, which could be described as a dynamic balance. Absolute equilibrium is always short lived because the two poles are constantly pulling away at each other. In fact we come to realise that balance is based on a much broader band of acceptability. The ancient symbol of Yin-Yang seems to underline this feeling of movement and knowledge that perfection in nature is not based on absolutes but on acceptability. It is not a fatalistic view that we can’t ever reach perfection, but the acknowledgement that we can reach a level of acceptability with what we have, including the possibility that we may have a portion of the opposite quality within us. In other words we can only achieve perfection when we have acknowledged the other extreme or pole, even if that quality is negative by our normal standards.

This ’two-in-one’ concept was one of the things which really made me sit up when I first became acquainted with Craft philosophy. That life is not based on an absolute duality but on the idea that creation is only possible when there is movement, tension. This would then mean that perfection is a momentary flash otherwise life would be static. These flashes of perfection are possibly what we could term as ‘divine’ – moments of pure equilibrium, the ultimate goal of creation. And yet we realise that these moments are few and far between and the major part of our life is based on striving towards the broader band of balance, or acceptability, I mentioned earlier.

Practical Applications

So far I have discussed polarity from an intellectual point of view. How can we use this principle in our daily lives in an attempt to understand the broader implications? As is so often the case we can only fully understand one principle by testing it out on another set of principles. (Polarity already at work!!)

One of the major ‘reference cards’ we use in the Craft is the Yearly Cycle. This is in itself a huge subject; so let me limit it to the eight major festivals as points on the annual cycle of the seasons. We have four seasonal festivals linked with the Equinoxes and Solstices: Spring and Autumn Equinox and the Winter and Summer Solstice. In between those four we have another set of four festivals called the ‘Cross Quarter Days’. The complete order is as follows: Winter Solstice (December 21st), Candlemas (February 1st), Spring Equinox (March 21st), Beltane (April 30th), Summer Solstice (June 21st), Lammas (August 1st), Autumn Equinox (September 21st) and Hallowe’en (October 31^st)

We can apply the principle of polarity by looking at each festival in relation to its opposite festival. For example if we look at the Winter Solstice, the opposite festival is the Summer Solstice. To come to a true understanding of one or both of these festivals we need to take into account the opposite. In Summer we see a lot of activity on the surface of the Earth: in Winter little activity on the surface of the Earth. Does this however mean that there is no activity at all? Or do we need to look further? On further observation we can conclude that whilst there is little evidence of ‘visible’ activity we know that underground in the Earth itself there is a great deal of activity, as the new plants begin to germinate etc. There is a great deal of ‘invisible’ activity – rather like the baby growing within the darkness of the womb. Winter is cold and dry, Summer is warm and moist: all different conditions needed for the plant to grow and bear fruit.

In Winter the Sun has reached it’s lowest point and will begin the new solar cycle: in Summer the Sun will begin to lose its strength and begin the last leg of the solar cycle. But we also begin to realise that Winter could not ‘be’ without the Summer and vice versa. The two seasons, though opposites, have much to offer each other in the way of their own existence. The plants in Summer can only come into fruition if they have been allowed to germinate during the Winter months. And vice versa: the seeds germinating in the Earth in the Winter months can only come into existence if the plants come into fruition in Summer. Opposites they may be, but they are also each other’s complements. In practise when we celebrate the Summer Solstice we also celebrate the existence of the Winter. It is for this reason that we use the symbol of fire in both rituals. It is our acknowledgement of the diversity but also the complementary qualities of both festivals.

It is worth the effort to look (and also to experience through ritual) the polarity of the festivals and to try and discern the similarities, and opposites, of the festivals. It is also extremely illuminating to try and figure out the ‘perfect balance’ between two festivals, i.e. place yourself at the central point between the two, on a kind of axis. What is the sum total? What do you experience as a new creative aspect? Can you translate this feeling into human terms? In a relationship? Can you symbolise this feeling? Or the feeling aroused at each of the individual poles? Can you verbalise the feeling? (For example “The sun of Summer caught within the seed of Winter”.) And ultimately, how does the experience alter your own perception?

Of course not all of these questions will be answered in one session. But it should give you some idea as to what extent a similar path of observation may lead you. Much of our observation is done by ritual, meditation and pathworking – but in this instance pure observation of nature can provide you with many clues. For example choose a walk through a piece of wood or field that pleases you. During the course of one year make this walk very consciously – make notes of how things look, smell, and feel. After a year compare your notes – how different were things during the year and the different seasons? Don’t forget your subjective experience and consciously allow your state of mind to play a role. How are you affected? Did you feel freer at other times or did you feel the same the whole year round? Try above all to discern the moments when nature seems to be in balance and when there is a definite period or feeling of discord.

Such observations can help you to build a frame of reference, which is not only there for life but is a personal frame on which you as an individual can unfold. Having your own foundation, based on personal experience, is one of the greatest gifts we can obtain and it is there for the taking.

Geplaatst in English articles | Getagged festivals, philosophy, polarity, ritual work, wheel of the year, Wicca | Reacties uitgeschakeld

Oud nieuws in de verjongingsketel gegooid – Lammas 2012

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Medeia

Voetbal als seculiere religie

In juni begonnen de Europese voetbalkampioenschappen en het enthousiasme was, afgaand op de hoeveelheid oranje merchandise overal, groot. In Trouw opperde Leendert Bikker dat ‘Oranje’ als nieuwe spirituele beweging kon worden beschouwd. De laatste dertig jaar is Nederland sterk ontkerkelijkt en tegelijk is de regelmatig terugkerende oranjekoorts in hevigheid toegenomen, schreef hij. De verzuiling is weggevallen, maar we willen toch een vorm van zingeving en saamhorigheid beleven.

De spirituele dimensie van het voetballen zelf is misschien niet zonneklaar; boeiend zijn in elk geval alle rituelen en voorspellingen eromheen. De octopus Paul is dood, maar het Noordhollands Dagblad maakte in mei al melding van een helderziend Oekraïens orakelvarken dat tijdens de EK elke middag de uitkomst van de wedstrijd van die avond zou voorspellen. De Amsterdamse televisiezender AT5 had zijn eigen “hallucinerende pad Do” (jaja) om de sportverslaggeving iets bovennatuurlijks mee te geven.

Trouw wijdde eind juni zelfs een achtergrondartikel aan ‘Dieren als boodschappers van de goden’. Marije van Beek sprak emeritus hoogleraar oude geschiedenis Fik Meijer, die vertelde dat de oude Romeinen en Etrusken al vormen van waarzeggerij met dieren kenden. Zij keken hiervoor naar de vlucht van vogels of naar de lever van een geslacht dier. Alleen ging het daar om het leren kennen van de wil van de goden over serieuze staatszaken, niet om resultaten in een spel.

Ook sprak zij hoogleraar godsdienstwetenschap Gerard Wiegers, die dierorakels als typisch paganistisch en polytheïstisch bestempelt, “wat vroeger ook wel animisme werd genoemd”. In dit wereldbeeld is het hele universum bezield. Het monotheïstische christendom daarentegen heeft het goddelijke buiten de wereld geplaatst. Daar bestaat geen direct verband meer tussen de goddelijke wil en dieren, sterren of wat er verder in de kosmos is.

Wiegers denkt dat de recente populariteit van voorspellende dieren wel verband houdt met de ontkerkelijking, maar dat het toch vooral entertainment is. Ook gelooft hij dat dieren fotogenieker zijn dan tarotkaartenleggers.

Verbieden of belasting heffen

In sommige landen zou kunnen gelden dat het belastingtechnisch veiliger is om dieren voorspellingen te laten doen, omdat dieren geen belasting betalen. Waarzeggers moeten in steeds meer landen hun beroep laten registreren en er belasting over betalen. Nu ook in Tadzjikistan, hoewel waarzeggerij daar officieel als hekserij geldt en dat is verboden in het islamitische land. Waarzeggers en mensen die magische rituelen voor anderen uitvoeren, noemen zich daarom liever ‘traditioneel genezer’ want dat mag weer wel.

In Saoedi-Arabië zijn ze niet zo mild. Daar staat de doodstraf op ‘hekserij en tovenarij’, of wat men daaronder verstaat want waarzeggen als entertainment valt er ook onder, zoals eerder bleek. Het laatste jaarrapport van Amnesty International signaleert een verdrievuldiging van het aantal executies in Saoedi-Arabië. In elk geval twee van de veroordeelden werden terechtgesteld op beschuldiging van toverij. Recentelijk werd een man onthoofd en in eerdere jaren werden er ook al ‘tovenaars’ ter dood gebracht. De religieuze politie maakt zelfs gebruik van agents provocateurs om heksen op te sporen en mogelijk van marteling om bekentenissen af te dwingen.

Eildert Mulder opperde in Trouw dat de Saoedische rechters voortaan beter een heksenwaag zoals die in Oudewater kunnen gebruiken. Dan kunnen ze constateren dat iedereen te zwaar is om door de lucht te kunnen vliegen.

Op een Marokkaanse website, schreef hij ook, wordt gediscussieerd over de Saoedische wetgeving. Sommige deelnemers aan de discussie betreuren het dat in Marokko geen doodstraf staat op het bedrijven van magie. Iemand reageert daarop met de opmerking dat als dat werd ingevoerd, de bevolking zou worden gehalveerd.

Water drinken dat in contact is geweest met heilige woorden is een traditionele islamitische geneeswijze

… of in het museum zetten

Ook bij de Vikingen was magie overal in het bestaan aanwezig, vertelde de BBC-commentaarstem in een interview met Sigurdur Atlason van het IJslandse Museum van Toverij en Hekserij. De toverijdeskundige legt daarin uit dat magie tegenwoordig meestal als een soort bijgeloof wordt gezien, maar dat het voor de Vikingen iets reëels en praktisch was. Iets om te overleven en onder slechte omstandigheden toch goede moed te houden. Ze hadden bijvoorbeeld magie om de koe meer melk te laten geven of het gras sneller te laten groeien.

Op IJsland hechtte men vooral belang aan de kracht van de taal. Het vermogen woorden op de juiste manier te hanteren gaf iemand macht. Vervloekingen werden gezien als krachtige wapens, vooral in combinatie met tastbare wapens, zoals blijkt uit de bezwering: “Laat dit zwaard de machtigste man van uw familie verslaan, en moge zijn dood allergruwelijkst zijn.”

Spoken van de rechter hersenhelft

Volgens Richard Wiseman in het tijdschrift Psyche & Brein (2/2012) is het geloof in de mogelijkheid van het beïnvloeden van materie met gedachtenkracht, van helderziendheid en andere paranormale verschijnselen “niet typisch voor een selecte groep mensen die fundamenteel van alle anderen verschilt”.

Als je met een kaars achter je, in een verder donkere ruimte, naar je gezicht in een spiegel staart, kan het zijn dat je dat na enige minuten spookachtig ziet vervormen en veranderen in het gezicht van iemand anders. Dit wordt vaak als een vorm van communiceren met geesten gezien, maar dat vinden psychologen geen bevredigende verklaring. Toch neemt zo’n 70% van de mensen zoiets waar. Psychologen vermoeden dat het te maken heeft met hersenen die in de war raken door de lichtomstandigheden.

Een psychologische verklaring van ‘bovennatuurlijke’ ervaringen is dat ze niets abnormaals zijn, maar voortkomen uit normale, gezonde mechanismen van ons brein. Mechanismen die soms op hol slaan. Het herkennen van vormen en patronen is van belang om je te kunnen oriënteren en om oorzaak en gevolg te begrijpen. Maar hetzelfde vermogen maakt dat mensen gezichten kunnen zien in stopcontacten en verband leggen tussen de vlucht van vogels en de toekomst van de staat. Het geloof daarin wordt bovendien versterkt doordat gevallen waarin ‘het klopt’ beter worden onthouden dan de situaties waarin geen betekenisvol verband werd gezien. Als je droomt van een vriendin van jaren geleden en kort daarna belt zij je ineens op, lijkt daar een verband tussen te zijn en onthoud je die gang van zaken, maar als je van een oude vriendin droomt en daarna vraagt je buurman of je de heg wilt snoeien, zie je geen verband en onthoud je het ook niet.

Een andere verklaring zoekt het in een dominante rechterhersenhelft. Beide hersenhelften kunnen dezelfde dingen doen, maar over het algemeen specialiseert de linker zich in zaken als taal, wiskunde en een rationele benadering van problemen, en de rechter in intuïtie, creativiteit en een ervaringsgerichte benadering van problemen. Mensen maken volgens deze theorie vooral gebruik van één van beide hersenhelften en degenen die vooral van de rechter gebruik maken, zouden ook sneller dingen zien die er (volgens de psychologische opvatting) niet zijn.

Geur, geheugen en emotie

In hetzelfde tijdschrift stond een artikel over de reukzin. Het is al lang bekend dat geuren en herinneringen sterk met elkaar zijn verbonden. Aristoteles behandelde het onderwerp al in de vierde eeuw v.C. en aan het begin van de twintigste eeuw schreef Marcel Proust zijn serie romans À la recherche du temps perdu (Op zoek naar de verloren tijd), waarin de geur van een in lindebloesemthee gedoopt madeleine-cakeje een stroom van herinneringen in gang zet.

In het artikel wordt beschreven hoe een kokkin na een ongeluk haar reukzin kwijtraakte. Behalve dat ze hierdoor haar werk niet meer kon doen, leek ze zich bepaalde gebeurtenissen niet meer goed voor de geest te kunnen halen. Herinneringen aan filmkijkavondjes met haar vader, waarbij ze samen salsachips aten, waren vervlakt. Ze was het niet vergeten, maar ze kon het niet meer in geuren en kleuren herbeleven. Omdat geur voor haar zo belangrijk was, ging de kokkin extra aandachtig ruiken aan kruiden en lekker eten. Door deze training lijkt ze haar reukvermogen gedeeltelijk te hebben teruggekregen, maar de herinnering van de salsachips is (nog?) niet zo levendig als vroeger.

In een tekstkader bij het artikel wordt ingegaan op het verband tussen geur en emotie. Depressieve en chagrijnige mensen blijken (tijdelijk) slechter te ruiken. Omgekeerd kan verdriet het verlies van de reukzin veroorzaken. Dit alles heeft uiteraard weer zijn weerslag op het leervermogen en het geheugen.

