Witchcraft in the Northern Tradition – Translation of Ведовство в Северной Традиции

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Gast auteurs

Witchcraft in the Northern Tradition – Translation of Ведовство в Северной Традиции by Sigurd, Godord Skidbladnir

Note from the editor: we think this article is very interesting for our readers, and present you both with the original version in Russian as with a translation in English. It is not translated by a professional translator, but we hope the English version gives you a good idea of Witchcraft in the Northern Tradition.Discussed in this article are the ‘ magical’ traditions of the North, however, as the name suggests the word ‘magic’ I have studiously avoided it for several reasons. Primarily due to the fact that the word ‘magic’ in principle does not apply to the affected my tradition, the word derives from the Greek language, from the name of the Zoroastrian priests. Secondly, this word in the modern world has taken a completely unimaginable number of values ​​for many serious readers and who have a few negative ideas which pop into mind.

But back to the topic. The most popular opinion at the expense of vedovskoy traditions of the North – is that there are two main areas, Seyda Galdra. In this Galdr, often perceived as a rune magic, and Sade as some unknown form of shamanism. Some of this structure also adds skaldic art in the Sorcerer’s application. However, if you look deeper, it turns out that things are not so simple.

Witchcraft ( Fiölkyngi)

This term means ‘mnogoznanie’ (erudition, learned) and may be equivalent to the generic term magical and spiritual traditions of the North. In fact, the term is analogous to the Slavic word witchcraft, that is, manage to know. Sage can be called anyone who knows about the world and its laws more than other people. It is important to note that witchcraft is not only practical magic, but also a spiritual tradition. I share four key areas of the Northern Witchcraft – Galdr, Seid, Skaldizm and Trot.

Galdr ( Galdr, galdur)

Many perceive Galdr as knowledge about the runes, but it’s not quite true. Galdrom later to be called at any magic, but originally the term had a very different meaning. Galdr – the word most often associated with the process of witchcraft through the execution of special magical songs. People practicing Galdr, are called Galdra-maður (the word maður means people).

Interestingly, at certain times of vedovskoy tradition, the terms and Galdr Fleece (rúnar), that is, rune magic, have become virtually interchangeable. At first glance it is surprising that there are similarities between rune sorcery and witchcraft, and singing. We turn to the eastern neighbours of Scandinavians – the Karelian-Finnish people. The famous epic Kalevala is divided into several songs, called runes (runo). And the people who perform the epic called runapevtsami. The term apparently borrowed from the Scandinavian nations, but it is also clear that he has experienced great change from the magical graphemes turned into an epic song. It can be assumed that the word was borrowed from the observation Galdra ritual, during which occurred singing of runes or rune of some formulas. Also in the Finnish language has a term loitsu runo that is magical runes or magical songs.

We know that art Galdra, witchcraft meant by the song, but that these were the songs? The article by Leonid Korableva “Tambourine lower world and Genda-alpha?” The author cites a passage from the oldest naorvezhskogo source, written in Latin in the late 12th century «Historia Norvegiæ» (History of Norway):

“Once, when some traders have trapeznichali Lapps, all of a sudden the hostess fell down dead. Then a witch (Galdra-maður) spread robes and prepared to blasphemous sorcery (galdur). She picked up a rune drum rúna-trumba (tambourine: its shape is described, see below), danced long and sang incantations (gól Galdra), but in the end fell flat on his back, based foam, with unpicked stomach. And he was dead. Then another witch (Galdra-maður) took up the same, but achieved the opposite result. The hostess came to life and told that she only saw that being in a swoon of death. Witch (Galdra-maður), who fell down dead, turned his “Gandhi” in the likeness of a whale (bregða gandi sinum í hvals-líki), and when, so it’s Gandhi »(gandr) raced at high speed through the water, so he was not fortunate enough that he flew directly to the enemy “Gandhi» (gandr), which took the form of a sharp stake protruding from the bottom. And he tore his stomach at the stake. It so happened that the witch (Galdra-maður) died with unpicked belly … ”

Before us is a description of shamanic ritual. Shamanism called Galdrom (galdur), shamans – Witch (Galdra-maður), shaman drum – rune drum (rúna-trumba), and shamanistic song – spell (Galdra). We can say that shamanism is Lapps themselves (which, incidentally, the text is not clear) and the Norwegian tradition, nothing it does not, but here comes another term – ligand (gandr), having just Scandinavian origin, such as the term fleece. He also referred to in many Icelandic manuscripts in the context of the “flight to Gandhi. There’s even a special runic composition and koldvskie drawings for these flights that have been carved on a stick or staff. There is also a version of the Icelandic runic cipher, called the “Gandhi-runes. Based on this data, Gandhi – it is something in which the sorcerer becomes (shaman) during the ritual Galdra (ritual) and makes the journey or does something. Speaking in terms of Siberian shamanism, Gandhi may be shamanic soul (dreaming body to Castaneda), or spirit-helper, by which the shaman travels to the worlds. Under this theory can also explain the specific name of the tambourine – rune drum. If the word rune is used as the designation of magical songs or shamanic songs, the rune drum – a drum for the performance of shamanistic songs. There is another interesting point, confirming the theory that Galdrom called (inter alia), the Scandinavian shamanism. Opening the Icelandic-Russian dictionary Berkova and read gald | ur ¹ m-urs,-rar witchcraft, sorcery, magic; galdur ² a göld, galt wild, wild. Those who could see the rite of traditional shamans understand communication. The shamanic trance state, accompanied by dances and sounds that can be compared with the cries of wild animals. Sometimes Camlough shaman really like frenzied wild beast. Interesting in this theory, I advise one to read the article on shamanism Lapland – Lapland shamanism and symbolism of Lapland shaman’s tambourine “Andrew Demkin St. Petersburg, 2009.

About runic Galdre or as “the art and knowledge of runes, their properties and working”  with them has been written many articles. Of all the traditions of the North vedovskih, runic most advanced and popular. Most likely this is due to the huge amount of material on the subject, many of which still await analysis and study. For the connoisseur of runes existed even a special term – eril (erilar). It is worth noting that the interpretation of this term is debatable, but at present he has already acquired a clear meaning master of the runes. Write more about the runic Galdre in this article is meaningless, there is this huge amount of material – books, articles (mine included), various discussion groups, forums, communities, etc. But remember, a lot of attention to the art of attracting the profane, we must be very careful in the choice of materials.

To summarize:

Galdr – a special kind of magic associated with the utterance of a word or singing songs associated with the deities of aces, and specifically with Odin. It includes:

  1. Rune Galdr.
  2. Galdr incantation.
  3. Flight to Gandhi with assistance runic drum and singing of Galdrov (shamanism).

Seid. (Seiðr)

Sade is the most obscure branch of the Northern Witchcraft, unknown even to translate the word. From the late Icelandic sources we know that the occupation Seids in Christian times was punished with more and feared him more than other magical arts. Seid called black, scary witchcraft, which is able to take away human soul, drive him crazy and even kill. Seid also considered a purely women’s work and men engaged in Seids insultingly called ergi, that is, effeminate. Assumptions with which it was connected set, and it is difficult to say unequivocally which of them is true. Perhaps this explains the connection Seids practices with the cult of fertility and a tradition of deities Vans. That is, with the ability to make (men’s ability – to give). Be that as it may be, one has survived describing the rite Seida, which one can analyse and draw conclusions. This is the fourth chapter of the Saga of Eirik Rusty.