Reukzin van planten

Planten kunnen ook ruiken! De Nederlandstalige Scientific American publiceerde in het juli-augustusnummer een artikel over het warkruid, Cuscuta pentagona. Het warkruid heeft geen bladeren en geen bladgroen om zonlicht om te zetten in suiker en zuurstof. Het is daarom voor zijn voeding op een gastheerplant aangewezen.

Jonge warkruidjes bewegen met hun top in cirkeltjes om in de omgeving te speuren naar een gastheerplant. Dit lijkt een willekeurig aftasten, maar is dat niet, want ze groeien vervolgens nooit naar lege bloempotten of nepplanten en wel naar tomatenplanten. Het maakt niet uit of de tomaten in de zon staan of in de schaduw.

De jonge topjes van deze citroenmelisse zijn gaaf, terwijl de oudere blaadjes zijn aangevreten: een verschil in chemische samenstelling?

Een onderzoekster vermoedde dat het warkruid op de geur van de tomatenplant afging en maakte ‘tomatenparfum’ dat ze op wattenstaafjes in de buurt van het warkruid zette. Inderdaad bleek de plant daar wel op af te gaan. Tarweplanten bliefde het warkruid echter niet. In ‘eau de tarwe’ zaten voor het warkruid minder aantrekkelijke componenten en zelfs een geurcomponent die het afstoot.

In de jaren tachtig werd al bekend dat planten elkaar door middel van feromonen kunnen waarschuwen dat er bladetende insecten of andere beesten aankomen. Als reactie maken de planten dan stoffen aan die bijvoorbeeld die de groei van rupsen remmen, kever-etende dieren aantrekken, of gewoon vies smaken.

Planten regageren dus op chemische stoffen in de lucht. De auteur van het artikel, Daniel Chamovitz, vindt daarom dat je gerust kunt zeggen dat planten ruiken, ook al hebben ze geen reukzenuwen die met hersenen in verbinding staan.

Gehoor van planten

En ze ruiken niet alleen, maar ze neuriën ook… Dr. Monica Gagliano is eigenlijk zeebioloog, maar ze heeft ook een kruidentuin. Toen ze daar eens aan het werk was – misschien was ze wel tegen de kruiden aan het praten (dat vermeldt de historie niet) – viel haar de vraag in: Zouden planten kunnen horen? Ze vond het zo’n intrigerende kwestie dat ze een tweejarig wetenschappelijk onderzoek opzette om dit te achterhalen.

Hieruit kwam naar voren dat de wortels van jonge maisplanten in de richting groeien van een geluid van rond de 220 Hz. De wortels brengen zelf ook geluiden voort in dat bereik. Het AD schrijft dat mensen de geluiden niet kunnen horen; dat zal dan zijn omdat ze te zacht zijn, want 220 Hz valt wel binnen het bereik van het menselijk gehoor. Het is een lage A.

Bezorgde planten?

Zouden planten dan ook een soort milieubewustzijn kennen? Bij de Hortus van de Vrije Universiteit in Amsterdam hadden ze de 1-aprilgrap bedacht dat de vleesetende planten uit bezorgdheid om het de klimaatsverandering steeds meer op alternatieven voor vlees overstapten. Zogenaamde biologen voerden de Nepenthes-bekerplanten daarom vleesvervangers.

“Maar het mooist van het verhaal komt nog,” schreef Trouw eind juni. Uit een publicatie in New Phytologist blijkt namelijk dat het vleesetende plantje rondbladig zonnedauw (Drosera rotundifolia) bij stijgende temperaturen inderdaad minder vliegjes eet! Vleesetende planten hebben dat ‘vlees’ nodig als bron van stikstof, en bij het broeikaseffect is stikstof rijkelijker in de lucht en in de grond aanwezig, of daar makkelijker uit op te nemen.

Zorg met planten en muziek

Patiënten in de Amerikaanse staat Pennsylvania die na een galblaasoperatie uitzicht hadden op gebladerte, genazen gemiddeld een dag sneller dan degenen die uitkeken op een muur. Ook hadden ze minder pijnstillers nodig en hadden ze minder last van postoperatieve complicaties.

Oude tradities en gezond verstand zeiden het al langer, schreef Deborah Franklin in de Nederlandstalige Scientific American van mei-juni, maar dit toont nog maar eens aan dat tuinen belangrijk zijn voor een goede gezondheid. Alleen al het zien van bomen, bloemen of water verlicht pijn, stress en geestelijke of emotionele uitputting en geeft het immuunsysteem een zetje in de goede richting. Zelfs een natuurfoto kan al invloed hebben.

Niet alleen patiënten maar ook ziekenhuispersoneel blijkt baat te hebben bij een goed ontworpen ziekenhuistuin. Susan Rodiek uit Texas zette wat punten op een rij waaraan “therapeutische tuinen” zouden moeten voldoen. Het best is het wanneer zo veel mogelijk zintuigen worden aangesproken, maar wel met mate. De paden moeten bijvoorbeeld weinig licht reflecteren omdat slechtzienden er anders geen gebruik van kunnen maken. Planten mogen niet te sterk geuren omdat chemotherapiepatiënten daar slecht tegen kunnen.

Op Facebook schreef ‘Daily Medical Info’ in mei dat een ziekenhuis in Istanbul muziek toepast als geneesmiddel. Het werd daar gepresenteerd als traditioneel islamitische geneeswijze, maar is natuurlijk ook buiten de wereld van de islam bekend. Muziek maken in een tuin moet dan wel het toppunt van gezond zijn! En de planten hebben er ook plezier van.

Pythonpil

Moleculair biologe Leslie Leinwand, schrijft Discover (June 2012), werd raar aangekeken door haar collega’s toen ze aankondigde onderzoek te willen doen naar Burmese pythons. Deze slangen kunnen een jaar lang zonder voedsel en als ze dan een prooi eten, versnelt hun stofwisseling in korte tijd enorm. Hun hart moet daarvoor heel hard werken. Leinwand veronderstelde dat hier wellicht een remedie gevonden kan worden voor hart- en vaatziekten.

Ze onderzocht onder meer het bloed van een python die juist een flink maal had verorberd. Het bloed bevatte op dat moment zo veel vet dat het wel melk leek. Bij mensen wordt een hoog gehalte aan vetten in het bloed gezien als risicofactor. Na veel testen ontdekte Leinwand dat juist dit vettige deel van het pythonbloed drie stoffen bevat die hartcellen aanzetten tot groei, dus het hart sterker maken. De huidige medicijnen voor hart- en vaatziekten verbeteren de bloedsomloop, maar maken het hart niet sterker. Als het hart krachtiger werkt, zullen vetten in het bloed minder snel samenklonteren en zich afzetten op de aderwand. Daarnaast voorzien de drie stoffen het hart van nuttige eiwitten en enzymen.

Leinwand hoopt op den duur een pil te kunnen ontwikkelen waarmee de schade na een hartinfarct of ander hartfalen kan worden teruggedraaid. ‘Snake oil’ (slangenolie) is een Amerikaans-Engelse term voor kwakzalversmiddeltjes, boerenbedrog. Is die definitie binnenkort aan herziening toe?

Christelijke wetenschap

De achtergrond van Discover is niet erg duidelijk. Er staan advertenties in die je niet verwacht in een populair-wetenschappelijk blad, bijvoorbeeld voor een boek dat met moderne wetenschap het bestaan van de God uit de Koran wil aantonen. Maar de artikelen zelf lijken me niet religieus gekleurd. Anders ligt dat bij het tijdschrift Weet (ondertitel: “Brengt je bij kennis”) dat duidelijk uit de evangelisch-christelijke hoek komt. In nummer 14 (april 2012) staat onder meer te lezen dat het Berlijnse Pergamonmuseum een duivels altaar en een poort van de hel herbergt.

De hellepoort is de Babylonische Ishtar-poort. Het duivelse altaar is het grote Pergamonaltaar, dat in de eerste helft van de tweede eeuw v.C. in Klein-Azië werd gebouwd. Men weet niet of het bij een tempel hoorde of op zichzelf stond. Waarschijnlijk werden Athena en Zeus er vereerd. De christenen zijn er van overtuigd dat het de “Troon van Satan” is waarover Johannes in de Openbaringen schreef.

De duivelsheid van het antieke altaar wordt in hun ogen des te meer aangetoond door het feit dat nazi-architect Albert Speer zich er door liet inspireren. Verder hanteren ze een wild-associatieve redenering volgens de lijnen: het altaar was gewijd aan Zeus – Zeus nam soms de gedaante aan van een stier – op de Ishtarpoort staan stieren afgebeeld – de christelijke heilige Antipas werd ter dood gebracht in een metalen beeld van een stier dat werd verhit – Hitler ging op de door Speer ontworpen tribune tekeer als een dolle stier… Wat zouden ze denken van de bronzen stier die onlangs op het Amsterdamse Beursplein werd neergezet? Een duidelijk teken van de naderende eindtijd, waarschijnlijk.

Christelijke privéscholen in Amerika geven onderwijs in dit soort ‘wetenschap’, begrijp ik uit een berichtje in Trouw. Het lesboek Biology 1099 leert dat het bestaan van het monster van Loch Ness is bewezen en dat het een plesiosaurus is. Dat toont volgens deze christenen aan dat dinosaurussen niet zijn uitgestorven, en dat alles in de natuur in één keer is geschapen en niet ontstaan door evolutie.

Ruimte scheppen

“Zie godsdienst als spel, dat schept ruimte” was de kop van een stuk op de opiniepagina van Trouw. Emeritus hoogleraar religieuze antropologie André Droogers zoekt een middenweg tussen twee opvattingen over de rol die iemands eigen religie mag spelen in de interreligieuze dialoog. De ene opvatting zegt dat je om een zinvolle uitwisseling te kunnnen hebben, niet mag claimen de waarheid in pacht te hebben; de andere dat iets geloven nu juist betekent dat je dat voor waarheid houdt, en dat je die overtuiging niet tijdelijk kunt opschorten.

Als we elke godsdienst nu eens zien als spel met eigen regels, schrijft hij. Daarmee worden andere religies in hun waarde gelaten en tegelijk is duidelijk dat elk spel serieus, volgens de eigen regels, gespeeld moet worden. Maar niet te fanatiek! De stichters van de diverse godsdiensten waren zelf eerder zoekend dan verkondigend. Pas nadat hun gedachten aansloegen en er politieke macht in het spel kwam, werden de ideeën rechtlijnig versimpeld, absoluut verklaard en vastgepind in heilige geschriften.

Project Heilig

In het Soeterbeeckprogramma van de Radboud Universiteit wordt de vraag “Wat is ons heilig?”op verschillende manieren gesteld en beantwoord. ‘Heilige geschriften’ worden er ruim opgevat. In Trouw noemden Abdelkader Benali en Erik de Jong (Spinvis) respectievelijk het gedicht ‘Herinnering aan Holland’ van Marsman en Gerard Reves pleidooi in het ezelproces als hun heilige tekst. Benali beweerde desgevraagd dat hij gerust een mes zou willen trekken als het hem niet mocht lukken iemand met argumenten van de eeuwigheidswaarde van het gedicht te overtuigen. Theoloog Jan Borgman verklaarde op de openingsavond van het project dat je het heilige ontheiligt als je anderen wilt dwingen zich eraan te onderwerpen.

Wat is heilig? Hoogleraar cultuurgeschiedenis van de religiositeit Peter Nissen herformuleert de vraag als: “Wat is de grootste waarde in je leven, datgene waar niets voor mag wijken en waaraan je je wilt toewijden?” Nederlanders noemen dan meestal gezondheid, of authenticiteit.

Authenticiteit is vanaf de Romantiek iets heiligs, zegt Nissen. De religieuze invulling van heiligheid is in de westerse wereld en vooral in Nederland op de achtergrond geraakt, of kreeg de vorm van seculiere idealen. In de jaren zestig waren dat maatschappelijke waarden als rechtvaardigheid, vrede en solidariteit. Inmiddels is het verschoven naar alles wat met ‘leven’ te maken heeft: gezondheid, erotiek, een duurzame omgang met de aarde, geluk vinden in dit leven en niet in een hiernamaals.

Perenproject

In het ‘Project Heilig’ is veelvuldig sprake van iets gemeenschappelijks, iets dat de mensen bindt. En dat dat best een “seculiere heiligheid” kan zijn zoals Peter Nissen het noemt. Voetbal dan maar? In Gasselternijveen (Drenthe) kent men een andere mogelijkheid: perenbomen.

In de Hoofdstraat Noord namen de bewoners twintig jaar geleden de zorg voor 74 perenbomen over van de gemeente. Ze snoeien de bomen zelf en hangen nestkastjes op. Sindsdien is de straat een echte gemeenschap geworden, met een feestelijke “eerste plukavond” in september waar iedereen aan meedoet, schreef Trouw.

De oogst brengt zoveel op dat er niet alleen een uitgebreide perenbrunch kan worden georganiseerd, maar er ook peren aan de weg worden verkocht. Het geld gaat in een buurtpotje. Hieruit wordt bijvoorbeeld een bloemetje bekostigd voor zieke of nieuwe buurtbewoners. “Er ontstaat sociale cohesie die er zonder de perenbomen denk ik niet was geweest. Dat is toch bijzonder in een tijd waarin veel mensen voor zichzelf leven,” zegt een buurtbewoonster.

Courgettes ruilen

Degenen die niet in een hechte dorpsgemeenschap leven maar wel een tuintje met groente of fruit of een stel kippen hebben, of zelfs alleen maar te veel hebben ingeslagen in de winkel toen iets in de aanbieding was, kunnen binnenkort deelnemen aan de virtuele ruilgemeenschap op proviandruil.nl, las ik begin juli in Trouw. Bij het schrijven van dit stuk was die site nog niet in gebruik. Het artikeltje kondigt ook een app voor het project aan.

In Griekenland bood de ‘aardappelbeweging’ een vergelijkbaar alternatief voor de supermarkt, waarbij mensen hun aardappels en andere levensmiddelen direct bij de boer konden halen. Maar hier ging het om het uitschakelen van de tussenhandel, zodat de boeren er ondanks de crisis nog voldoende aan konden verdienen en de afnemers niet te veel hoefden te betalen.

Als je een overvloedige courgette-oogst hebt, is de gedachte van het proviandruilen, zijn er vast wel mensen te vinden die wat courgettes willen hebben en jou daar wat eieren voor kunnen geven. De bedoeling van bedenkster Anne Marie Verkade-Diphoorn is dat er op die manier minder voedsel zal worden weggegooid en dat sociale contacten worden versterkt. Zij won een prijs van € 1000 voor dit idee.