In this chapter, it says that in Greenland at the time of the hungry years, Torkel (described as the richest owner) was invited to a woman’s feast Torberg. It’s called Little Velvoy (lítilvölva) (perhaps a status among practitioners Seida), as she was the prophetess (spákonur). Here’s a description of this witch:

“She was wearing a blue coat, knotted front straps and trimmed with semi-precious stones until the hem. On the neck she had glass beads, and on her head – black sheepskin (lamb skin (under the age of 3 days.) Having curls hair, varying in size, splendour and figure) hat, lined with white cat’s fur. In her hand she held a stick with a knob, yellow brass and set with semiprecious stones. She had a belt of spunk (that any material which is ignited by a spark), and on the belt hung a large purse, which she kept potions necessary for divination. She was shod in furry boots of calfskin, and they were long and sturdy belts with large buckles of brass. In her arms were out of cat fur gloves, white and fluffy inside. ”

Such a suit suggests no small wealth. Blue is the colour of the fabric of witchcraft (such as runic sticks wrapped in blue thread, and one wore a blue coat) and wealth. Precious stones and copper decorations speak for themselves, as well as sheepskin hat. From the magical items worth noting stick with a top adorned with copper and precious stones, trutovy belt, potions, straps with buckles on the shoes, and possibly the presence of cat fur on the hat and mittens.

Prior to that, also said that it sat on the seat of honour with a pillow stuffed with chicken feathers. All treated her very respectfully, and fed her porridge in goat milk (you can draw a parallel with “white food”, in the tradition of Siberian shamanism was considered as the most honourable and “magical” food) and hearts “of all the animals that were there.” In this case, the witch refused to perform the rite of Seida, yet sleeps in the house one night.

The next evening, the Witch began preparations for the rite Sejdiu. An interesting point for ritual Seyda, it was necessary that the girl knows the song, which was called vardlok (varðlokur). And when we found a single girl knows neither the song nor she was a Christian, a witch even had to persuade her to help with the ceremony. This suggests that Velva by itself cannot conduct ceremony Seida, it is absolutely necessary assistants who know the special songs. Similarly, the word vardlok not clear, there is speculation that the word translated as “something that fascinates the spirits” or “song calls to the spirits.”

Sam rite (Сам обряд) Seyda described as follows:

“Women have a ring around the dais on which sat Torberg and Gudrid sang so well and beautifully that nobody had ever heard her singing in so beautiful voice. The Prophetess thanked her for the song.

– Many spirits were now, – she said – Ljubo they were listening to a song and before they wanted to hide from us and given us obedience. I now see clearly much of what was previously hidden from me and from others. (…)

Then people began to approach the witch, and everyone was asking about that, most of all they wanted to know. She responded eagerly, and few have not come true from the fact (did not believe?)  that she predicted. ”

In this case there is a rite of Seyda for divination, but the use of Seyda for other purposes referred to a variety of other sources, such as the saga of the people of the Salmon Valley, or many of the later Icelandic manuscripts.

To summarize:

Seid – a special kind of magic and prophecy, associated with the call spirits by singing songs. Somehow connected with the cult of fertility – the deities of the Vans, and specifically with Frey, it was considered feminine pastime. Two main areas of Seyda:

  1. Actually Sade (the practice of weather-related, fertility, the impact is not people, etc.) (seið).
  2. Predictions (spá).

Participants in the ritual Seyda or prediction:

– Lead. Seydkona (seiðkona), the prophetess (spákona) (apparently based on “specialisation” Also possible to have a certain status – Small Velva (lítilvölva), Velva (völva), etc.)

– Servants – the girls standing around and singing vardloki (varðlokur) for calling the spirits.

– Asks – those who ask leading questions. (Present only in the rituals of the predictions).

Attributes of leadership:

– Staff (staf). Presumably as a symbol of power in the spirit world and the image of the world tree.

– Potions. Presumed to enter into an altered state of consciousness.

– High place. (Seidrhiallr). Presumably to highlight among the Servant as a symbol of authority among the spirits.

Skaldizm. ( Kraftaskáld)

Kraftaskaldy or “power skalds” another kind of witchcraft, who stands out among all others. In some later Icelandic manuscripts kraftaskaldy contrasted with “the evil sorcerer and had a sort of defenders of the people. Their magic was performed by the utterance vis – short poems, often invented on the fly. The most comprehensive and almost unique source of skaldic poetry (Skaldekvad) – «The language of poetry” of the Prose Edda Snore Sturlsona. The problem is that much of the Younger Edda is not translated into Russian. Example of poetry – almost all the older Edda and many other series. If we talk about the magical properties skaldic poems, it is of three kinds. Interestingly, the skaldic poetry – the youngest of the types of witchcraft, appeared in the 9-10 age group.

List of skaldic sizes and techniques is enormous and requires, as runes, more detailed study of the sources. We can distinguish three main genres relevant to kraftaskaldam.

  1. Drape  (???). Genre of songs of praise. Is designed to praise individuals or actions in order to increase his fame and fortune.
  2. Nid. Genre denigrating lyrics. Intended to cause harm through oskarbleniya and curses.
  3. Manseng. Several similar to the drape, but is intended to express lyubovynh feelings to the woman. Can be called a love song, a kind of “love spell”.

Trot. ( troth )

Trot stands out among all other branches of witchcraft. If previously it was just about witchcraft, in this case refers specifically spiritual branch of witchcraft in the concept of multi-knowledge. ” Trot translated as faith or loyalty, but has a much broader meaning. Trot this knowledge of how to communicate with the gods, cry for them, build hofy (hof) (temples) and to conduct blots (blót) (sacrifice). A man who knows the rituals Trot was named Toole (þulr) (interpretation of the term is debatable). One version of the translation of this term – talking with the gods. Not to be confused with Gaudi (goði, in the feminine gyðja), a leader elected by the people performing and priestly functions. If Gaudi was “tied” to a particular temple, he called hovgodi (hofgoði). Gaudi does not necessarily have been Tuloma because Toole is a skill, and Godi post. If there was Tula, Godi usually grew older (and therefore the wisest) man or woman. In modern Asatru, this branch, one of the most developed.

Skills required Godi can be divided into three equally important areas:

  1. Communication with the gods. Godi, should ideally be Tuloma should be able to communicate with the gods, asking their advice, learn from them and teach others. In fact, this ability to acquire knowledge directly “directly.”
  2. Conduct blots and rituals. Standard priestly functions – in fact, mediate between humans and gods. Ability to conduct sacrifices and say appeals to the gods. Also, the ability to carry out the rituals of initiation character – different initiations, weddings, spiritual initiation, etc.
  3. Ability to erect the sanctuary, and to follow. (More characteristic of hovgodi)

Search or creation by highlighting the territory of Be (Vé), a kind of “power spots”, the sacred hills, woods, rivers, etc.

Construction on the real-Hof, the temple is the sacred place and setting of the temple herga (hörgr), that is the altar.

Sigurd, Godord Skidbladnir

Moscow 2010 (c).

Geplaatst in English articles | Getagged , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Witchcraft in the Northern Tradition – Translation of Ведовство в Северной Традиции

Redactioneel – Beltane 2011

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Jana


Als je buiten kijkt – een favoriete bezigheid voor de meeste heksen – dan zie je een grote verscheidenheid aan bloemen en planten. De loofbomen komen in blad, in allerlei tinten groen en rood, grassen en wilde bloemen schieten op tussen de stoeptegels, en in tuinen bloeien kleine en grote planten en struiken met een grote variatie aan bloemvormen en kleuren.

Alles op zijn eigen tijd – of dit jaar wat vroeger dan anders – en op zijn eigen plaats. Of de bodem nu leem of zand is, pure klei of zelfs rotsachtig: overal groeit en bloeit van alles. En de bloemen bieden voedsel aan bijen en hommels, of aan vlinders of andere insekten. Mooi om te zien dat alles naast elkaar kan leven en elkaar kan aanvullen, dat er voor ieder plekje planten zijn en voor elke plant een stukje grond. Geen ruzie, geen plant die meent dat hij beter is dan de ander, al is er wel competitie om een stuk grond tussen alle soorten waarvan zaad in die bodem terecht is gekomen. Soms echter zie je dat ze ook voordeel aan elkaar hebben. De afrikaantjes houden het rozen-aaltje van de rozen vandaan. Wortels en uien beschermen elkaar op dezelfde manier. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

Vergelijkingen tussen de natuur en de mensenmaatschappij en wat hier en daar ‘heksen-la-la-land’ genoemd wordt, gaan niet altijd op, maar ik zie toch een parallel. Er is een zeker zo grote variatie in mensen, in paganisten en heidenen, en in de groepen die zij vormen. Je hebt mensen die een solopad bewandelen, mensen die voor langere tijd deel uitmaken van een groep en mensen die dat voor kortere tijd doen. Je hebt groepen in allerlei richtingen, ‘scholen’ en stromingen, en binnen die hoofdstromen ook weer kleinere groepen. En die leven allemaal naast elkaar en vullen elkaar aan. Of ze dat nu beseffen of niet. Je hoeft jezelf niet als beter te beschouwen omdat je een langere stamboom hebt dan een ander. Een mooier logo, een betere website, of geheimere rituelen maken niet dat je mensen meer te bieden hebt dan een ander. Meer te bieden heb je als je goed bent in wat je doet, wat het ook is dat je doet. Niet als je naar anderen wijst om aan te geven wat er minder is aan die anderen, maar als je ervoor zorgt dat je zelf beter wordt dan je was. Als je evolueert en groeit, als je leert van je fouten – en misschien ook van de fouten die je anderen ziet maken – en als je trouw blijft aan jezelf. Je eigen integriteit bewaart. Zoek je eigen plek, ga na of je bodem goed is, en zorg voor voldoende voedsel en licht en water. En bloei dan met je eigen soort bloemen, draag de vruchten die bij jou passen, en trek degenen aan die juist daar baat bij hebben.

Loop je – voor het eerst – rond in de tuin die wicca en hekserij, of hekserij en heidendom, samen vormen, kijk dan naar de variatie als een groot goed. Geniet van de veelvormigheid, wees blij dat er zoveel keus is. Bekijk het aanbod van nabij, snuif goed rond, proef van wat je aanspreekt. Leer jezelf kennen: weet in welke bodem jij zelf het beste wortelt, in welk tempo je wilt groeien en in welke richting. Ben je een liefhebber van zon, halfzon of schaduw? Doe je het beter in rijke, goedbemeste aarde, of ben je van het soort dat beter groeit op schralere grond? Als je dat eenmaal weet, kun je beter een keuze maken, dan weet je beter wat bij jou past. Dat betekent niet dat je eenmaal een keuze moet maken voor een bepaalde stroming en nooit meer wat anders kunt doen – je bent niet echt een plant die eenmaal wortelt en nooit meer van plaats verandert. Het betekent wel dat je kiest voor wat jou sterker maakt, wat jou helpt op je pad. Bewaar ook als zoeker je eigen integriteit. In de Charge staat: “Keep pure your highest ideal.”

Alleen jij weet wat je hoogste ideaal is, en alleen jij kunt dus bepalen of een groep of een cursus je verder helpt op weg naar dat ideaal. Het is misschien niet zo makkelijk om erachter te komen of een bepaalde persoon of groep je verder helpt op het pad – jouw pad – of niet. Soms kost het tijd, en soms moet je afstand nemen om te zien dat wat een zijpad leek in werkelijkheid een omweg was naar jouw doel, maar luister naar je hart. Je staat in contact met de levenskracht die maakt dat al die planten groeien. Of je die kracht nu vertegenwoordigd ziet in de goden, of op een andere manier beschouwt, je kunt je erdoor laten leiden. Je hart en je intuïtie kunnen je vertellen of mensen en groepen betrouwbaar zijn, en of ze jou kunnen helpen om je hoogste ideaal te bereiken.

Ik wens je een fijn Beltane toe, het feest van het leven en de overvloed.
Blessed be!

Jana.

Benieuwd welke artikelen er in dit nummer staan?
Bekijk hier de inhoudsopgave!

Geplaatst in Artikelen, Editorials | Getagged , , | 1 reactie

Websites – Beltane 2011

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Jana

Logo pagina Webwegwijzer Wiccan Rede Online Magazine
“Thanks for that awesome posting. It saved MUCH time.”
Now that Wiccan Rede is online, and welcomes comments, we get a lot of spam. Half of it telling how they enjoyed our article, because it saved MUCH time. The other half is in Russian. We don’t speak Russian, so we don’t even know what is on offer. Shoes? Holiday cabins? Whatever, we are not interested. Even when in this issue we DO publish an article in Russian.
What we are interested in, are websites on Paganism  and ‘related subjects’. So that we can draw our readers’ attention to websites that are relevant to them. And we do not want time saving websites, but websites where we can dwell for hours, finding ever more interesting facts and points of view.

Here’s what we found for you:

Little Witch Magazine
For the little Neopagan inside us all. A bilingual website: choose between English en Nederlands.
Elani is ben 25 jaar oud en ruim tien jaar een solo-beoefenaar van Dianic Witchcraft. Ook beoefent ze Hedge Witchery en Technopaganisme.
“Little Witch Magazine is ontstaan uit de behoefte om meer in contact te komen met andere beoefenaars van de verscheidene ‘Earth-based’ religies en uit de behoefte verder te komen in mijn persoonlijke leerweg. Ik wil met LWM graag een dialoog openen en anderen inspireren, niet zo zeer informeren. Natuurlijk zullen ik en mijn vrienden schrijven over de jaarfeesten en de rest van de Craft maar voornamelijk willen wij communiceren over hoe wij het neo-paganisme beleven en hoe wij het integreren in ons leven.”
Het winter- en lentenummer zijn integraal te lezen op de site. In het ‘BOS’ enkele seizoensrituelen en een meer persoonlijke blogbijdrage spreekt over de ‘Pagan coming-out day’.
http://www.littlewitchmagazine.com

International Pagan Coming Out Day – May 2nd
“IPCOD is a not-for-profit organization working to achieve greater
acceptance and equity for Pagans at home, at work, and in every community.
We provide
– resources and encouragement for Pagans who chose to come out.
– a voice for those Pagans who cannot yet come out.
– Reduce stigma by putting a human face on Paganism
– Partner with non-Pagan allies.”

“What is ‘out?’ Being out means that you are no longer actively hiding your religion or living a double life due to fear of discovery.  However it is not an either/or proposition as some Pagans are out in some people in their lives, but not others.”
Thought provoking!
http://pagancomingoutday.com/

De hekserij
“U bent hier aan het juiste adres voor grondstoffen en recepten voor het
zelf maken van cosmetica, parfum en geurproducten, educatieve materialen
voor techniek en nog veel meer. In onze winkel kunt u onze grondstoffen,
verpakkingen en andere materialen kopen.”
Verder bestaat het aanbod uit recepten om zelf cosmetica en wat andere
zaken te maken en ‘informatie en educatie’: “Zelf parfum maken? We hebben
cursussen en workshops.”
http://www.hekserij.nl/

Craft Names
You want a Wiccan Name? A real and genuine ‘witchy’ name like Lady
Galadriel of the Seven Stars or Moondance Widdershins? Find out all about
‘Craft Names’ and get yourself a name through the Pagan Name Generator or
– even better! – from the ‘New Improved Random Pagan Name Generator’.
http://www.widdershins.org/vol3iss4/m9710.htm – Lady Pixie Moondrip’s
Guide to Craft Names
http://www.fjordstone.com/fjo/generator.html – The Pagan Name Generator
http://webspace.webring.com/people/uz/zahde/Humor/NIRPNG.html

PraktijkWerkplaats voor Sjamanisme en Ambacht
“Hoofddoel van PraktijkWerkplaats is het terugvinden en hergebruiken van
methoden en technieken die in een vergeten verleden zijn ontwikkeld om
succesvol te overleven in de wilde, ongetemde natuur.”
“PraktijkWerkplaats richt zich niet alleen op het sjamanisme, maar plaatst
dit in de (archeologische) context van een ambachtelijke en/of nomadische
levenswijze: zelfvoorzienende gemeenschappen in duurzaam evenwicht met hun
omgeving.”
PraktijkWerkplaats voor Sjamanisme en Ambacht is een initiatief van Willem
Deetman Inuksuk (Den Haag, 1954).
http://www.praktijkwerkplaats.nl/index.htm

Cult checklist
Wikipedia explains about cult checklists and gives examples. If you
encounter a group and you fear it may be a cult, you might want to check
it against a checklist before you dive into it. The most famous cult
checklist is probably the Advanced Bonewits Cult Danger Evaluation Frame
(ABCDEF). The late Isaac Bonewits published his first version in Real
Magic, in 1979. According to an illustration on the Wikipedia page, that
year a Cult checklist was published in a United States Congressional
Research Service report. The ABCDEF is available in multiple languages,
including German, French, Italian, Polish, and Portuguese on Isaac’s
website.
http://en.wikipedia.org/wiki/Cult_checklist
http://www.neopagan.net/ABCDEF_Dutch.html

Geplaatst in English articles, Web Wegwijzer | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Websites – Beltane 2011

Review: The Chaos Magick Audios by Peter J. Carroll et al

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Morgana

The Chaos Magick Audios by Peter J. Carroll et al (The Original Falcon Press)

See: http://www.originalfalcon.com/

Cover of The Chaos Magick Audios 1 - The Cthonos Meditation

Volume 1: The Cthonos Rite by Peter J. Carroll
ISBN 978-1-935150-46-6
music & sound effects by Sam Welbourne & Dan Sumpter

This volume consists of two CD’s.