Zou het echt gaan werken? Wat als je in Brabant woont en je wilt iets ruilen met iemand die in Friesland blijkt te wonen? De kosten van het vervoer wegen niet op tegen het geld dat je uitspaart en milieuvriendelijk is het evenmin. Je kunt het beter bij je nabije omgeving houden, lijkt me. Maar misschien leer je via die site wel mensen uit je buurt kennen.

Groen in de stad

Bessenstruiken in de straat kunnen de sociale cohesie bevorderen

In een stedelijke omgeving kan het net zo goed als in een dorpsstraat, blijkt uit een aantal artikelen in Ode (juni 2012). Debra Solomon pleit in Den Haag voor een eetbaar landschap in de stad. Ze plantte in samenwerking met gemeente en buurtbewoners fruitbomen, bessenstruiken en legde groentebedden aan in de Schilderswijk. In Rotterdam en Amsterdam zijn vergelijkbare initiatieven, waar braakliggend terrein wordt omgetoverd in moestuinen.

Stadslandbouw, ook bekend als urban farming, verbindt buurtbewoners die de tuinen onderhouden, er voedsel uit eten, of er met trots naar kijken: “Dat zijn onze appelbomen!” Het maakt dat mensen zich verantwoordelijker voelen en dat de rest van de buurt schoner wordt gehouden. Oogstfeesten waar buurtbewoners samen voedsel uit eigen tuin eten, versterken de verbroedering. De omgeving wordt gezonder door de aanwezigheid van groen. Mensen maken kennis met goedkoop biologisch voedsel.

Zelfs een abri kan allerlei lekkers herbergen, al werd op station Amsterdam Bijlmer Arena een beetje gesmokkeld omdat de tomaten-, aardbeien- en paprikaplanten waar reizigers van mochten plukken, daar niet het hele seizoen groeien. Ze waren er voor de gelegenheid neergezet, om ‘groen ondernemen’ te promoten.

De Rotterdamse voedselbank verbouwt groente en fruit in de eigen achtertuin, die wordt onderhouden door vrijwilligers. Ook in Almelo heeft de voedselbank een eigen moestuin. Andere voedselbanken willen graag samenwerken met volkstuinders en boeren. Wie een courgette- of perenoverschot heeft, kan dus ook overwegen dit aan de dichtstbijzijnde voedselbank te schenken. Die zal er zeker blij mee zijn, want het lukt nu vaak niet eens om iedereen één portie groente of fruit per week (!) mee te geven.

Niet groen in de prehistorie

Wie weet wordt het in de toekomst nog wel eens wat tussen mens en milieu. In de prehistorie leefden de mensen, anders dan velen denken, niet volledig in harmonie met de natuur. De Volkskrant wist zelfs: helemaal niet. Er waren alleen nog niet zoveel mensen. Als de natuurlijke hulpbronnen toen ergens uitgeput raakten, trok men gewoon verder. Tegenwoordig kan dat niet meer.

Midzomer in Letland…

BBC-correspondent Damien McGuinness berichtte uit Letland over het plaatselijke midzomerfeest Ligo. De kortste nacht wordt daar gevierd met veel bier, bloem- en bladerkransen, zingen, mannelijk naaktzwemmen, en met een liefje in het bos verdwijnen ‘om bloeiende varens te zoeken’.

De Letten zijn het er over eens dat het een traditioneel feest is dat onder Stalin verboden was en dat ook de christenen in de twaalfde eeuw al probeerden deze gebruiken te onderdrukken. Dat laatste zou verklaren waarom ze de langste dag op Sint-Jan vieren, een paar dagen na de eigenlijke zonnewende. Maar is dat ook Sint-Jan volgens de Oosterse kalender? In elk geval hebben ze nu veel lol. Een groep Fransen zette de Ligo-viering dit jaar luister bij met een chaotische cancan.

… maar niet in de prehistorie?

Meer naar het westen, in Stonehenge bijvoorbeeld, zouden de druïden in de oudheid rituelen hebben voltrokken bij de zomerzonnewende. Maar dat klopt ook al niet, schreef druïde Mike Williams in het artikel ‘Did the Summer Solstice Exist in Prehistory? The Strange Case of the Missing Ritual’. Dat wil zeggen, er is nooit enig bewijs voor gevonden dat midzomer in de prehistorie een belangrijke feestdag was.

“Vervelende archeologen” (kill-joy archaeologists) wezen er daarentegen al jaren op dat de bouw van Stonehenge een veel spectaculairder schouwspel opleverde bij zonsondergang op de dag van midwinter dan bij zonsopkomst op midzomer. En recentelijk is bij Durrington Walls het ‘festivalterrein’ van Stonehenge opgegraven. Hier werden veel varkensbotten gevonden, van varkens van acht of negen maanden oud. Aangenomen dat de biggetjes in de lente werden geboren, wijst dit op een feest met varkensvlees in de winter.

De meeste andere prehistorische monumenten en woningen blijken net als Stonehenge vooral gericht op de winterzonnewende. Niet allemaal. Maar uit twee passages in klassieke geschreven bronnen valt af te leiden dat de druïden met midzomer nu net géén rituelen hielden. Maar wat maakt het eigenlijk uit, besluit de moderne druïde: wij vieren het zoals we het vieren en dat blijft mooi, ook als onze voorouders het anders deden.

~ Met dank aan iedereen die me (indirect) op nieuws attendeerde ~

Geplaatst in Nieuws | Getagged aprilgrappen, dieren, druïden, geneeskunde, geuren, midzomer, muziek, paranormale verschijnselen, planten, urban farming, Vikingen | Reacties uitgeschakeld

Recensie: Eten en drinken met wilde planten

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Jana

Laurette van Slobbe
Eten en drinken met wilde planten. Gids voor het herkennen, oogsten en bereiden van wilde planten, het hele jaar door
Twello, Hof van Twello, 2009. 160 p. € 24,75. ISBN 978-94-90404-01-7
www.hofvantwello.nl, www.florae.nl en www.eetbarewildeplanten.nl/

Eeuwenlang hebben we ons gevoed met wilde planten, maar nu is het exotisch voedsel geworden. Waar vroeger de kennis omtrent welke planten eetbaar en welke giftig zijn vrij algemeen was, hebben we nu deskundigen als Laurette van Slobbe nodig. Zij neemt ons mee naar buiten en door het jaar heen, en vertelt ons welke planten we kunnen eten. Ook legt ze uit wat er zo nuttig is aan die planten, bijvoorbeeld dat wilde planten in het voorjaar hoge concentraties vitamine C bevatten, soms zelfs meer dan citrusvruchten. En dat je ook weer niet teveel van dezelfde planten moet eten, omdat een teveel bepaalde organen kan overprikkelen.

De gids begint met een overzicht van eet- en drinkbare planten met twee foto’s per plant en aanwijzingen over waar en in welke maand je ze kunt vinden. Ook worden de gerechten al genoemd die in het tweede deel, per maand, uitgebreid beschreven worden. De recepten zijn heel eenvoudig, maar zien er onweerstaanbaar uit. Op twee pagina’s onder ‘augustus’ worden bijvoorbeeld deze recepten gegeven, met foto’s bij drie ervan: kornoeljetoetje met bramen en vlierbessen, vla met peenzaad, bramen-paardenbloemsmoothie en confiture met engelwortelbloem. En in februari vind je gevulde portobello’s met brandnetelpesto, kraailookmuffins en roomkaas met daslook achter elkaar. En natuurlijk staan er ook salades en soepen beschreven. Bij de recepten wordt ook nog aangegeven of ze vegetarisch of rauw en veganistisch zijn.

Bij dit soort boeken let ik ook altijd op de waarschuwingen. Bij de peenbloem staat niet dat die verwant is aan scheerling, wel dat de bloemen van peen zich onderscheiden van andere schermbloemigen door één purperen bloemetje in het midden van het witte scherm. Bij klein hoefblad niet dat het in wat grotere hoeveelheden schadelijk kan zijn bij zwangerschap. Maar bij speenkruid wordt nadrukkelijk gezegd de plant alleen te eten voor de bloei, omdat daarna het gehalte aan gifstoffen in de bladeren te hoog wordt. En de schrijfster waarschuwt in tekst en beeld om smeerwortel niet te verwarren met het giftige vingerhoedskruid en geeft hele goede algemene aanwijzingen. “Laat je gerust inspireren maar ga zorgvuldig om in het toepassen van deze informatie.” En inspireren, dat doet dit prachtige boek, mét indexen op soortnaam en recepten, absoluut!

Geplaatst in Boeken | Getagged onkruid, recepten, wilde planten | Reacties uitgeschakeld

Recensie: Leven als de bomen

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Jana

Hans Bouma en Aly Brug
Leven als de bomen
Zoetermeer, Meinema, 2012. € 13,50. ISBN 989-90-211-4424-5
www.uitgeverijmeinema.nl

Dit boek beschrijft – en stimuleert tot – een wandeling door de vier seizoenen, met prachtige foto’s van Aly Brug en een inleiding en gedichten van Hans Bouma. “Een wandeling in gezelschap van de bomen is ook een wandeling door de seizoenen van je eigen levensverhaal.” Bouma is duidelijk christen, en ziet samenhang tussen zijn geloof en wat bomen betekenen. De liefde van Bouma voor bomen – en voor God – spreekt uit zijn gedichten, en die van Aly Brug uit de ontroerend mooie foto’s. Maar zijn poëzie overstijgt zijn eigen geloof. Ik als als heiden kan me er ook vaak in vinden, al heb ik een ander godsbeeld en een andere religieuze taal.
In zijn inleiding refereert Bouma op een respectvolle manier aan andere religies en hij legt er – voor wie er niet vertrouwd mee is – uit wat Genesis 1 en Psalm 92 betekenen. En daarmee verbindt hij niet alleen de mensen en de bomen, maar ook mensen van verschillende levensbeschouwelijke en religieuze stromingen:
“Ondertussen heeft de mens qua aardsheid ook weer veel gemeen met de bomen. In Genesis 1 krijgt hij de naam Adam: hij/zij die uit de aarde is genomen. Aardeling, aardman, aardvrouw. Bij alle afstand is er ook nabijheid. Bomen – ze zijn familie van ons, verre familie, maar niettemin. Oudere broers, oudere zussen. Er is een mysterieuze verwantschap, stamverwantschap. Het is dezelfde aarde die ons draagt en voedt.”

Geplaatst in Boeken | Getagged bomen, fotoboek, gedichten | Reacties uitgeschakeld

Hecate, Hecate Triformus

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Gast auteurs

This article has been previously published here: http://www.albany.edu/faculty/lr618/51to.htm

We have tried to trace Yukiko Ito via the Alumni Association, University at Albany NY, but she left without a forwarding email address. If anyone knows her could you please let us know too. Thanks!

Hecate has been generally regarded as the goddess of witchcraft and magic, a crone, Queen of the Underworld or the dark side of the moon. She has been viewed as a women’s deity and has been shunned from the patriarchal society. She is considered as Mother of the Ghosts, who roams around the graveyard; a merciless killer, who collects poison and embodies death; Bitch or She-Wolf, who howls at night and is followed by barking dogs; and Giver of Vision, who is responsible for insanity (Gimbutas, Living Goddesses 155; Old Europe 198; Kerenyi 36). There are many other negative, frightening images of Hecate, but such impressions of the goddess can be limiting and misunderstanding of her actual, diverse functions in the ancient world. It is evident that, in many aspects, she signifies ’the other side’ – the dark, mysterious and fearsome concept, which is referred to as chthonic.

William Blake 1795: Hecate The Night of Enitharmon’s Joy

Hecate is famously known as a gruesome and evil part of the primordial ‘Great Goddess’, who survives in a form of Hecate-Artemis in Greece. However, it is important to note that she has a dual nature, a quality that is shared by many other Greek and Roman deities. In ‘Hymn to Hecate’ of Theogony (411-52), Hesiod reveals the goddess’s positive, powerful and beneficial side.

In Chaldean Oracles, Hecate plays a role separate from the ancient feminine principle, being a mediator between theoi and humans. She is also related to and connected with numerous other gods and goddesses, and, through these associations, one can perhaps discern and determine the possible characteristics of Hecate, which may have been forgotten or overlooked.

Although many researchers believe that Hecate originates from Caria, southwestern Turkey, it is still a mystery where the goddess exactly comes from. Walter Burkert mentions some researchers’ doubts about Hecate’s Carian origin, since Lagina, where the main worship for the goddess took place, was all Hellenistic (416).

Yves Bonnefoy indicates the possibility of Hecate originating in Egypt, noting that Hecate in male form, which is identified with Apollo, is “the first modern representation of Horus”(262). In the contrary, Robert E. Bell claims that she is from Thrace (219). In Greece, Hecate was often called Enodia, who, in turn, was a goddess of witchcraft and drugs in Thessaly (Johnston 24). Yet scholars argue that Enodia, who is also called goddess of pathways or she of the roads, has existed independently and separately from Hecate (Burkert 171; Nilsson 91).

Despite the controversy, Hecate’s origin in Caria seems to be the most solid argument. Burkert points out that the goddess’s theophoric name, Hekatomnos, does not fit the Greek language, but it is rather Asiatic, specifically Carian (171). Martin P. Nilsson agrees with Burkert by stating that Hecate’s Carian origin has been proven, since researchers have found numerous occasions in Caria, of which the goddess’s name appears combined with proper names, while such incidences are quite rare in any other place (90).

In Caria, Hecate was worshipped as one of the most important deities. The most significant temple of Hecate was built in Lagina around 100BCE (Ferguson 160). There, the frieze depicted the stories of Zeus and Hecate side by side, and the goddess was worshipped by sacred eunuchs (Burkert 171; Ferguson 160).

Hekate, Lagina Turgut, (Alan, September 2005)

In front of the sanctuary, orgiastic dances and games were performed as well as sacrifices of dogs in honor of Hecate (Gimbutas, Living Goddesses 155; Old Europe 197). Hecate Zerynthia was named after Zerynthos, a place that lies west of Lagina (Gimbutas, Old Europe 197). Pausanias also adds, “I know of no other Greeks who believe in sacrificing puppies except at Kolophon, where they sacrifice a black bitch to Hekate” (Guide Vol.2 50).