The first has an introduction to the ‘Philosophy and Practice of Magick’ (about 24 minutes). In his usual dry but clear way Peter Carroll talks about the role of the unconscious mind and other considerations necessary for successful magick. This is followed by an introduction to the “Cthonos Rite” The first CD closes with short descriptions of the six Chambers

  1. The Philosophy & Practice of Magick
  2. Introduction to Cthonos Rite
  3. Using the Cthonos Rite CD
  4. Evocation
  5. Divination
  6. Enchantment
  7. Invocation
  8. The Pit
  9. Illumination
  10. Conclusion/Credits

The second CD contains the Cthonos Rite:

  1. Beginning the Cthonos Rite
  2. The 1st Chamber—Evocation
  3. The 2nd Chamber—Divination
  4. The 3rd Chamber—Enchantment
  5. The 4th Chamber—Invocation
  6. The 5th Chamber—The Pit
  7. The 6th Chamber—Illumination
  8. Conclusion

We are guided through the six temples or chambers. We hear of the specific colours and symbols necessary to perform the various acts leading to Illumination.

Although these tapes date from the early 2000’s they have not lost their efficacy. Carroll’s voice is calm and strangely re-assuring even when we are facing disintegration. The sound effects enhance the journey admirably.

Cover of The Chaos Magick Audios - Ouranos

Volume 3 ‘The Ouranos Rite’ by Peter J. Carroll
ISBN 978-1-935150-48-0

“Nothing is true: everything is permitted”

“About the CD ……The seven classical planetary bodies can be used to represent the spectrum of psychology. Ouranos (Uranus), the eighth body, orbits outside the sphere of the classical planets- and of the god-forms or thought-forms attributed to them. Thus it forms an ideal symbol for that which encompasses all of the gods within its orbit, namely, the magical personality. It represents not the power of the magic itself, (which is attributed to Pluto), but rather the desire to be a magician, and the personality required to live as one.Ouranos can also be thought of as the dark side of the Sun. Ouranos represents something more dark—and perhaps devious—creeping around in the darkness outside of the normal.”

The CD contains:

  1. Introduction
  2. Prologue
  3. Invocation I
  4. Invocation I (short version)
  5. Invocation II
  6. Invocation II (short version)
  7. Invocation III
  8. Evocation
  9. Ouranian Sonic Invocation

It is amazing to hear Peter Carroll doing the various invocations. This is one of the invocations:

Invocation Three

IO CHAOS!

I OURANOS GOD OF MAGIC
OPEN THE GATES TO THE SUBCONSCIOUS

I OURANOS OF THE OCTARINE FIRE
OPEN THE GATES TO THE AETHER

I OURANOS INVOKE THE OURANIAN WYRDSPEECH

MAY THE FORCE BE WITH ME
AS I SPEAK IN TONGUES OF CHAOS

There is a booklet with the invocations.

It also includes information about the Ouranian /Barbaric language, plus an English / Ouranian dictionary.

The last section, ’the Ouranian Sonic Invocation’ is amazing and lasts for just over 29 minutes. It is completely hypnotic and induces a trance-like condition. I can imagine swirling, like dervishes, completely negating the conscious mind and allowing the sub-conscious mind to work/do whatever is necessary.

See also http://www.chaosmatrix.org/library/chaos/rites/ouranos.html for more information about the rite and the formation of a servitor.

NB: A servitor is an artificial energy being, conjured by a person who usually practices some form of magick (Wicca, chaos magick, natural magick, etc.). The conjurer’s intent and focus results in light, gray, or dark-natured servant (servitor) who is later bound by the recipient upon receiving the servitor’s vessel. This vessel can be a pendant, a rock, or whatever.
Servitors are usually conjured to assist people with a specific need – protection, developing paranormal skills, telepathy are a few.
Read more: http://wiki.answers.com/Q/What_is_a_Servitor#ixzz1LKnDwZWh

Geplaatst in Boeken, English articles, Recensies | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Review: The Chaos Magick Audios by Peter J. Carroll et al

Oud nieuws in de verjongingsketel gegooid – Beltane 2011

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Medeia

Logo rubriek Nieuws - Wiccan Rede Online Magazine
Hercules Magusanus

Herman Clerinx besteedde in Geschiedenis Magazine (maart 2011) aandacht aan de Romeinse sporen in het Gelderse Elst.

In de Tweede Wereldoorlog was hier de Grote Kerk zo beschadigd, dat in de fundering oude resten van een Romeinse tempel bloot kwamen te liggen. Dit heiligdom dateerde uit de tijd dat keizer Trajanus zijn troepen langs de Rijn bezocht aan het eind van de eerste eeuw van onze jaartelling. Waarschijnlijk had de keizer toen de al bestaande tempel grootscheeps laten verbouwen, als eerbetoon aan de Bataven die zoveel manschappen voor het Romeinse leger leverden.

Het heiligdom was na de verbouwing een van de grootste in Gallië. Het was gewijd aan Hercules Magusanus, een vermenging van de stoere Romeinse Hercules met de plaatselijke godheid Magusanus, over wie weinig bekend is.

De tempel, die voor de verbouwing ook al van steen was, maar een stuk kleiner, was zelf halverwege de eerste eeuw weer gebouwd op de plaats van een houten Keltisch heiligdom. Zowel de Kelten als de Romeinen offerden er “duchtig”, volgens Clerinx. In de achtste eeuw bouwden de christenen hun kerk op dezelfde plaats, met stenen van de inmiddels vervallen tempel.

Baarmoeder van het bos

In Drente overlegt Staatsbosbeheer met mensen van de werkgroep Energetische Harmonisatie over het bestemmingsplan voor de Strubben-Kniphorstbosch op de Hondsdrug. Dit was tot nu toe militair oefenterrein, maar het moet een archeologisch rijksmonument worden met zowel veel ruig bos als opnieuw zichtbaar gemaakte grafheuvels en oude karrensporen. Er moet ruimte worden gemaakt voor de strubben, een soort kleine eikenboompjes en de militaire stormbaan moet behouden blijven.

Voor de verwerkelijking van deze plannen zal gekapt moeten worden. Iemand die vlakbij het bos woont, wees er op een inspraakavond in 2008 op, dat er in het bos “iets onzichtbaars is, iets spiritueels”. Staatsbosbeheer stond open voor suggesties en liet mensen met wichelroedes door het bos lopen om te bepalen wat ‘de baarmoeder’ van het bos was. In dit gedeelte mogen geen machines komen en wordt alleen met de hand gekapt.

De reportage hierover in Trouw (18 februari 2011) beschreef onder meer hoe mensen van Staatsbosbeheer en van de werkgroep samen het bos in liepen, maar nog even terug gingen om toestemming te vragen aan de landschapsengel.

Op de vraag aan de werkgroepleden of zij het niet vervelend vonden dat er toch flink wordt gekapt, antwoordde een gaiologe: “Het bos vindt het helemaal niet zo erg.”

Supermaan

Veel stof deed het verhaal opwaaien over de ‘supermaan’ op 19 maart die volgens velen voor allerlei narigheid zou kunnen gaan zorgen: aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, vloedgolven, rampzalig weer of gewoon ongespecificeerde “chaos”. Volgens anderen was het vooral een uitgelezen gelegenheid om mooie foto’s van de groter-dan-anders lijkende maan te maken en volgens weer anderen was het verschil niet eens met het blote oog zichtbaar.

Niet alle verslaggevers leken er een touw aan vast te kunnen knopen. Het ene moment heette de supermaan ook wel perigeum en was het een verschijnsel dat maar eens in de 19 jaar voorkwam en een paar regels verderop was er sprake van eerdere supermanen die “plaatsvonden in 1955, 1974, 1992 en 2005 – allemaal jaren met extreme weersomstandigheden”. Als je telkens 19 aftrekt van 2011 krijg je: 1992, 1973, 1954… en vooruit, een jaartje speling moet kunnen, maar waar blijft 2005?

“It is the very error of the moon;
She comes more nearer earth than she was wont,
And makes men mad.”

(Shakespeare: Othello)

Een voorbeeld dat werd gegeven van het soort “extreem weer” dat we konden verwachten, was de zeebeving en tsunami bij Sumatra van december 2004 “twee weken voor de supermaan van 2005”.

Nu is het perigeum van de maan, het punt in de maanbaan om de aarde waarop de maan het dichtst bij de aarde staat, iets wat elke maand optreedt . Twee weken daarvoor is dus hoogstwaarschijnlijk het exacte tegendeel van het perigeum, het apogeum of punt waarop de maan het verst van de aarde is verwijderd.

De term ‘supermaan’ of voor wie dat nog niet spectaculair genoeg is, ‘extreme supermaan’ schijnt te zijn voorbehouden aan die momenten waarop het perigeum samenvalt met volle of nieuwe maan.

Ik heb niet uitgezocht hoe vaak dit voorkomt en weet niet of hier wellicht sprake was van verwarring met de metonische cyclus waarin de maanfasen op dezelfde data in het (zonne)jaar vallen als 19 jaar eerder. Dus bijvoorbeeld volle maan op 19 maart in 2011 en volle maan op 19 maart 1992 of 19 maart 2030.

Ondertussen verwachtten plantenkwekers vooral gunstige effecten van de supermaan. Zij maakten van de gelegenheid gebruik om extra veel te zaaien, vanuit de gedachte dat de volle maan het ontkiemen bevordert en een supermaan het dan vast superbevordert.

Groenten

In Groei & Bloei (maart 2011) stond een artikel van Peter Bauwens onder de kop: ‘Moestuinieren met kinderen: Tweedehands groenten’.

Tweedehands groenten zijn groenten die je opkweekt uit de onderste delen van bijvoorbeeld prei of knolvenkel, het hart van witte kool of het bovenste stukje van wortel of biet. Kortom, de delen die je gewoonlijk weggooit wanneer je de groente gaat bereiden voor de maaltijd.

Als je die half in de grond zet, gewoon in potjes op de vensterbank, en normaal verzorgt, schijn je na drie of vier weken al weer van je groente te kunnen eten. Trek de bladgroenten niet uit de grond, maar knip ze af en je kunt er later nog eens plezier van hebben.

Scholen – kinderboeken

In januari wees de internetsite Bijbel en onderwijs enkele kinderboeken aan als “satanisch”. Er zou sprake zijn van “verheerlijking en normalisering van geweld, negativiteit en zelfs grafschennis”.

In Boekblad (19 januari 2011) zei Els de Jong, de directeur van de Brancheorganisatie voor het Christelijke Boeken- en Muziekvak (BCB) dat het ging om “een kleine maar vrij extreme groep. Ze geven voorlichting over de Bijbel en onderwijs, maar focussen sterk op onderwerpen die ze zelf afkeuren. (…)  het is lastig te zeggen hoeveel invloed ze hebben.”

Kinderboekenschrijfster Anna van Praag reageerde in de Volkskrant op de verkettering van onder meer haar boek Nooit meer lief door ‘Bijbel en onderwijs’. Ze vertelde over haar ervaringen op scholen: regelmatig wordt haar verzocht rekening te houden met het christelijke karakter van de school, of met de christelijke families die kinderen op de school hebben.

Dit rekening-houden komt in de praktijk neer op niets mogen zeggen over heksen, wicca, traditonele Senegalese rituelen of andere zaken die in haar boeken voorkomen. Maar ook: niets positiefs over carnaval of disco, evolutie, aantasting van het ouderlijk gezag of homohuwelijken en hertrouwen. Het ‘satanische’ aan Nooit meer lief is dat het gaat over een opstandig meisje.

Scholen – thuisonderwijs

Nu weet ik toch zeker dat ik een artikeltje had uitgeknipt over thuisonderwijs op levensbeschouwelijke gronden. Het was naar aanleiding van het sluiten van een islamitische basisschool, maar het kon interessant zijn voor paganistische ouders. Ik kan het niet meer vinden.

De Nederlandse Vereniging voor Thuisonderwijs beschouwt thuisonderwijs als een mensenrecht.  Bij die vereniging “zijn alle thuisonderwijzende ouders welkom, ongeacht religie, levensbeschouwing, geboorteland (…)” maar in de politieke praktijk maken vooral de kleine christelijke partijen zich sterk voor dit recht.

Scholen – religieuze kentekenen

Op een katholieke Volendamse school wilde een vijftienjarige moslima ook tijdens de lessen haar hoofddoek om houden. Ze vroeg om toestemming, maar kreeg geen antwoord.

Toen ze besloot de hoofddoek dan maar zonder toestemming te dragen, werd dit door de school verboden omdat het blijk zou geven van minachting voor het katholieke geloof.

Bekenden van me die de zaak via de televisie hadden gevolgd, vertelden me dat medeleerlingen het allemaal maar overdreven vonden. Die hadden nooit veel gemerkt van het katholieke karakter van de school en dachten dat dat alleen maar werd gebruikt als excuus om die hoofddoek te verbieden, omdat seculiere petjes eerst ook verboden waren maar nu toch mochten omdat die volgens de wet wel waren toegestaan. (Op school? tijdens de les?)

Het meisje bracht de kwestie voor de rechter. Eind maart stelde de Commissie Gelijke Behandeling de leerlinge in het gelijk. De schoolleiding legde dit oordeel naast zich neer.

Op 4 april verklaarde de rechtbank dat de school het hoofddoekje toch mocht verbieden. Het meisje ging in hoger beroep… enzovoort.

In Trouw ging op 31 maart de fictieve ambtenaar Dingeman in het stripje van Pieter Geenen langs bij de Commissie Gelijke Behandeling:

“De eerste zaak ging over hoofddoek op school, ja of nee. – Een leerling mag haar levensovertuiging uiten dmv kleding. – Dus: hoofddoek ja. – Hoera! – De tweede zaak ging over puntmuts op school, ja of nee. – Hûh? Wat is dit? (…) Eruit! Weg! Mafkees!”

En het was nog wel zo’n aardige blauwe puntmuts met sterren.

Welshe warlock

In Wales werd een man die in eerder in de gevangenis belandde wegens verboden wapenbezit en doodsbedreigingen, op 4 februari (rond nieuwe maan) opnieuw gearresteerd in een pub omdat iemand de politie had gewaarschuwd dat hij een 5 inch lang (ca. 13 cm) mes bij zich had.

Het mes zat in een omhulsel in zijn binnenzak en het was niet de bedoeling er iemand mee te schaden, zei hij, maar hij had het nodig voor een ritueel. Hij was namelijk een “warlock” en aanhanger van “hekserij als religie”.

De rechter veroordeelde de man tot het betalen van de proceskosten en legde hem twaalf maanden taakstraf en een nachtelijk uitgaansverbod voor drie maanden op, maar gaf hem wel een ontheffing voor vier dagen rond volle maan.