Hecate in Caria might have been closely associated to Cybele, Great Mother of Asia Minor, and her name might have been a name of a daughter of Cybele (Von Rudloff 6). Certainly, Hecate was worshipped outside of Caria as well. The sacrifices of dogs, mysteries and ecstatic dances were also carried out for Hecate in Samothrace, where there was a cave called Zerynthos (Gimbutas, Old Europe 197). Pausanias talks about Hecate in Aegina, where she was honored most of all the gods in a yearly mystery, which was established by Orpheus the Thracian (Mythology 373). Interestingly, in Aegina, Hecate’s image, created by Myron, had only one body and a single head (Pausanias, Mythology 374). In contrast, Athenians called the goddess, Hecate Epipyrgidia (Hecate on the Tower), and built the threefold figure of the goddess near the temple of wingless Nike (Pausanias, Mythology 373-74).

Hesiod’s Theogony is believed to be the first to introduce Hecate in Greek literature. According to Hesiod, Hecate is a Titan daughter of Asteria and Perses, an only child between the star goddess and the son of Eurybia who “shines among all for his intelligence” (375-77, 409-11). One of Hecate’s most popular titles, phosphoros, means “the light-bringer” as well as the Greek name for the morning star, implying the goddess’s parental heritage (Von Rudloff 4). Phoibe is her grandmother, who, with Koios, has given births to two goddesses, Leto and Asteria; thus Leto’s children, Apollo and Artemis are both cousins of Hecate, and they are also called Hekatos and Hekate accordingly (Hesiod 404-9, 918-19; Kerenyi 35-6). Hecate is said to be a reappearance of Phoibe, a great Titan goddess, who is often associated with the moon; and in this relation, Karl Kerenyi finds the poet’s attempt to differentiate Hecate the Moon Goddess from Artemis (36). As Kerenyi further investigates, it is true that Hesiod mentions repeatedly about Hecate being the only child or ‘monogenes’, and this notion may indicate the possible resemblance between the conditions and the upbringings of Persephone and Hecate (36).

In Theogony, Hecate is “honored above all others” (412) by Zeus. She is given the power over the earth, the sea, and the heaven, “thus exalted exceedingly even among immortals” (Hesiod 415). Notice that, as Robert Von Rudloff points out, Hecate in Theogony is not really associated with the Underworld, the traditionally well-known connotation of the goddess (1). The famous threefold nature of the goddess might have also been introduced through Theogony in the aspect of Hecate being honored with the three domains of the world (Kerenyi 36).

Except for the subtle and indirect association with the goddess of the Hades, Persephone, as being a single offspring, there is no absolute indication of Hecate being unwelcome in male dominant society or feared as a witch by the people of Hesiod’s time. Instead of the fierce and baleful image of her, through ‘Hymn to Hecate’, the reader receives an impression of the goddess being equally powerful and celebrated as Zeus. It is possible that she may even be superior to the almighty Zeus, since he cannot forcibly take away her special privileges she has been enjoying among the older generation of gods, the Titans (Hesiod 423-24).

It may be that, by Zeus readdressing to Hecate the powers that she has already possessed from the beginning, he is trying to claim the superior authority. Theogony also provides some clues on how the people of the Archaic Greece have perceived the power of Hecate. Hesiod writes that if a man invokes Hecate and sacrifices for her accordingly, he should receive a gift of success (416-20). Hecate is accounted for her authority to grant victory and glory in the battlefield as well as to bring the coveted prize to athletes (Hesiod 430-38). She not only is revered as a fertility goddess for the farming products but also contains the power to assist in fishing and horse riding (Hesiod 439-44). Note that “Hymn to Hecate” depicts the goddess as being influential and involved in many productive activities of human life, which are commonly carried out by males. This rather favorable notion of the goddess, Hecate, is sometimes considered as a personal viewpoint of Hesiod and his family. Burkert mentions that Hesiod’s family, which originated from Aeolian Cumae, was particularly devoted to Hecate (171).

Nilsson says of ‘Hymn to Hecate’, Hesiod’s attempt to promote Hecate and establish her as a great goddess, which has ended unsuccessfully (90). Harris and Platzner imply male chauvinism as the main reason for the failure of the propaganda, that the patriarchal society is not capable of accepting a female deity, who is so powerful in many dimensions of human life, except to strip away the positive connotations of the goddess and make her a terrifying witch (101). The only negative quality that is mentioned about Hecate in Theogony is her moodiness or unaccountability.

She would supply fishermen with a great amount of fish, but she would also take it away if she wants to do so (Hesiod 442-43). She would side with either side in a war as she wishes, and she can affect the number of livestock animals to reduce or reproduce depending on how she feels (Hesiod 432-33, 445-47). Hesiod emphasizes the goddess’s ever-changing mind in his frequent use of phrases such as “at her own pleasure” (446) and “as she pleases” (429). Bell states that Hecate’s varying temper may have generated in worshippers’ minds a fear; and furthermore this fear has turned into the motivation for the people to revere her (219).

Yet this inconsistency in divine character is not only attributed to Hecate but also shared among many ancient deities, and one cannot simply single out Hecate for having the unfavorable trait. It may be possible, provided that Harris and Platzner’s assumption is accepted, that this temperament of Hecate, combined with her might, has become the obnoxious, troublesome, dark witch quality that has been rejected by patriarchy.

But neither is there adequate evidence nor is it convincing enough to consider this hypothesis as a reasonable contributing factor, which is responsible for creating the negative image of Hecate. In Homeric Hymn to Demeter, Hecate appears only briefly but plays an important role in Demeter’s search for her beloved daughter. She is one of the only two beings in the heaven or on the earth that heard the cry of Persephone besides Helios (Homeric 22-26). Later, Hecate, bringing her torch, comes to see grieving Demeter and tells her what she has heard (Homeric 51-59). She then guides Demeter to Helios, “watcher of gods and men” (Homeric 60-63). When Demeter finally reunites with her daughter, Hecate is also present and, from then on, becomes Persephone’s attendant and follower (Homeric 438-40). In the hymn, Hecate is described as “the gentle-tempered daughter of Persaios” (Homeric 24). The gentleness does not fit the popular notion of the goddess being malicious and dreaded, though she residing in a cave indicates chthonicity.

Becoming a constant attendant of Persephone in Homeric Hymn to Demeter seems to be the first direct literal connection of Hecate to the Underworld. Sarah Isles Johnston views the goddess’s role in the hymn as an intermediary between the upper world and Hades as she accompanies Persephone’s annual journey (23). Johnston also points out the association between Helios and Hecate for being the only two immortals, who have noticed the abduction of Persephone (22). Throughout the ancient times, Helios and Hecate had a strong connection when dealing with magic (Johnston 22). It is also true that Helios’s companion, Perse or Perseis, the shining Moon, was another name for Hecate, attaching the Underworldly concept to the wife of the Sun (Kerenyi 192). In addition, the name, Persephone, is a longer, more formal form of such names as Perse, Perseis, Perses, Perseus and Persaios, which are names of Hecate and her relatives (Kerenyi 193, 232). These names have been used from pre-Greek times as a name of the queen of the netherworld (Kerenyi 232).

This notion makes more elusive Hecate’s original role as well as Hesiod’s favorable account of the goddess. Curiously, Von Rudloff suggests that the relationship between Hecate, Persephone and Demeter as the earliest and an indigenous manifestation of Hecate in the triple form (4). He explains the three goddesses as the maiden (Hecate), the bride (Persephone), and the mother (Demeter), who signify the three typical sequential steps of a woman’s life in the ancient Greece (4). This perspective conflicts with that of Harris and Platzner, who place Hecate as the old woman or the crone and Persephone as the virgin (105). This writer found it difficult to define by just reading Homeric Hymn to Demeter whether Hecate was the maiden or the crone; the poet did not indicate anywhere in the hymn which status the goddess represented.

Yet in another translation of the hymn, Hecate is depicted as “the childish daughter of Perses” (Rice and Stambaugh 172). Even though this translation insinuates Hecate being young and chaste, it is a question of how the ancients interpreted the goddess. It seems as though that, from a Hesiodic point of view, Hecate can be seen as a benevolent maiden, while, on the other hand, post-Hesiodic tendency is to assume the goddess to be in the same category as the Gorgons, the Furies and the like. In the discussion of Hecate being the maiden or the old woman, the goddess’s connection with Iphigenia gives another clue. In some myths, Agamemnon’s virgin daughter, Iphigenia, does not get sacrificed; instead, Artemis spears her life by turning her into a deer, then later into Hecate (Von Rudloff 4). This relationship of Hecate and Iphigenia reinforces the idea of Hecate being the virgin. Hecate had an epithet Baubo in the ancient time (Gimbutas, Language 256).

In the Orphic version of the Demeter myth, Baubo and her husband, Dysaules, received Demeter in Eleusis during the goddess’s search for her daughter (Bell 93-94; Guthrie 135). The sons of Baubo and Dysaules, Triptolemos and Eubuleas, witnessed the rape of Persephone and informed Demeter about it (Guthrie 135). Although Baubo served Demeter a drink, the mother of Persephone was in such a grief that she did not accept it (Bell 94; Guthrie 135). Baubo, in her attempt to amuse the sorrowful goddess, lifted her skirt and exposed her rear end (Bell 94).

This obscene gesture made Demeter smile, and the goddess finally drank the kykeon (Guthrie 135). This version of Demeter myth offers another different perspective on Hecate. Being linked to Baubo, Hecate manifests a cheerful, friendly and humorous side of her personality. The tie between Hecate and Baubo separates the goddess from the concept of being the maiden; but at the same time, it is highly unlikely that Baubo signifies the older woman. The name, Baubo, meant “that which she showed to Demeter”, the female equivalent of a phallus (Guthrie 135). Hecate as Baubo thus further became an associate of Hermes, whose ithyphallic figures stood in front of gates and doorways (Harris and Platzner 135). Importantly, Hecate’s statues and altars were also set up at the entranceways of major shrines, the doorways of houses and crossroads (Burkert 171; Gimbutas, Language 208).

Hecate Propylaia meant “the one before the gate” (Von Rudloff 3). During the classical period of Greece, Hecate’s name was discussed in various Greek dramas, and through these plays, one could examine how she was regarded by the people of Classical Greece. Aeschylus refers to Hecate in The Suppliant Maidens as Hecate-Artemis, who protect women in their childbirth (676-77). Hecate as a protector of childbirth is also expressed in one of her titles, Kourotrophos.

According to Von Rudloff, this title means ‘child’s nurse’ and implies not only the governing of the childbirth but also maternal care for all infants (5). Marija Gimbutas further explores Hecate’s function in child labor, stating that she, as the Goddess of Death, was believed to devour newborns (Language 219). This rather disturbing act was a symbolic act, which did not connote cannibalism (Gimbutas, Language 219). As Hecate-Artemis, the two goddesses embody the moon cycle as well as the cycle of life – Hecate personifying the end of life, and Artemis representing the youth, purity and the beginning of life (Gimbutas, Language 208). While Artemis is linked with motherhood, Hecate is the Goddess of Darkness; and the act of devouring a child symbolizes that the newborn still belongs to the chthonic darkness even after birth (Gimbutas, Language 219; Old Europe 197).

In order for a mother to avoid the Goddess of Death haunting over the life of a newborn, she or the midwife is supposed to destroy all traces of child labor and personally bury in the ground or throw in the ocean the placenta (Gimbutas, Language 219). Gimbutas explains that the placenta is thought to signify the darkness of death; thus discarding the placenta means preventing the child’s return to the dark world (Language 219). It is not clear in the short passage of The Suppliant Maidens what Hecate-Artemis in the play is intended to be. Yet Gimbutas’s explanation of Hecate-Artemis, especially Hecate as the personification of death and darkness, devouring young children, suggests that the conventional, horrifying portrayal of the goddess has been already established by the Golden Age of Greece.

Burkert also notes that Hecate becomes equated with Artemis during the fifth century BCE (171). In the contrary, the resemblance between Hecate and Artemis must have been existed before 700 BCE, since Hesiod tries to separate and distinguish the two goddesses in Theogony, if Kerenyi’s account is true on the poet’s attempt. As mentioned earlier, Hecate’s association with Artemis may be through Iphigenia.

Pausanias, when encountering different stories of Iphigenia in Arkadia, credits Hesiod’s poem, Catalogue of Women, as one of the sources that present the story of Iphigenia being turned into Hecate (Guide Vol. 1, 119). One could presume through this information that the link between Artemis, Iphigenia and Hecate was perhaps a Hesiodic understanding of Hecate-Artemis. In Euripides’ Helen, Menelaus asks Hecate, the light bearer, to send him better dreams (569). As noted before, Hecate’s most common title is phosphoros, the ‘light-bringer’ (Von Rudloff 4). Although many gods and goddesses carried a torch, Hecate was one of the few who had two torches (Von Rudloff 4).

Hermes leads Persephone forth from the underworld where she is greeted by the goddesses Demeter and Hekate. Hermes is depicted holdling his kerykeion (herald’s wand), and wearing a winged petasos (cap). Persephone wears a crown, Hekate carries a pair of burning torches, and Demeter holds a royal staff.

http://www.theoi.com/Gallery/T16.6.html

She sees a vision of horrifying figures, it is said that he/she is being attacked by Hecate (Nilsson 112). In another play by Euripides, The Medea, Hecate is the personal deity of “the dreaded sorceress” (Burkert 171), as Medea proclaims, “It shall not be – I swear it by her, my mistress, whom most I honor and have chosen as partner, Hecate, who dwells in the recesses of my hearth – that any man shall be glad to have injured me” (395-98). Von Rudloff believes that Hecate’s relationship with Medea, who is often described as a malicious and revengeful foreign witch, has a large impact on creating the goddess’s reputation as the instigator of evil, black magic (2). Interestingly, the connection between Hecate and Iphigenia was also related to that of Hecate and Medea, since Iphigenia was called Iphimedeia in the earlier myth of her being saved by Artemis and changed into a deer and then Hecate (Von Rudloff 4).

Incidentally, the Black Sea region, where Artemis took Iphigenia for her transformation from a deer to Hecate, was also known to be Medea’s homeland (Von Rudloff 4). Also, as Medea says in the quoted passage, Hecate was believed to reside in the extinguished hearth as opposite to Hestia (Roberts 26 Sep.2000). The hearth was probably one time a place for burials, a suitable place to live for the Queen of the Ghosts (Baroja 26). Apollonios Rhodios reemphasizes this bond between Medea and Hecate as well as Hecate’s role as the goddess of witchcraft in The Argonautika. She is named Brimo, roarer and rearer, who roams around at night to rule the dead as a chthonian queen (Apollonios Rhodios 3. 861-63).