Homerus en Hesiodus zijn heilig

In januari legde Melissa Gold, een paganistische vrouw in Canada haar burgerschapseed af. Ze is van origine Amerikaanse (uit de VS) maar woont al 38 jaar in Canada en wilde officieel kenbaar maken dat ze zich meer thuisvoelde in de meer liberale en sociale Canadese maatschappij.

Een dergelijke eed wordt meestal afgelegd op een heilig boek. Dit hoeft niet de Bijbel te zijn; de Torah of Koran mag ook en helemaal geen boek is ook toegestaan. Maar nu werden teksten van een niet-abrahamitisch geloof gebruikt.

Melissa Gold is lid van Hellenion , een erkend ‘kerkgenootschap’ van Hellenistische heidenen en daarom legde zij haar eed af op een boek met het werk van Hesiodus en de Homerische hymnen. De ambtenaren die zich bezighielden met de formalliteiten van de inburgering, deden daar niet moeilijk over.

Zij vertelde in een interview met Pagan + Politics dat de antieke manier van eedaflegging niet op een boek was, maar op een altaar van Zeus.

Heksenbelasting

Roemenië kwam aan het begin dit jaar in het nieuws omdat daar hekserij als beroep werd erkend. In januari werd dit legaal verklaard. Behalve heks werden ook astroloog,  waarzegger, balsemer, lakei en rij-instructeur erkende beroepen.

De maatregel werd genomen om de economische recessie tegen te gaan met het heffen van inkomstenbelasting. In Roemenië wordt veel geloof gehecht aan zaken die hier ‘bijgeloof’ heten en duizenden mensen hebben een vorm van hekserij als belangrijkste bron van inkomsten.

De legalisatie had ook voordelen, zoals de mogelijkheid om beroepsverenigingen te vormen. Toch zaten de meeste heksen niet te wachten op deze vorm van erkenning. Ze dreigden met vervloekingen als deze politiek werd doorgezet.

Eén heks wilde tweedracht zaaien in het parlement met behulp van zwarte peper en gist. Anderen verklaarden zich te zullen bedienen van kattenpoep en dode honden. Weer anderen planden een bijeenkomst bij de Donau, waar ze de leden van de regering zouden vervloeken door een alruinwortel in de rivier te gooien.

Erg veel leek dit alles niet te hebben uitgehaald – of het moest zijn tegengewerkt door de heksen die wel blij waren met de legaliteit, want die waren er ook – want een maand later werd voorgesteld, de wet uit te breiden en het strafbaar te maken om voorspellingen te doen die niet uitkwamen.

Maar op 1 maart kwam toch het nieuws dat de wet in het parlement was weggestemd. Men had blijkbaar geconcludeerd dat dergelijke praktijken beter helemaal niet wettig konden worden verklaard.

Intuïtief ritueel

Charissa Schipper eert de godin door te dansen, was te lezen in Onkruid (nr. 200). Ze bewandelt inmiddels zo’n  twaalf jaar “het pad van natuurlijke hekserij” en heeft zich verdiept in boeddhisme, sjamanisme en kleurenleer.

In plaats van ingewikkelde rituelen te onthouden, laat ze zich leiden door haar intuïtie: “ga dansen, brand wierook en hé, het blijkt volle maan, en dat is dan weer niet helemaal toevallig. Er stroomt voortdurend energie, door je intenties kun je daar bewuster contact mee maken. Op die manier kan het gebeuren dat je soms min of meer per ongeluk een ritueel volgt.”

Zij geeft onder meer workshops bij de Goddess Conference in Glastonbury en op het vrouwenfestival Lorelei 2011 in Zeewolde dat als thema heeft: ‘Celebrate your inner Goddess’.

Witch house

Hoewel je volgens Charissa Schipper op alle muziek kunt dansen (en zelfs op stilte), verwacht ik niet dat zij op die festivals veel gebruik zal maken van ‘witch house’. Witch house is een soort industrial, dubstep of chillwave met onder meer drone-, goth- en hiphop-invloeden, maar de meeste recensenten noemen het genre ondefinieerbaar. Volgens anderen is het herkenbaar aan de onuitspreekbare typografische namen en de driekhoekjes op de albumhoezen.

Bands heten Modern Witch, Hexkraut, ▲)╪(▼ (onuitspreekbaar? nee hoor, je zegt ‘Whispering Sanctity’), †‡† (zegge: Rrritualzzz) of S4LEM. Men bedient zich graag van occulte symbolen. De muziek draagt soms boosaardige titels als ‘Compendium Maleficarum’ en ‘exorcims of the hippies’, maar het hoeft allemaal niet zo serieus te worden genomen.

“Het is bijvoorbeeld niet te vergelijken met de vroege black metal muzikanten uit Noorwegen, die daadwerkelijk kerken in brand wilden steken,” lees ik op de VPRO-site 3voor12.

In Extatic Vision Magazine windt iemand zich op over de benaming ‘witch house’: het is namelijk geen house en het is wat belachelijk om alles wat duister klinkt, meteen maar ‘witchy’ te vinden. Hij weigert de muziek zo te labelen en houdt het voorlopig op “____________”.

Vliegende borden

De John Rylands Library van de Universiteit van Manchester zette een zeventiende-eeuws dagboek van de puritein Nehemiah Wallington online.

In zijn dagboek doet Wallington verslag van diverse gebeurtenissen uit de periode van de Engelse Burgeroorlog. Er wordt onder meer beschreven hoe de beruchte heksenopspoorder Matthew Hopkins een coven van heksen oprolt in het dorp Manningtree in Suffolk.

Bij The Rylands Collection is onder de kop Many witches het gedeelte te zien dat gaat over de “Many Witches in Essex in Suffolk and Norfolk”.

Het manuscript is geschreven in een heel duidelijk handschrift. Als je de paginathumbnails rechtsboven op het scherm volgt, kun je verder lezen. Bijvooorbeeld over de heks die bijna uit de gevangenis ontsnapte door weg te vliegen op vier tinnen borden. Maar omdat één van de borden, in strijd met wat de heks had besteld, nat was geworden, viel dat op de grond en kon zij opnieuw worden gevangen.

Een heel essay

In verband met het carnaval en de daarbij populaire verkleedfiguur ‘heks’ publiceerde De Groene Amsterdammer (03.03.10) een heel essay over historische heksen onder de titel ‘Echtbreeksters, hoeren en concubines – Over heksenvervolging en bevolkingspolitiek’.

Toen ik begon te lezen, moest ik naar de datum onderaan de pagina’s kijken om me ervan te vergewissen dat dit artikel kortgeleden was verschenen: het had iets van de jaren tachtig. Inderdaad bleek Cyrille Offermans zich te baseren op het in 1985 verschenen boek Die Vernichtung der weisen Frauen (d.w.z. de uitroeiing van de vroedvrouwen) van Gunnar Heinsohn en Otto Steiger. Offermans ontdekte het “een paar jaar geleden” en denkt dat het boek, dat in Duitsland een bestseller was en in veel talen werd vertaald, in Nederland onbekend is gebleven.

De auteurs van dat boek deden onderzoek naar de toename van de Europese bevolking vanaf de vijftiende eeuw. Zij brachten deze in verband met de Heksenbul van paus Innocentius VIII uit 1484 waarin werd opgeroepen tot een genadeloze strijd tegen de heksen, die “personen van beiderlei geslacht (…) die met hun tovenarijen geboorten verhinderen”.

Kort na deze Heksenbul verscheen de Heksenhamer waarin werd uitgelegd dat wie wel de lust wil maar niet het moederschap, een overspelige hoer is, en in 1580 zag De la démonomanie des sorciers (over de demonendolheid der tovenaars) van politiek filosoof Jean Bodin het licht. In al deze geschriften werd de mensen voorgehouden dat het folteren en vermoorden van vrouwen en mannen die zich bezighielden met ‘hekserij’ oftewel geboortebeperking, in orde was, het was immers een strijd voor de goede zaak.

Volgens Heinsohn en Steiger ging het om deze zaak: het produceren van arbeidskrachten voor de adellijke en kerkelijke landerijen. Daar was door de grote pestepidemie halverwege de veertiende eeuw namelijk een tekort aan ontstaan: de bevolking was toen afgenomen van 73 naar 45 miljoen.

In de achttiende en negentiende eeuw verloor de kerk aan invloed, maar was de kennis over geboortebeperking van de vroedvrouwen zo goed als verdwenen (of “verdrongen” zoals Offermans schrijft). Dit zou de explosieve bevolkingsgroei in die periode verklaren.

Offermans’ essay besluit met een oproep aan de “eigentijdse heks (…) als kenner en propagandist van zwangerschapspreventie en gezinsplanning” om zich kritisch te verzetten tegen de rooms-katholieke kerk die “sinds Innocentius niet veel veranderd” is.

1 april

De BBC, of iemand die de website van de BBC knap kon nadoen, deed niet aan carnaval, maar had wel een 1-aprilgrap over de rooms-katholieke kerk: hVatican “Porn” Collection to go Online.

Het online-zetten van de enorme collectie erotica, schreef ‘Batilda DeRose – BBC News religious affairs correspondent’, werd gefinancierd door Silvio Berlusconi, die verklaarde veel belang te hechten aan “protecting our priceless cultural heritage” (het beschermen van ons kostbare / kostelijke culturele erfgoed). Inkomsten uit de betaalde abonnementsservice zouden gaan naar kerkelijke instellingen die krap bij kas waren komen te zitten door teruglopende ledentallen in verband met de misbruikschandalen.

Octopusgedenkteken

Geen grap, want in januari al werd bericht dat de octopus Paul uit Sea Life in het Duitse Oberhausen, die tijdens het WK Voetbal in de zomer van 2010 wereldberoemd werd met voorspellingen van de uitslag van wedstrijden maar in oktober dat jaar dood ging, een monument kreeg. In de aan hem gewijde herdenkhoek in het zeeaquarium staan een beeld van de octopus en een urn met zijn overblijfselen.

Misschien wordt het nog wel een bedevaartsoord. Maar dan toch niet voor een zekere Henk, die op een blog suggereerde dat Paul de uitslag niet voorspelde, maar regelrecht bewerkstelligde. Volgens Henk was het verlies van Oranje tegen Spanje de schuld van de octopus.

Lichaam en geest

Ontstekingen kunnen depressie of bipolaire stoornis genereren. Hormonale veranderingen en tekorten aan bepaalde voedingsstoffen kunnen leiden tot postnatale depressie of lethargie. Tekenen van een angstaanval kunnen voortkomen op allergieën of een overactieve schildklier.

Scientific American Mind (March/April 2011) besteedde in het artikel ‘Ruled by the body’ aandacht aan de lichamelijke kant van de tweedeling tussen lichaam en geest die sinds Descartes in de westerse cultuur deel uitmaakt van de wereldbeschouwing.

Vochttekort heeft een negatieve invloed op het geheugen, concentratievermogen en probleemoplossend vermogen. Gewoon water drinken is dan de remedie!

Een andere aanpak van psychische problemen wordt genoemd in het artikel ‘Zweven naar genezing’ in de Nederlandstalige Scientific American (nummer 1): na decennia in het verdomhoekje te hebben gezeten, worden nu opnieuw hallucinogenen onderzocht op hun medische toepasbaarheid.

Met name psilocybine, de werkzame stof in ‘magic mushrooms’ blijkt in één sessie meer zelfvertrouwen, innerlijke rust en tevredenheid teweeg te brengen dan jarenlange therapie bij een psycholoog.

Psilocybine verzacht ook het geestelijk lijden bij terminale kankerpatiënten. Onderzocht wordt of het kan worden gebruikt bij verslaving en compulsief-obsessieve stoornis.

Bij depressies werkt ketamine in lage doses mogelijk sneller dan Prozac en het is aangetoond dat MDMA (extacy) hielp bij mensen met posttraumatische stresstoornis bij wie conventionele therapie niets uithaalde.

Wat al deze hallucinogene middelen gemeen hebben, is dat ze “sneller en intenser mystieke ervaringen uitlokken dan traditionele spirituele praktijken (zoals meditatie of vasten), om zo tot gewenste gedragsveranderingen te leiden”.

De auteurs van het artikel, Roland Griffiths en Charles Grob, zien de mystieke eenheidservaring als religieuze basis van alle ethiek. Zij gaan zelfs zo ver, te stellen dat inzichten in de werking van hallucinogenen daarom “van doorslaggevend belang kunnen zijn voor het overleven van de menselijke soort”.

~

Met dank aan iedereen die mij nieuws toestuurde of me er op attendeerde!

Geplaatst in Nieuws | Getagged , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Oud nieuws in de verjongingsketel gegooid – Beltane 2011

Het Mercurius-Wodan complex – GardenStone

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Morgana

Het Mercurius-Wodan complex
GardenStone
Gigaboek, ISBN 978-90-8548-281-9

Zie ook: http://www.boudicca.de/ (Duits en Engels)
en http://hg-shop.eu/ voor overige boeken van GardenStone

Voorkant van het boek Het Mercurius-Wodan complex

NET ONTVANGEN, april 2011

GardenStone schreef:

“Ongeveer tweeduizend jaar geleden schreef de Romeinse geschiedschrijver Tacitus dat de Germanen boven alles Mercurius vereerden. Daarmee bedoelde hij een Germaanse god die hij met Mercurius gelijkstelde. Omdat Tacitus de naam van die god niet noemde, moest deze geïnterpreteerd worden. Na een flink aantal eeuwen was men het er overeen, dat het Wodan moest zijn. Ook tegenwoordig wordt dit als vanzelfsprekend aangenomen. Hier wordt deze opvatting getoetst aan de hand van de oude bronnen – de uitkomst stelt grote vraagtekens bij die vastgeroeste zienswijze.
Dit boek vereist de bereidheid om platgetreden paden te verlaten om ogenschijnlijke vanzelfsprekendheden onvooringenomen op de proef te stellen.”

Dit is een klein, compact boekje met zwart-wit illustraties. Met dit boek onderschrijft GardenStone de gedachte dat niet alle goden en godinnen een en hetzelfde zijn. Wat een diversiteit kenden onze voorvaderen!

 

 

Geplaatst in Boeken, Recensies | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Het Mercurius-Wodan complex – GardenStone

Cunning folk

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Merlin

 

Winter was traditionally a time of storytelling. There was little to do on the land. Frost, snow, rain and cold kept people in the house. It was a time to repair your tools, a time to weave baskets and mend clothes, a time to sit round the fire. It was a time to remember the myths and legends, the fairy tales, and also a time to remember the stories, as well as the true history, of the clan.

The Craft too has a history. It has what we may call a mytho-poetic history, a history of myths and legends, of archetypal imagery. And it has a historian’s history, a history of real people, of existing documents and verifiable events. I find both versions of history equally valid, equally important and equally useful, but one should of course not be confused with the other. Neither should either version be used inappropriately. And of course it is important to stay informed of the latest historic evidence.

The person, who has put a lot of effort into documenting the proper historian’s view of the history of the Craft, is Ronald Hutton, professor of history at the University of Bristol. In this article I would like to present an overview of one chapter from his book The Triumph of the Moon, together with some of my own questions, insights and conclusions.

The chapter that I’ve picked, deals with the “hereditary Craft”, with Wicca before it became Wicca: it deals with the people who practised what many these days would call ‘witchcraft’, before Gardner came along. The chapter is called Finding a Low Magic, and it deals with real people who lived between 1740 and 1940, before Gardner published his work, and who practised magic, spells and so on.

Were they called witches?