The more detailed illustration of the goddess’s figure is given in the story: [Hecate’s] whole person was entwined with terrible serpents and oak-leaf saplings; countless torches dazzled and flared, while all around her a pack of clamorous hellhounds bayed shrilly. All the meadows shook at her footfall, and awestruck wailing arose from the nymphs of marshland and river, all those that hold their dances along the meadows of Amaranitian Phasis. (Apollonios Rhodios 3. 1214-20) This is the actual appearance of Brimo whom Jason encounters after his invocation. Hecate’s Medusa-like appearance is identified with Gorgon, who also governs the cycle of life and death and represents the Furies side of Artemis, the dangerous woman (Gimbutas, Language 208). In fact, Gorgo is another name for Hecate (Baroja 30).

The face of the moon seen by some ancients as the head of Gorgon is undeniably tied to the lunar aspect of Hecate-Artemis (Gimbutas, Language 208). Medea instructs Jason to invoke the divinity just past midnight by making an offering of the blood of black ewe and honey in honor of the goddess (Apollonios Rhodios 3. 1029, 3. 1031-36; Bell 219). She also advises him to wear a black cloak and never to turn back after the rite, even if he is impelled by howling dogs; otherwise he will not be able to return to his men safely (Apollonios Rhodios 3. 1031, 3. 1038-41). Hecate is being invoked by Jason, for he needs her aid in applying to his skin a magical drug, “the Promethean charm”, which Medea has prepared for him (Apollonios Rhodios 3. 843-45, 3. 1211). If smeared on the body, the potion allows the wearer to stay unharmed by spears, be protected from fire, and surpass all others in strength for one day (Apollonios Rhodios 3. 847-50).

In The Argonautika, Hecate inevitably appears to be the repulsive old hag rather than the innocent maiden. In this myth, she is also a mother of Scylla by Phorcys (Apollonios Rhodios 4. 828-29). The Argonautika by Apollonios Rhodios assures that, by early Hellenistic era, Hecate has definitely been developed into the deadly, nocturnal divinity, who deals with magic and sorcery. Before investigating more on the aspect of Hecate as the patroness of magic, the word and the concept of magic must be defined in order to comprehend the meaning, in terms of how the ancients understood it. The term, magic or mageia, was originally designated to religious ceremonies, rites and sacrifices that belonged to the Persian culture (Luck 100). These ‘barbarian’ rituals were so different from the Greek traditions that they might have appeared to the Greeks as ‘magic’ (Luck 98, 100). The Persian magoi were priests, who led perhaps the survival of an old worship of the Great Mother (Luck 105). Overall, the term mageia became to be used to refer to the religions of foreign origins; the professional individuals who performed special rites and supplied drugs; or the religious practices that were generally disapproved (Luck 103).

Nilsson assumes that the Greeks needed deities, who were closer to them than the Olympian gods, and Hecate was one of the first divinities to be brought from outside of Greece to fulfill the gap between the sky gods and mortals (90, 111). It seems true that magic has enabled the ancient people to be more connected to the external forces and to communicate with the celestial powers more actively, directly and assertively, while formal religious rituals, organized by the state or the community, have only allowed a humble, passive submission of the participants to the higher beings (Luck 96).

Plato, talking about daemons, places magic and communication with the ‘spirits’ as intermediaries between gods and humans; “Through their care goes the whole science of divination, the arts of the priests and of all those concerned with sacrifices in initiations and spells and all divining and witchcraft. God has no intercourse with men: It is through this race that all intercourse happens between gods and men” (qtd. in Luck 103).

Magic in Graeco-Roman world can be divided into two categories, namely White and Black Magic (Baroja 23). White Magic was the magic exercised to contribute to the society, such as producing rain, diverting storms, increasing fortune and wealth, treating illness and many other beneficial miracles called on under the daylight in the open area (Baroja 18, 23). Black Magic was summoned for more malevolent purposes, such as wishing to harm an enemy, eradicating someone’s crops or livestock, embarrassing a person, interfering a rival from achieving success and ultimately bringing death to someone; and this spiteful magic was done at night in secret places (Baroja 18,23).

Hecate is commonly associated with Black Magic, wandering over graveyards on moonless nights, covered in a black mantle, taking joy in watching the blood flow (Apollonios Rhodios 3. 863; Gimbutas, Language 208).

In some myths, she is the mother of Circe and Medea, the two major sorceresses in the ancient mythology (Luck 93). The goddess’s name was frequently employed in curse tablets and binding spells, which came into use in the early fifth century BCE through Hellenistic and Imperial periods (Ogden 4). She was invoked to destroy relationships, to damage assets and fame of another person, to bind someone’s soul or to kill a victim (Gager 90, 126-27, 161-62, 183). However, there were many other divinities, besides Hecate, whose names were called upon in these tablets, such as Persephone, Hermes, Hades and Demeter.

Hecate’s name was also used in more neutral spells, for example, to stop a fight between two people (Gager 212). Even though Hecate’s gentler side tends to be forgotten even by the ancients, overtaken by the cruel, fierce characteristics, she can be a charitable practitioner of White Magic, much as Hesiod depicts her; for example, Hecate’s torches are held over the fields to assure the fertility of grains (Gimbutas, Old Europe 198). Her beneficial magic is utilized for amulets as well as for healing (Ferguson 101; Gager 222). The deity who can release ghosts and evil daemons can also avert them, and Hecataea, small statues of the goddess, are erected for this purpose (Bell 220; Nilsson 80).

One epithet addresses an appreciation to the goddess along with Hermes that these deities have helped a man to be loved by many and succeed as a leader of the mysteries (Rice and Stambaugh 242). Though her appearances may not be too attractive, Hecate in The Argonautika by Apollonios Rhodios serves as a protector; Medea asks the goddess to protect Jason’s life (3.467-68). Hecate also aids her in hypnotizing the dragon, which is guarding the Golden Fleece (Apollonios Rhodios 4. 147-48). Hecate may be the queen of the deceased souls, but she is also responsible for when the spirit enters the body, that is to say, the process of birth (Baroja 26). She shows a generous quality in Wealth, in which the playwright, Aristophanes, tells the reader that the offerings to the goddess, made by the rich, are taken by the poor so that the poor can survive (594-97).

The portrayal of the goddess Hecate seems to have evolved along with the evolution of the concept of magic in the Greek society. During the archaic period, magic was an integral part of life, woven into ordinary day-to-day activities (Ankarloo and Clark xv). It was so attached to everyday life that nobody questioned anything about magic; magic was tied to philosophical, religious, and other aspects of culture (Ankarloo and Clark xv; Luck 96). Notice that, in the Archaic Greece, Hecate is usually not depicted as a loathsome hag but rather as the strong goddess who embodies multiple dimensions of the world. Later, from around sixth century BCE and onwards, as science and philosophy emerged more independently, the Greek society became divided into two groups – intellectual, ‘enlightened’ minority, which consisted of elites who were too wise to be involved in folk religion, and uneducated, “ignorant” majority, which consisted of general population who stuck with traditional rituals (Luck 96).

Hekate triformis: Rijksmuseum voor Oudheden (RMO) Leiden, Netherlands (http://www.rmo.nl/english/collection/highlights/roman-collection/hekate-triformis)

From this point on, Hecate becomes more and more illustrated as the untamed, vicious female force. Theophrastus, in The Character Sketches, mocks “The Superstitious Man” from the standpoint of Aristotelian philosophy (Luck 97; Theophrastus 16). The superstitious man, constantly worried, keeps washing his hands, sprinkling his body with sacred water, chewing laurel leaves and purifying his house all the time to prevent Hecate from haunting it (Theophrastus 16. 2, 7). Theophrastus goes on to describe the man as extreme and ridiculous, but from the point of view of folk religion practitioners, the character’s religious and superstitious acts are considered faithful and devotional, and this pious man can resemble a typical man of Classical Greece, even as early as Hesiod (Rice and Stambaugh 158).

During the Hellenistic era, witchcraft or goetic magic seems to have grown more rapidly (Gordon 164). The conflicting point of view is that Hecate, who has been depicted as a ferocious witch, is yet worshipped in Hellenistic Lagina as the most honored deity (Gimbutas, Old Europe 197). As mentioned earlier, the temple to the goddess was built in Lagina around 100 BCE (Ferguson 160). In Caria, Hecate’s divine authority seemed to have been equated to that of Zeus (Ferguson 160). This stance is similar to Hesiod’s portrayal of Hecate. Pausanias also notes the reverence of Hecate in Aegina (Mythology 374). It is disputable whether Hecate’s worshippers have actually imagined her as the ugly and ill-willed crone (Von Rudloff 6). Although the ancient literature often suggests limited aspects of the versatile goddess, it is quite plausible that, in certain areas of the Mediterranean civilization, Hecate has retained her original, productive power to profit the society. Under the early Roman law code, magic, especially the kind that was employed to hurt others, was more restricted (Gordon 253).

In the second century BCE, many men and women were executed for practicing malign magic, though by the first century CE, the citizens’ strong need for healing and salvation resulted in the widespread and the intensification of magic (Ferguson 157; Gordon 225; Luck 94). Hecate continued to display herself as the benefactor of ominous witchcraft at this time. Ovid’s retelling of Greek myths in Metamorphoses preserves Hecate’s threatening, wicked nature, when Circe conjures the forces of Hecate to poison men and turn them into beasts (14. 405).

Around this time, myths begin to acknowledge Zeus as Hecate’s father, making the goddess more subordinate to the ruler of the sky (Johnston 27). Pheraia was said to be her mother, whose name was an epithet of Artemis (Johnston 27). Hecate was also called Pheraia, and she was abandoned on the crossroads and raised by shepherds (Johnston 27). Hecate later mates with Sky and becomes the mother of Janus, the Roman deity of liminal points (Johnston 27). A chthonic deity, Hecate, as being a daughter to the king of the sky gods, marrying to Sky and giving birth to the god of liminal places is suggestive; perhaps it is symbolizing the interrelation of the contrasting concepts, chthonic and ouranic.

The Moon in Roman times was considered to be a mediator between the Sky or the Sun and the Earth (Johnston 30). Actually, Roman sources were the first reliable materials to attach Hecate to the Moon, or they were the only documents surviving, which concreted the idea of Hecate as the Moon goddess (Von Rudloff 4). During this time, Hecate was identified as Selene and Mene, both were the goddesses of the moon (Bell 397).

Simultaneously, Selene was attributed with another name, Phoebe, which is also a name of Hecate as well as her grandmother in Hesiod’s Theogony (Bell 397). Hecate-Artemis-Selene as the triple goddess figure was probably a product of the Roman myth (Von Rudloff 4). By the 2nd century CE, the intellectual population of the ancient world – priests and philosophers-were already actively participating in a sophisticated, respectable form of magic, theurgy, in order to be purified and achieve salvation as well as to fight the New Faith, Christianity, and keep the old gods of paganism alive (Flint 285; Luck 95, 101). It should not be mistaken theourgia from goeteia, (‘witchcraft’); +99, 101). .

The main movement of this sort was Chaldean theurgy, in which Hecate was highly involved as soteira, ‘savior’ (Johnston 1; Von Rudloff 6). Through this magical practice, the participants were enabled to communicate with the supernatural beings, including daemons and dead souls. Hecate, before this time, was thought to hold the keys to open the gate of Hades and release the spirits of the deceased (Johnston 41). The original chthonic ideas on Hecate’s keys got broadened by philosophers of late antiquity to be understood as the keys to access every part of the universe (Johnston 42).

Moreover, for Chaldean theurgists, Hecate the Moon goddess meant not the mediator between the Heaven and the Earth but the intermediary between the intelligible and physical worlds (Johnston 30). In Chaldean Oracles, Hecate is the Platonic Cosmic Soul, that is, the soul of the Cosmos from which every soul emanates (Johnston 13).

In this humble endeavor to understand Hecate, one becomes more and more mystified and confused rather than to visualize the goddess clearly. Gimbutas says of Hecate, “the birth giver and motherly protectress, the youthful and strong virgin, as well as the fearsome and dangerous crone” (Living 155), summarizing the contradictory, controversial, manifold nature of the goddess. Bell also states that Hecate is perhaps the most complex Greek deity (219). It is safe to say that it would be a mistake to solidify Hecate and categorize her under simplified terms.

The general consensus of the divinity as a horrid and hideous witch has probably stemmed from a rather one-sided, conveniently stereotyped re-creation of Hecate, the image which is somewhat detached from the actual deity the ancients worshipped. As each city-state, each community, each family and each individual have envisioned the goddess in their own way, it is possible that there are many more faces Hecate possesses that are yet to be unveiled. (Blake)

BIBLIOGRAPHY

Aeschylus. The Suppliant Maidens. Trans. Seth G. Benardete.

The Complete GreekTragedies: Volume I Aeschylus. 4th ed. Eds. David Grene and Richmond Lattimore. Chicago: The U of Chicago P, 1991. Ankarloo, Bengt, and Stuart Clark, eds. Introduction.

Witchcraft and Magic in Europe: Ancient Greece and Rome. Philadelphia: U of Pennsylvania P, 1999. xi-xvi. Apollonios Rhodios.

The Argonautika: The Story of Jason and the Quest for the Golden Fleece. Trans. Peter Green. Berkeley: U of California P, 1997.

Aristophanes. Wealth. Trans. Stephen Halliwell. Birds and Other Plays. Oxford: Oxford UP, 1998. Baroja, Julio Caro.

The World of the Witches. 1961. Trans. O. N. V. Glendinning. Chicago: The U of Chicago P, 1964. Bell, Robert E.

Women of Classical Mythology. New York: Oxford UP, 1991. Blake, William.

Hecate or The night of Enitharmon’s Joy. [http://www.tate.org.uk/servlet/Awork?id=799]. Dec. 2000. Bonnefoy, Yves, comp.

Greek and Egyptian Mythologies. Trans. Wendy Doniger. Chicago: The U of Chicago P, 1991. Burkert, Walter.

Greek Religion. 1977. Trans. John Raffan. Cambridge, MA: Harvard UP, 1985. Euripides. Helen. Trans. Richmond Lattimore.

The Complete Greek Tragedies: Volume III Euripides. Eds. David Grene and Richmond Lattimore. Chicago: The U of Chicago P, 1992.

———-. The Medea. Trans. Rex Warner. The Complete Greek Tragedies: Volume III Euripides. Eds. David Grene and Richmond Lattimore. Chicago: The U of Chicago P, 1992. Ferguson, John.

Among the Gods: An Archaeological Exploration of ancient Greek Religion. New York: Routledge, 1989.

Flint, Valerie. “The Demonisation of Magic and Sorcery in Late Antiquity ” in ” Witchcraft and Magic in Europe: Ancient Greece and Rome”. Eds. Bengt Ankarloo and Stuart Clark. Philadelphia: U. of Pennsylvania P, 1999. Gager, John G., ed.

Curse Tablets and Binding Spells from the Ancient World. New York: Oxford UP, 1992.

Gimbutas, Marija. The Goddesses and Gods of Old Europe, 6500-3500BC: Myths and Cult Images. London: Thames and Hudson, 1982. ——-

—-. The Language of the Goddess. San Francisco: Harper Collins, 1989.

———–. The Living Goddesses. Ed. Miriam Robbins Dexter. Berkeley: U of California P, 1999. Gordon, Richard.

“Imagining Greek and Roman Magic.” Witchcraft and Magic in Europe: Ancient Greece and Rome. Eds. Bengt Ankarloo and Stuart Clark. Philadelphia: U. of Pennsylvania P, 1999. Guthrie, W. K. C.

Orpheus and Greek Religion. Princeton: Princeton UP, 1993. Harris, Stephen L., and Gloria Platzner.

Classical Mythology: Images and Insights. 2nd. Ed. Mountain View, CA: Mayfield, 1998. Hecate Triformus. [http://jblstatue.com/pages/hecate_triformu.html]. Dec. 2000. Hesiod. Theogony. Trans. Richmond Lattimore.

The Works and Days, Theogony, The Shield of Herakles. 1959. Ann Arbor: The U of Michigan P, 1965. Homeric Hymn to Demeter. Trans. Apostolos N. Athanassakis.

The Homeric Hymns. Baltimore: The Johns Hopkins UP, 1976. Johnston, Sarah Iles. Hekate Soteira: A Study of Hekate’s Roles in the Chaldean Oracles and Related Literature. Atlanta: Scholars P, 1990. Kerenyi, Karl.

Myth and Man: The Gods of the Greeks. Ed. Joseph Campbell. Trans. Norman Cameron. New York: Thames and Hudson, 1951. Luck, Georg.

“Witches and Sorcerers in Classical Literature.” Witchcraft and Magic in Europe: Ancient Greece and Rome. Eds. Bengt Ankarloo and Stuart Clark. Philadelphia: U. of Pennsylvania P, 1999. Nilsson, Martin P.

Greek Folk Religion. 1940. Philadelphia: U of Pennsylvania, 1972. Ogden, Daniel.

“Binding Spells: Curse Tablets and Voodoo Dolls in the Greek and Roman Worlds.

” Witchcraft and Magic in Europe: Ancient Greece and Rome. Eds. Bengt Ankarloo and Stuart Clark. Philadelphia: U. of Pennsylvania P, 1999.

Ovid. Metamorphoses. 1955. Trans. Rolfe Humphries. Bloomington: Indiana UP, 1983. Pausanias.

Guide to GreeceVolume 1: Central Greece. 1971. Trans. Peter Levi. London: Penguin Books, 1979.

———–. Guide to Greece Volume 2: Southern Greece. 1971. Trans. Peter Levi. London: Penguin Books, 1979.

———–. Mythology and Monuments of Ancient Athens. Trans. Margaret de G. Verrall. New York: MacMillan and Co., 1890. Rice, David G., and John E. Stambaugh.

Sources for the Study of Greek Religion. Missoula, MT: Scholars P, 1979. Roberts, Louis. Class lecture. Classics 402. State University of New York at Albany. 26 Sep. 2000.

Theophrastus. The Character Sketches. Trans. Warren Anderson. Iowa City: The Kent State UP, 1970.

Von Rudloff, Robert. “The Horned Owl Library: Hekate in Early Greek Religion.” [http://www.islandnet.com/~hornowl/library/hekate.html]. Nov. 2000.

Geplaatst in English articles | Getagged Hecate, Hekate, history, witchcraft | Reacties uitgeschakeld

Review: Wiccan Celebrations

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Jana

Silver Elder
Wiccan Celebrations. Inspiration for Living by Nature’s Cycle
Winchester/Washington, Moon Books, 2011. 330 p. € 26,95 (£ 15,99, US$ 26,95). ISBN 978-1-84694-538-0
http://www.moon-books.net/ (and http://www.badwitch.co.uk/2011/05/author-silver-elder-on-music-and-magic.html)

Attracted to this book by the name ‘Wiccan Celebrations’, I was at first disappointed when my order arrived. I had assumed that the book would deal with Wiccan Celebrations of Rites of Passage (I really can’t remember where I got the title from). But after discovering that it does in fact deal with the seasonal and lunar cycles, I became quite enthousiastic again. Silver Elder gives (rhyming) texts for all the seasonal festivals, and for rituals during the four stages of the moon. Long texts, but very poetic. Though they are “intended for Solitary or Coven use” I can imagine they’ll work very well in large meetings of Wiccans. With all the details given on decoration and the ‘stage directions’ (such as: the HP is facing East; on returning to the Altar, the HPS replaces the burner) any larger group can apply the rituals as they are meant. For smaller covens some amendments need to be made, but the texts can serve as inspiration for ones’ own creative writing too. And the BadWitch blog added the valuable suggestion to sing the texts. Bad Witch contacted the author and Silver Elder told her: “The prose and verse to the rituals in Wiccan Celebrations I ‘heard’, complete with chorals, mantras and accompanying music.”

The first part of the book is an introduction to Wicca and its core concepts, and Silver Elder won me over by the ‘Dear Readers’ page and the first lines of the page that is called ‘Introduction’: “Wicca is a Pagan magical mystery religion which encourages personal integration through living in tune with the Divine and Nature’s Cycle, by celebrating her seasons, Moon phases, Sun rises, Sun sets, Moon rises, Moon sets, her sounds, smells, feel and rhythms.” And by starting with a chapter on Ethics. Other chapters are dedicated to Nature; the God and Goddess; Sabbats and esbats; Wicca, Paganism and cosmology; The underworld; The otherworld (the four planes and more); Ritual; The circle; The four elements and spirit and Notes on Southern Hemisphere practice. In about 70 pages this book gives a sound basis or the how and why of Wiccan theory and practice. Mind you: this is one view on Wiccan theory and practice. There is no ‘one and only way’ in Wicca, so some things differ in this book and in other books on the subject. But it is a sound system, and there is a ‘Recommended Reading List’.

I would have liked a little more information on the author than the one line on the back of the book. Internet added two other sentences: “Silver Elder is a longtime student of Occult traditions. Wiccan Celebrations is based on her in-depth experience of Wicca. She lives in Victoria, Australia.” That explains the information on the Southern Hemisphere that is omitted in so many other books on Wicca. And there’s just a little more about the author on the publisher’s website. The inclusion of the Kabbalistic Tree of Life and some other details suggest an Alexandrian tradition.

The artwork in the book is great, the figures and tables very informative too. And I personally love the fonts used to print the book. All in all, I’m very happy I bought the book, and can recommend it to everyone interested in Wicca and Wiccan rituals. If you are part of a tradition with a set framework of rituals, the attribution of certain elements to particular festivals (the birth of the Sun King at Yule, for instance) will not fit, but as a source of inspiration, it is a joy to everyone.

Geplaatst in Boeken, English articles | Getagged celebrations, festivals, Wicca | Reacties uitgeschakeld

Connecting with Nature

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Gast auteurs

Connecting with Nature

It is better to go out and experience nature than to constantly sit in and read about it. A ‘sense of place’is paramount to spirituality. There is nothing betterthan to detach yourself from the busy, noisy and crowdedtowns, and lose yourself in the tranquility and the almostsurreal, non-materialism of the landscape. You will find anatural sacred space within the forest, on the hill or close tothe lake. While lost in your landscape, and quoting a dearfriend the late academic and poet Dr Edmund Cusick, youmay well experience the same feeling:

…I still feel essentially lifted up in spirit when I pull up at the head of the Glen, get out and breathe in. It is mountain country, as surely as the Cairngorms is — the absolute sense that this is no longer human territory, but the territory of the wilderness, that the animals, the trees, are the natural inhabitants and that we do not primarily belong there.

(Between Field and Stars, Headland 2008)

When we are in the countryside we too, often, feel the wild otherness of the spirit there, and that we are privileged to be there — but then this is the natural and magical territory of the witch, so we stay.

Connecting with nature is becoming a part of it. It is the need to see yourself as a small part of the whole of nature and it will make all the difference to the way you not just view but see things. See the landscape as Edmund saw it, and observe the absolute sense that it is no longer human territory. Lose yourself in the landscape. See nature as belonging to no one, owned by none, not by the farmer or the landowner, the inhabitant, or the state or country. Nature exists above and beyond the land. Land may be territory but nature is spirit, nature is free, uncontrollable, mutable, wild, serene, terrifying, beautiful, devastating, magnificent, joyful, destructive, and life-giving. Loving nature is accepting the wild along with the serene, the destructive along with the life giving aspects of it.

When we walk in the fields or paddle in the stream we can learn to become a companion to nature. We can adapt ourselves to our surroundings, and become a part of and go with nature. When out in nature employ all your senses. Look around you and see. By see, I mean really look to see what is there. You will be surprised at what you miss when you walk and your mind wanders to everyday matters. Keep your concentration, look at everything, and acknowledge what you see. Look at the texture of the bark or leaves, the different shades of green, the breeze kissing the blades of grass, the trout meandering in the stream, and the squirrel scurrying up the tree trunk. Listen to the tinkling of the water as it musically winds its way down the rocks, or the birds singing, trees whispering or the ocean sighing.

When you touch something, you directly connect with it. Feel the rough bark of the tree, or the velvet of the rose petal. Feel the breath of wind in your hair, or the coldness of the water as you dangle your feet in the stream, or the softness of the grass as you run barefoot in the meadow. Hum, sing or whistle as you join the sounds of nature. Sense the spirit of place, the spirit in the mountain, the spirit in the stream, the spirit in the tree or rock. Over the years, you may have never connected with nature owing to modern demands on your time and person. As a result, you may well have drawn a line between nature and yourself. Therefore, when you travel through the countryside, to the park, or even if you step into your garden, you see it all as something separate, like a theme park you visit and then leave. Try to remove that line that lies between you and the hills, the lakes, rivers and oceans, the trees, the flora and fauna, the rose and the song thrush or at least blur it. Step into the inside instead of on the outside looking in. The exercise below is designed to help you do just that.

Exercise

Shapeshift into nature by becoming what you see. See the tree and become it by slipping into it so that your legs and feet become the roots, your body the trunk and your head the branches. Feel and hear what is going on inside you, the sap rising, the insects burrowing, the wind swaying your branches and rustling your leaves. Become part of the swan on the lake or river, preen your feathers and swim majestically with the other swans. After a while, slip into the water as a droplet and become part of it, liquidize yourself. After a short time, you are no longer a droplet but a part of a much larger whole, the lake that leads into the river, which leads in to the ocean, which is a part of the earth, in turn a part of the universe.

More on a Sense of Place

A personal ‘sense of place’ is one in which we feel we belong and with which our identity is irrevocably tied. We have a deep attachment and connection to this place. Activities such as playing there as a child, walking or working there as an adult, unite with meaning that we gain from this place. The ‘place’ might be a country, a particular area or landscape, or even a town or village. When we experience a sense of place, we have a sense of coming home and belonging and of being content and we are at our most happy when we are there. Your sense of place may well be within particular landscapes of rivers, lakes, the sea, hills, mountains, valleys, fields and forest. It may well have a connection with your ancestors. Yet it does not have to be in the countryside, but in a park, gardens, or even in the city.

We use all our senses when connecting with our ‘place’. You see the landscape, smell the grass, trees and flora, listen to the running water and the wind rustling through the trees, pick fruit or drink the spring water. You touch the grass or dangle your feet in the stream and feel the rain on your face and during all this your sixth sense or intuition is heightened. We have a physical experience with our ‘place’ but also a spiritual one, for a sense of place is coalesced with spirituality.

Spirit of Place

Part of the feeling of a ‘sense of place’ is an awareness of the ‘spirit of place’. A pagan friend and ex-pat American said that when she arrived in Ireland she no longer felt connected to her previously chosen gods and goddesses, but instead had a growing need to connect with the Celtic gods and goddesses of Ireland and also of the area.

In Ireland, there is a strong sense of spirit in the landscape, the wells, portals, stone circle, raths, lakes, rivers, sea, forest and many other places, and it is easy to understand the need to connect with them. There are many aspects of folklore and mythology connected with certain areas such as counties, mountains, rivers or lakes and many books have been written about them. Folk songs and poems immortalize places and people, which all help to promote a potent sense of the spirit of place. Alternatively (or perhaps additionally), it may well be our connection to our own ancestral spirits that evoke the spirit of place. Needless to say, this is not unique to Ireland. There are many places and other countries such as mainland Europe, the UK, US, Africa and Australia, which have a powerful spirit of place.

‘Spirit of place’ and a ‘sense of place’ are related in that it is difficult to experience one without the other. They go hand in hand — and are an essential part of pagan spirituality. When you experience your sense of place and view the valley, forest, river and hills around your home be aware of your relationship with creation and that you are part of that creation, a single continuity — and therefore have your place in the universe. All is sacred and one. There is no fundamental difference between the earth under your feet and the sacred place or site you visit — your ‘place’ is essentially every bit as important. You will feel the presence of the divine in the landscape of your ‘place’ and find it so much easier to connect out of doors than in.

Exercise

When visiting your ‘place’ either in actuality or in a visualization exercise, stop for a moment and see if any particular deity or nature spirit calls to you. Perhaps the ancestors are calling to you. Who is connected with this place? When you go to your place, make it a point to find out. Call to the mountains, the river, the meadows, call to the ancestors, the nature spirits and the gods and goddesses that belong there. There is spirit in all things, so at your place touch the rocks, trees, grass and plants (this could be in a garden or park), put your hands in the soil, touch and connect with the earth.

Try to get out for a daily walk, or at least three times a week and feel, see, hear, smell, touch and sense — in other words, directly connect with nature. It is not only spiritual, but therapeutic too.

Excerpt taken from ‘Hedge Witchcraft’ by Harmonia Saille (with permission)

Biography:

Harmonia Saille is a practising Hedge Witch, she has been a lecturer in Modern Pagan Witchcraft at a UK university and holds workshops on faeries, runes and other subjects both locally and at international spiritual events. Harmonia’s articles have appeared in various spiritual magazines and she is deputy editor of Irish Pagan magazine Brigid’s Fire. She is a mother and grandmother and lives in Ireland. She is the author of Pagan Portals – Hedge Riding and The Spiritual Runes, A Guide to the Ancestral Wisdom.

Geplaatst in Boeken, English articles, Recensies | Getagged exercises, nature, pagan, shapeshifting | Reacties uitgeschakeld

Index – Lughnasadh 2012

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Jana

In dit nummer vind je de volgende artikelen / In this issue you’ll find the following articles

In het Nederlands:
– Volle Maan van de Speer – Loes
– Geest, lichaam en een petrischaaltje – Hagetessa
– Earth to Humans… – Yoeke
– Oud nieuws in de verjongingsketel gegooid – Medeia
– What’s in a name? : over heksennamen en magische namen – Jana
– Websites, Lughnasadh 2012 – Jana
– Redactioneel Lughnasadh 2012 – Jana
– Agenda – Serotia
– Interessante adressen – Serotia
– Esbats en sabbats – Serotia
– Heksencafés en pubmoots – Serotia
– Arachne’s Web – Serotia

In English:
– Connecting with Nature – Harmonia Saille
– Tales from Anatolia : Hekatesia 2005 – Morgana
– Tales from Anatolia : From Hekatesia to Aphrodisias, Part 1 – Morgana
– Hecate, Hecate Triformus – Yukiko Ito
– The Mara Papers : Part 1 – Polarity – Morgana

en deze recensies / and these reviews:
– Hekate Liminal Rites – a book by Sorita d’Este & David Rankine
– The Temple of Hekate – a book by Tara Sanchez
– Wiccan Celebrations – a book by Silver Elder
– The Druid Plant Oracle – a deck by Philip and Stephanie Carr-Gomm
– Leven als de bomen – boek van Hans Bouma en Aly Brug
– Eten en drinken met wilde planten – boek van Laurette van Slobbe
– Luister naar je ziel – kaarten van Janet Werner.

Geplaatst in Artikelen, English articles | Getagged index, inhoudsopgave | Reacties uitgeschakeld

What’s in a name? : over heksennamen en magische namen

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Jana

‘noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
voor wie ik liefheb, wil ik heten.’ (1)

Wat is jouw heksennaam? Als je wel eens op heksenfora komt, heb je die vraag vast al eens voorbij zien komen. Ik verbaas me daar over, omdat mijn heksennaam geheim is: die is tussen mij en de goden, en niet bestemd voor gebruik in het openbaar. Mijn magische naam gaat over mijn diepste zelf, mijn hoogste ideaal. En dat deel ik niet met iedereen. En – in tegenstelling tot wat ook wel gezegd wordt op die fora – ik heb die naam zelf gekozen.

Het is natuurlijk ook een kwestie van definities: wat jij een heksennaam noemt, noem ik misschien een pseudonym, een schuilnaam, een alias (‘nickname’) op internet. Zoals de naam Jana die ik al vele jaren gebruik als ik in het openbaar kom als heks. Dat is niet mijn heksennaam, je zou het mijn artiestennaam kunnen noemen ;-).

Aardzee
In de trilogie (later vier boeken) ‘Aardzee’ door Ursula LeGuin zijn namen, ware namen, heel belangrijk. Als je de ware naam van een persoon of ding weet, heb je er macht over. De achtergrond hiervan komt heel duidelijk naar voren in het korte verhaal ‘The rule of names’ dat is opgenomen in de bundel ‘The Wind’s Twelve Quarters’ (De twaalf windstreken) (2) en zelfs een eigen lemma heeft op Wikipedia (3). Op de eilanden van Aardzee krijg je een kindernaam voor dagelijks gebruik, maar je ‘ware naam’ krijg je in je pubertijd, van een vertrouwd iemand, en de bedoeling is dat je die naam voor jezelf houdt. Je kunt je ware naam delen met je partner, maar zeker niet met iedereen die je kent. Een tovenaar zou je kunnen betoveren als hij je ware naam kent. Zo werkt het ook met dingen: als je de ware naam van een ding kent, in de oude taal (die van de draken), dan heb je er macht over. Ook bij Harry Potter komt iets dergelijks voor: hij kan licht maken aan zijn toverstok als hij het woord ‘lumen’ uitspreekt. De ‘oude taal’ in deze serie boeken is duidelijk het Latijn!

Onze wereld
Natuurlijk zijn de verhalen van Ursula LeGuin en van J.K. Rowland precies dat: verhalen. Maar er zitten elementen in van oudere ideeën: er zijn vast wel volkeren en stammen (geweest) waar kinderen niet met de echte naam werden aangesproken maar met een bijnaam, vanwege het idee dat je macht over iemand hebt als je zijn echte naam kent. Op Bali houden mensen hun ‘echte’ naam geheim, hoorde ik. Iedereen wordt daar aangesproken met een naam waaruit blijkt het hoeveelste kind ze zijn in hun gezin. Ook is er het gebruik in Bunschoten-Spakenburg om mensen te benoemen met een naam die de relatie met anderen aanduidt (Jan van Aart van Jan van de bakker) en er zijn plaatsen waar mensen met een bijnaam worden benoemd. In de katholieke kerk kent men de doopnaam, die vaak alleen op officiële documenten gebruikt wordt: Maria Elisabeth heet in het dagelijks leven Mieke, of Els, of Marlies.
Onder goden is er in ieder geval wel een te vinden die zijn naam geheim wilde houden: “Ra had vele namen maar één naam vormde de sleutel tot al zijn macht, een uiterste geheime naam.” Isis wilde de macht van hem overnemen, en verzon een list om van Ra zijn ware naam te weten te komen. Ze zorgde ervoor dat hij door een slang werd gebeten, en wilde hem alleen genezen als hij zijn ware naam gaf. Hij gaf haar eerst een aantal andere van zijn namen, maar daar nam ze geen genoegen mee. Uiteindelijk gaf hij zijn naam, maar liet haar wel beloven dat ze die – behalve aan Horus – aan niemand anders zou vertellen.
En dan is er de naam JHWH waarvan het niet de bedoeling is om die uit te spreken met klinkers, behalve eenmaal per jaar door de hogepriester in de tempel. De naam is niet echt geheim, maar wordt uit respect voor de heiligheid van God niet uitgesproken. In plaats van die naam, kun je het ook hebben over ‘de Eeuwige’, ‘de Almachtige’ of ‘mijn Heer’.

Magie
‘The Law of Names’ (de Wet van de Namen) is een van de magische wetten die Isaac Bonewits onderscheidt. Die wet is zowel gerelateerd aan ’the Law of Knowlegde’ (de Wet van de Kennis) als aan de ‘Law of Association’ (Wet van de Verbinding / Vereniging / Associatie). “Deze wet zegt dat het kennen van de complete en werkelijk ware naam van een fenomeen of entiteit je er complete beheersing over geeft (bijna alle fenomenen in magie worden verpersoonlijkt en kunnen worden beschouwd als ‘entiteiten’ of wezens). Deze wet is gegrond op twee aannames. De eerste: in eenvoudiger talen dan het Engels is een naam een definitie van dat wat benoemd is. Dat geldt ook voor complexere talen, hoewel je vaak lang en hard moet zoeken om de betekenis van een woord te vinden, in het bijzonder bij woorden van vreemde herkomst. Als je de naam kent, ken je dat wat de naam draagt. Als je meer informatie krijgt over het genoemde, verandert de naam en ontwikkelt zich om bij de nieuwe gegevens te passen, waarbij de naam vaak langer wordt. En namen zijn hulpmiddelen om te associëren (geheugentrucjes, die hielpen je om dingen te onthouden) zowel als aspecten van een fenomeen en als wortel, of ‘zaad’, geluiden.” (4)

Inwijding
Een inwijding is een overgangsritueel, een soort wedergeboorte. Je begint symbolisch aan een nieuw leven, een nieuw onderdeel van je leven. In veel tradities komt daar ook een nieuwe naam aan te pas. De inwijding in wicca is ook een nieuw begin. Je maakt een bewuste keuze om lid te worden van een bepaalde traditie, een bepaalde stroming, en voor toetreding tot een bepaalde groep, die ene coven. Door de inwijding maak je contact met de energie van die traditie, en ga je daar onderdeel van uitmaken. Daarnaast – en niet per definitie op hetzelfde tijdstip – is er de inwijding op geestelijk niveau: een stap verder op je spirituele pad, een nauw contact met de goden. Dit kan gebeuren voordat je wordt ingewijd in een groep, maar het kan ook getriggerd worden door de fysieke inwijding. Natuurlijk kan een inwijding als contact tussen jou en de Goden ook plaatsvinden zonder dat je in een coven bent of wordt ingewijd. De inwijding is vaak het moment dat een heks zijn of haar heksennaam gaat gebruiken. In de voorbereiding op je inwijding zal er gevraagd worden wat je heksennaam is. Als je die op dat moment nog niet hebt, wordt het tijd om ernaar te gaan zoeken. Het komt ook voor dat een naam zich spontaan aandient als je – voor de inwijding in een groep – zelf contact hebt met de goden. Doe ook in dat geval onderzoek naar de naam!

Gegeven / zelf gekozen
In andere tradities krijg je een naam bij intrede: je leraar, priester of mentor kiest een naam voor je uit en je krijgt die als een geschenk, soms als een mantra. Het geven van een nieuwe naam komt voor bij boeddhistische (en daarvan afgeleide) stromingen en bij intrede in een kloosterorde. Het idee is dat je leraar beter kan beoordelen welke naam bij jou past omdat hij of zij meer levenservaring heeft of meer ‘feeling’ met de traditie waar jij nieuw binnenkomt. In sommige gevallen maakt het niet uit of de nieuwe naam bij je past, maar is het de bedoeling alle banden met het verleden door te snijden, zodat je nog meer gebonden bent aan je nieuwe omgeving (zoals in een sekte). In alle gevallen staat de nieuwe naam symbool voor de verandering die je ondergaat: bij je nieuwe leven past een andere naam dan bij je oude leven.
In wicca kies je zelf voor een nieuwe naam, een heksennaam of ook wel magische naam genoemd. Je gebruikt die alleen tijdens je rituelen, dat wil zeggen als je alleen werkt, in je eigen coven en eventueel als je samenwerkt met goede vrienden, mensen die je vertrouwt. De Goden kennen je naam, en waarschijnlijk je levenspartner, maar verder alleen de mensen met wie jij in de cirkel staat. Je naam is de uitdrukking van je wezen, van wat voor jou het allerbelangrijkste is, en daar wil je alleen die energie aan verbinden die je zelf onder controle hebt: je wilt niet dat allerlei aspecten van je dagelijks leven – en de energieën van andere mensen dan je naasten – je diepste wezen beïnvloeden. Als iemand anders jouw heksennaam kent, en daar andere gedachten aan verbindt dan jij zelf, dan kleven die invloeden ook aan jouw naam. In wicca werk je met subtiele energieën en hoe zuiverder je daarmee omgaat, des te beter het contact tussen jou en de goden tot stand kan komen.

Betekenis
Je heksennaam vertegenwoordigt je persoonlijke ideaal. Wat wil jij in je magisch leven, als priester(es), bereiken? Waar streef je naar, in welke richting wil je groeien? (En dat niet uitsluitend als priester(es)/heks, maar ook als mens in totaal). Als je dat weet, kun je gericht gaan zoeken naar een naam. Dat kan de naam zijn van een godin of god, maar wees je ervan bewust dat je met een naam ook alle aspecten van die naam naar je toe haalt. De namen van goden zijn in het verleden ook al lange tijd gebruikt door mensen die er hun eigen betekenis aan gaven. Er zijn godennamen met een grote ‘lading’, misschien ’too hot to handle’ – meer dan je aan kunt. Wees dus voorzichtig met het kiezen van de naam van een oppergod, een godin van leven en dood, of van andere aspecten waar je niet aan toe bent en die je niet zoekt. Dat geldt niet alleen voor een heksennaam, maar ook als je die naam als nickname op internet wilt gebruiken! Als je jouw energie verbindt aan die van een god(in), haal je daarmee de energie van die god(in) naar je toe. Doe dat alleen als je zeker weet dat je die verbinding aan wilt gaan! Bereid je in ieder geval voor door onderzoek te doen naar een naam: misschien zijn er aspecten aan verbonden waarvan je nog niet wist. Dat kunnen zowel dingen zijn die je niet aanspreken, als eigenschappen die juist heel goed bij je passen. En als je je wilt onderscheiden van anderen, kies dan een naam die niet tot de ’top-10′ behoort. Er zijn al genoeg Diana’s en Selena’s.

Voorbeelden
Je kunt dus de naam van een godin of god uitkiezen, uit een pantheon dat je aanspreekt, waar je vaker mee werkt. In wicca ligt het voor de hand om een Keltische – of Angelsaksische! – naam te kiezen, maar je kunt ook kiezen voor een Germaanse (Noordse), Griekse, Romeinse, Egyptische naam, afhankelijk van waar je verwantschap mee voelt en wat nog te combineren is met wicca. Let ook op de klank van de naam en de associaties die je daar zelf mee hebt. Misschien ken je iemand die in het dagelijks leven die naam draagt en dat kan een rol spelen elke keer dat je die naam in de cirkel gebruikt. Vergeet ook niet om dichter bij huis te kijken: als je Fries of Saksisch bent, heb je een heel extra scala van namen tot je beschikking.
Je kunt ook kiezen voor een naam van het type Starhawk en MoonDancer, of de naam van een boom uit het bomenalfabet, in het Nederlands (Hulst), Engels (Holly) of Keltisch (Tinne). In het laatste geval – een Keltische naam – is het goed om je eerst te verzekeren van de juiste uitspraak. Die is vaak heel anders dan je denkt als je het woord geschreven ziet staan.
Ook de (Latijnse) namen van planten en dieren kunnen een goede naam opleveren, als je je energie graag met die van die plant of dat dier verbindt. Sterren en stenen zijn nog een bron van namen: denk aan Stella of Orion, Carneool of Topaas. Ook aan stenen worden allerlei eigenschappen toegeschreven.

Zelf componeren
Het is mogelijk om een naam samen te stellen uit de beginletters van de eigenschappen die je erin wilt samenvatten. Stel dat je deze eigenschappen graag in je naam wilt uitdrukken: Moed, Inzicht, Wijsheid, en Aandacht voor wat er om je heen gebeurt, dan kun je de beginletters van die woorden in een uitspreekbare volgorde zetten. MIWA bijvoorbeeld, of IMWA, WIAM of MIAW. Als die laatste twee ongewenste associaties oproepen (William, wigwam, respectievelijk miauw), dan kun je die versies beter niet gebruiken. Als je eigenschappen met alleen medeklinkers als eerste letter wilt samenvoegen, moet je overgaan tot wat meer vindingrijkheid. Meer letters per woord gebruiken (MaDiWo), of de eigenschappen vertalen in een andere taal.
Om tot een letterwoord te komen, kun je gebruik maken van een divinatieset van runenstenen of runenkaarten. Elke rune heeft z’n eigen associaties, en bovendien bijbehorende gebaren en klanken die je kunnen helpen een sterkere verbinding te maken met een naam die je ermee samenstelt, door daar ook een dans of een reeks klanken van te vormen. Gebruik de runen alleen als je je daar goed bij voelt. Elke link die jij zelf legt met de oorsprong van je heksennaam, is bepalend voor de energetische lading van die naam.
Andere bronnen om een naam te vinden zijn bijvoorbeeld de boeken in het rijtje hieronder, of andere divinatiesets, zoals tarot. Bekijk de getrokken kaart goed. Lees de symboliek erin en associeer daarop voort. Als je je ervoor openstelt, kan de naam je ook in een droom worden aangereikt, of tijdens meditatie. Ben je er in gedachten helemaal mee bezig om je naam te zoeken, dan zul je op gegeven moment zeker weten: dit is ‘m. Dit is de naam die bij mij past, en waarmee ik voor de goden wil staan.

Naamswijziging
Je heksennaam kan gedurende de rest van je leven bij je passen als een handschoen, maar het kan ook gebeuren dat je je zodanig ontwikkelt, dat de naam niet meer voldoet. Of je had een naam die je een poos hebt gebruikt, maar die was niet gelukkig gekozen. Je kunt je naam dan nog veranderen. Je doet dat maar één keer, want het kost tijd en inspanning om onder een nieuwe naam hetzelfde contact op te bouwen met de goden als je al had onder je oude naam. Er zijn een paar momenten waarop je nog van naam kunt wijzigen. Geschikte gelegenheden zijn als je een tijd solo hebt gewerkt en nu wordt ingewijd, of bij een tweedegraadsinwijding. Als je solo blijft werken, kun je er een speciaal ritueel aan wijden. Je kunt je in het ritueel opnieuw voorstellen aan de goden en de windstreken, waarbij je uitspreekt dat jij, (oude naam), voortaan (nieuwe naam) wilt heten en de krachten van deze naam in je werk gestalte wilt geven. Als je al langer dan een aantal jaren binnen wicca met een bepaalde magische naam werkt, kun je die beter niet meer veranderen.

Tenslotte
Als je serieus bent in het kiezen van de naam die je gebruikt in je contact met de goden, kun je natuurlijk op internet een wat luchtiger benadering aanhouden. Wil je serieus genomen worden op een forum, en je nickname daar langer gebruiken dan eenmalig, dan zul je waarschijnlijk gaan voor een daarbij passende naam. Als je een lezing of een interview geeft en ervoor kiest om in het openbaar een schuilnaam te hanteren, zul je aan de organisatie of de journalist hoogstwaarschijnlijk wel je echte naam vertellen, de naam waaronder de buitenwereld je kent (je familie, buren en collega’s). Maar als je je een keer wilt uitleven, dan kun je ook kiezen voor een naam uit de Random Craft Name Generator, waarvan ik de link liever niet geef omdat mijn computer daar deze week slecht op reageerde (een van de oorspronkelijke sites is overgenomen door een onbetrouwbare eigenaar, vermoed ik). Dit artikel is nog wel beschikbaar: Lady Pixie Moondrip’s Guide to Craft Names (5).
En als laatste verwijs ik graag naar het prachtige gedicht van T.S. Eliot waar Medeia me aan herinnerde: The naming of cats (6).

Bronnen voor het artikel en voor namen
– voor dit artikel heb ik gebruik gemaakt van enkele artikelen uit heel oude edities van Wiccan Rede. Om een naam te vinden, kun je zoeken in de boeken met god(inn)ennamen hieronder
– Wikipedia – diverse pagina’s over namen
– Juno Covello, the Perpetual Calendar of Isis. Lawrence Durdin-Robertson (als boek waarschijnlijk niet meer te vinden, maar kijk op http://www.fellowshipofisis.com/junocovella.html voor de pdf’s per maand)
– The Witches’ Goddess. Janet & Stewart Farrar. Phoenix, 1987
– The Witches’ God. Janet & Stewart Farrar, Phoenix, 1989
– Encyclopedie van Westerse Goden en Godinnen, Joke en Ko Lankester. Baarn, De Kern, 2004. (Uitverkocht, maar nog als pdf op cd-rom te koop via http://www.circewicca.nl/boek/boek.html)
– en natuurlijk allerlei andere boeken en goede websites met godennamen, met magische associaties (zoals achterin Starhawk’s ‘The Spiral Dance’) en lijsten met namen en eigenschappen van planten, dieren, stenen, enz.

Noten
1. Uit het gedicht van Neeltje Maria Min, uit de bundel ‘Voor wie ik liefheb wil ik heten’. Amsterdam, Bert Bakker, 1983.
2. The Winds Twelve Quarters, Ursula K. LeGuin, Bantam Books, 1975.
3. https://en.wikipedia.org/wiki/The_Rule_of_Names
4. P.E.I. Bonewits: Real Magic (herziene editie, Berkeley, Creative Arts Book Company, 1979, p. 3-4.
5. http://www.widdershins.org/vol3iss4/m9710.htm
6. http://www.americanpoems.com/poets/tseliot/5536

Geplaatst in Artikelen | Getagged beginners, heksennaam, magische naam, namen, Wicca | 1 reactie

Earth to humans…

Geplaatst op 28 juli, 2012 door Yoeke

“De aarde… Nee, daar zijn we hier niet zo mee bezig. Dat is meer een thema voor Californië, toch?”
Naar aanleiding van die opmerking geeft Reclaimingheks Starhawk tegenwoordig lezingen en workshops over wat dat ding nou eigenlijk voor ons betekent. Ook in New York. Toch betrapte ik mezelf deze zomer op heel wat ‘aha’-momenten over de betekenis van de aarde.

Oké, ze zijn gestoord natuurlijk, die Amerikanen die tussen betonnen reuzengebouwen wonen. Een hemel vol sterren zien ze nooit. De aarde alleen maar met een dikke laag menselijk ingrijpen er overheen; van funderingen en rioleringen tot asfalt en aangeplante perkjes in roestvrijstalen bakken.
Overdag hoeft niemand zich er druk om te maken wat voor weer het is: airco en vernuftige verwarmingssystemen houden het klimaat neutraal. Niets hoeft de mens eraan te herinneren dat dit allemaal mogelijk wordt gemaakt doorrrrrrrr… Aarde.
Een dikke ha ha ha dus voor de Amerikanen die zo vervreemd zijn van de basis van hun bestaan: aarde.

Maar nou ik zelf. De afgelopen drie weken kampeerde ik in Frankrijk.
Beetje luxe, dat moet ik er direct bij zeggen. Caravan gehuurd, aan de rand van een meertje, in een gebied dat met de Poolse natuurwouden de hoogste ecologische variatie kent van heel Europa. Met elektriciteit, omdat ik af en toe nog wat wilde werken op m’n computer.
“Hé, het regent!” constateerde van tijd tot tijd iemand verbaasd. Zo’n evenement duurde dan een half uurtje, iedereen kroop gezellig in z’n boek weg met een goed glas wijn en rende vervolgens weer blij naar buiten om in de zon te gaan liggen als de bui weer voorbij was. Regen duurt namelijk opvallend kort als je er echt mee geconfronteerd wordt door je manier van leven.
Het groen blijft er fris van, het meertje komt tot leven, je kunt het beste eventjes al je kleren uittrekken en dwars door zo’n bui heen lopen om de druppels op je blote huid te voelen. Geeft niks.
De aarde toont zich in al haar glorieuze pracht. De vochtige modder waar je met je blote voeten doorheen kunt soppen, gewoon omdat het lekker voelt tussen je tenen. De droge stukjes waar luie, dikke padden zich warmen. De ruisende bomen die bescherming bieden tegen teveel zon en waar de vogels ’s morgens rond half zes losbarsten in gejubel, allemaal op hun eigen toon. De verse groente, het kabbelende water, de laatste rustplaats van de campinghond, de ideale plek om een campingstoelkussen op neer te leggen om een paar uur helemaal hartstikke niks te doen, de bodem van ons bestaan… allemaal aarde.
En tijd. Leven, rechtstreeks op de aarde, geeft tijd, omdat de aarde alle tijd heeft. Regen geeft tijd om te lezen. Zon geeft tijd om het lijf in beweging te brengen. Schaduw geeft tijd om m’n boeltje even op orde te brengen. Die wandelschoenen naast elkaar te zetten, met een afwasje naar het washok te slenteren, een handwasje ophangen aan de lange lijn met knijpers.
Wat een rust. Wat een ongekend genoegen.

En wat wonderlijk eigenlijk, dat ik dat als zo vreemd ervaar. Ik woon in een huis met een tuin. Toch zit ik daar niet dagelijks in. Ook niet als het droog is. Er groeit van alles, maar ik kom er vaak niet toe om het te plukken, te snoeien, van te genieten. Jawel, ik voel me heks en vier dus de cyclus van de seizoenen. Met gepaste rituelen zoek ik naar de overeenkomst tussen de beweging van de natuur en die in mijzelf. Maar om nou een datum te vinden voor het volgende ritueel, een avond dat iedereen kan, da’s wel effe lastig. De voorbereiding, het bij elkaar zoeken van al die spullen die ik nodig heb voor een beetje ritueel, de reis erheen – wat, een uur reizen verderop omdat er hier geen geschikte plek is in de buurt? Nee, sorry, dat gaat echt niet – Geen tijd he… drukdrukdruk.

Vandaag realiseerde ik me opeens dat die Amerikanen vast ook niet op een dinsdagochtend vervreemd zijn geraakt van de aarde. Zoiets gaat langzaam. Ongemerkt. Mijn groenten komen van de supermarkt en wat er voor die tijd met ze gebeurde zal me worst wezen. Trouwens, waar m’n worst vandaan komt wil ik liever niet eens weten. Zielig. Maar wel lekker. Als het regent duurt het de heeeeeeele zomer. Denk ik. Ik ga immers niet naar buiten zodra het weer droog is en vanuit mijn warme huis is het niet echt van wezenlijk belang om te zien of het al opklaart.
Laatst vroeg iemand me over een donkere wolk: ‘En? Gaat het regenen, of drijft het voorbij?’ Ik had geen idee. Het weer, mijn eigen weer zeg maar, in de omgeving waar ik al zo lang woon, kan ik niet inschatten.
Waarom mijn andijvie niet opkomt weet ik niet. Of er ook padden in mijn tuin rondslenteren ook niet.
Ik ben, kortom, al een stevig eind op weg naar dezelfde vervreemding van de aarde. Ik klamp me vast aan seizoensrituelen waarbij ik de traditionele handelingen nog maar nauwelijks – en dan vooral door er stevig over na te denken – kan terugvoeren op wat er op dat moment buiten gebeurt. Wat, op dit moment, de aarde doet.

Wentelt ze zich wellustig naar de zon? Keert ze zich er traag van af voor de rustige stilte van de winter? Komt ze tot bloei en verleidt ze alles wat vliegt, springt, zwemt en wappert met haar uitbundige kleuren? Draagt ze haar opbollende vruchten op haar stevige huid zodat ik weer een jaar in leven kan blijven?
Zodra ik tijd heb zal ik er eens even op letten, neem ik me steeds voor. Dan maak ik lange wandelingen en kijk goed om me heen. Of ik ga toch maar naar een ritueel, om even stil te staan bij Aarde.
Ik vermoed dat ik niet de enige ben. Met jou kon ik laatst ook geen datum vinden voor een ritueel omdat je het zo druk had, toch?
Misschien… misschien is dat wel de reden dat Aarde de laatste tijd zo vreemd doet. Stukken Poolijs die afbreken. Verregende zomers. Misschien is het wel een roep om aandacht. ‘Earth to humans!’
Toch eens beter op letten. Als ik weer in Frankrijk ben, bijvoorbeeld. Daar heb ik tenminste tijd…

De foto’s bij dit artikel zijn van Sammy van der Weijden.

Geplaatst in Columns | Getagged aarde, vervreemding | Reacties uitgeschakeld

Cookie	Duur	Beschrijving
cookielawinfo-checkbox-analytics	11 months	This cookie is set by GDPR Cookie Consent plugin. The cookie is used to store the user consent for the cookies in the category "Analytics".
cookielawinfo-checkbox-functional	11 months	The cookie is set by GDPR cookie consent to record the user consent for the cookies in the category "Functional".
cookielawinfo-checkbox-necessary	11 months	This cookie is set by GDPR Cookie Consent plugin. The cookies is used to store the user consent for the cookies in the category "Necessary".
cookielawinfo-checkbox-others	11 months	This cookie is set by GDPR Cookie Consent plugin. The cookie is used to store the user consent for the cookies in the category "Other.
cookielawinfo-checkbox-performance	11 months	This cookie is set by GDPR Cookie Consent plugin. The cookie is used to store the user consent for the cookies in the category "Performance".
viewed_cookie_policy	11 months	The cookie is set by the GDPR Cookie Consent plugin and is used to store whether or not user has consented to the use of cookies. It does not store any personal data.

Wiccan Rede

The Mara Papers, part 1 Polarity

Oud nieuws in de verjongingsketel gegooid – Lammas 2012

Recensie: Eten en drinken met wilde planten

Recensie: Leven als de bomen

Hecate, Hecate Triformus

Review: Wiccan Celebrations

Connecting with Nature

Index – Lughnasadh 2012

What’s in a name? : over heksennamen en magische namen

Earth to humans…

Search

Like what you read?

Onderwerpen

Recente reacties

Meta