In chapter 6, ‘Finding a Low Magic’, Hutton reviews the evidence for low magic, and examines three fairly distinct groups who practised magic and spells:

  • cunning folk, literate middle class traders, artisans or schoolmasters
  • charmers, often lower class magical practitioners
  • witches, anti-social individuals practising evil magic for their own ends

These were the “practitioners of this operative magic in England and Wales between 1740 and 1940” (p.84). They were astrologers, fortune tellers, wise women, wise men or wizards, cunning men and cunning women, conjurors, ‘dyn hysbys’ (Welsh) or ‘pellar’ (Cornish, believed to be from ‘expeller’, one who casts out evil spirits), but not ‘witch’. “Folklore collectors themselves often employed the term ‘white witch’ [for cunning folk and charmers], but this formulation was very rare in the vocabulary of the ordinary people, to whom the word ‘witch’ almost always signified somebody who worked magic for personal ends of profit or malice.” (p.86). These cunning people usually had some regular employment too.

The cunning folk

Hutton builds this chapter on top of, and supplements, the work of Owen Davies. Davies introduced the term ‘cunning folk’, and collected 41 case studies, male practitioners, mainly tradesmen and artisans, and the rest were herbalists or schoolmasters. Females were rare, married or widowed, although just as commercially successful. The reason for finding almost exclusively middle class people was that “literacy and learning were perceived as integral accomplishments for most types of cunning craft.” (p.87) Hutton presents short case studies of over a dozen of these cunning folk, with an overview of various practices, anecdotes and so on.

The source of knowledge

“The outward sign of their accomplishment was that they possessed books, an immediate distinction…” (p.90) These books were mainly works on astrology, herbalism, medicine, charms, ritual magic, astrological charts, sometimes the Key of Solomon. Writers like Cornelius Agrippa, Michel Nostradamus, Reginald Scot, William Lilley, Francis Barrett. But: “Cunning folk wrote their own notebooks” (p.92), for example “a conjuring book with large brass clasps and corners, an elaborate book of charms and recitations”. Some of these are preserved in national archives, such as the National Library of Wales. Cunning folk bought their books, often by mail order, from either Leeds or London. Charmers, to the contrary, often had their simple charms passed on by personal transmission, as to write charms down would dissipate their power. (p.94)

Magical techniques

Charmers often confined themselves to curing growths or rashes of skin, promoting the healing of wounds, staunching bleeding – all ailments which are very responsive to mental suggestion, and often with a near total success rate.

Magical practitioners often used a mirror, crystal, vessel of water etc. for the client to gaze into, until they saw who had bewitched them, stolen their goods, spread gossip and so forth.

Cunning men used fire to burn a special powder or incense to purify houses, people, animals. The heart of an animal could be stuck with pins, burnt or roasted. Hair and nail clippings could be put in a bottle, boiled or buried. Wax effigies were used as well to get even with a witch who put a spell on a household. Apart from this, amulets, charms, healing potions and poultices, horoscopes, card reading and tea-leaf reading, trickery, ventriloquism and slight of hand were all used. “Above all, they devised spells and rites according to their own whims and creative talents, and the needs of their customers”. (p.97)

Lodges and covens

“Did cunning folk ever work together, or meet in lodges, guilds or covens? The answer seems to be an almost complete negative…” (p.98) There are exceptions, such as husband and wife teams, or a gathering of wisemen in Manchester in the early nineteenth century. But cunning folk in general were competitors of each other, and their craft was a sideline to their regular employment.

There are plenty of references to witches, but they are the opponents of the cunning people: “individuals possessed of magical powers who chose to use them maliciously against their neighbours, from motives of revenge or entertainment”. (p.98) Folklore collectors on the other hand refer to cunning folk as ‘white witches’, confusing the issue and using a word which the people themselves never used.

Witches always worked alone. There are exceptions: in the tip of Cornwall witches were thought to gather every Midsummer Eve to feast. It is possible that maritime contact from France or Spain planted this idea, which is unusual in England. The word Sabbath for example was used by French and German demonologists, and is not found in eighteenth- or nineteenth-century English folklore.

Other beliefs include witch conventions in Lincolnshire, in Dorset, and south Staffordshire, were “each Midsummer Night all the witches of the world met on the moon to determine the fate of ordinary mortals during the next twelve months”. (p.100) There are also a few traces of social contact between witches. But these are rare exceptions. In general, a witch was an anti-social, isolated figure. The word coven was unknown. It is of Scottish origin, but even there it was not popular, deriving from one sensational and very atypical case of witchcraft, the case of Isobel Gowdie in 1662. Through scholars and writers the word has been popularised.

A belief?

In general, the belief of cunning folk “did not reflect a single cosmology, but was made up of the debris of many” (p.101). So they believed pretty much what everyone else believed, and were mostly Christian, albeit with the addition of what we now would call ‘superstition’. The charms and spells too had a clear Christian character – the Bible being used as a spell book more than a theological message. There is no record of a pagan belief system in existence at this time.

Hereditary craft?

Cunning folk’s talents were individual, like a talent for music, or beauty. At most, talents like this lasted for one or two generations (p.103). Charmers, who used just one skill to heal one particular ailment, often did pass this on through the family or a close friend. Sometimes people were supposedly born with the gift. In the West Country a charm should be passed down between members of the opposite gender.

In witches it tended to run in families, but that may just be because a family had a bad name anyway. There was also the belief that the power must be passed on when the witch was close to death.

Rich and famous

Charmers regarded their power as a gift, so usually accepted no payment, only gifts.

Cunning folk usually charged a fixed fee – usually a low one for the poor, a high one for the gentry.

In general these people were commercially successful and had a handsome income – note that they had regular employment as well – and could live comfortably.

Persecution?

The Witchcraft act of 1736 made it an offence to call somebody else a witch, and outlined penalties for people who claimed to work magic, up to 1 year imprisonment.. But for the rest of that century, the law remained a dead letter (p.107) in 1824 the Vagrancy act outlawed persons telling fortunes or using anything like palmistry to deceive and impose (p.107), and this law was enforced and did make life more difficult for cunning folk. The prosecutions rose with the installation of the professional county police forces in 1851, but they also helped to wipe out mobbing of suspected witches. Prosecution usually was the result of unhappy clients being charged exorbitant fees, but most cunning folk who charged normal fees had no problems. The decline in prosecutions around 1900 continued until both acts were repealed in 1951. So these laws never had any real impact: “ordinary people valued magic too much” (p.109).

A decline?

Astrology, herbalism, card reading, spiritual healing – they are still here and have never been away. But the labels have changed, to homeopathy, hypnotherapy, and aromatherapy and so on. So no, the profession is still there, but the name has changed.

Personal summary

Hutton finds it a paradox that cunning folk, which most modern witches see as being very relevant to witchcraft, in fact are least relevant! (p.111). And as far as characteristics like religion and coven meetings are concerned, he is right: cunning folk did not have a separate pagan religion, did not meet in groups, did not have initiations, did not pass on things within the family, were not born with ’the gift’, and so on. At least… if we ignore all the ‘odd’ folklore, that is.

However, cunning folk and charmers between 1740 and 1940 provided the same services which are now being provided by the palmist, tarot-reader, astrologer, holistic healer, herbalist or therapist! And then as now, these people usually work alone, they often have a normal job as well, they earn a decent living, they are literate, learn from books and each other, they do not inherit their skills nor pass them on within the family, they do not meet in lodges or covens, and their religious outlook reflects that of the society in which they live – in the past that was usually Christianity, today it is more ‘new age’: Wicca, paganism, shamanism, Indian or a more free form of Christianity.

Modern day witches (Wiccans) see their ‘craft’ part of ‘witch-craft’ often in this perspective. They become proficient at one or two of these crafts, like astrology or herbalism, in order to help their fellow man. In this sense, they continue (just as the new age therapist does) the tradition of the wise women, wise men, cunning folk and charmers of past centuries: they help their fellow men with natural and magical techniques, above and beyond what science and society provide.

So I don’t subscribe to Hutton’s conclusion that the cunning folk were the least relevant to modern Wicca. I recognise in their contribution roughly half of what Wicca is today!

What Hutton does point out, is that folklorists mistakenly called cunning folk and charmers ‘white witches’. Also, ‘Sabbath’ and ‘coven’ were imported words from the continent or Scotland respectively, and generally unused in England. But the people themselves used the word ‘witch’ between 1740 and 1940 for the traditional single, evil and anti-social practitioner.

The confusion about the word ‘witch’ is again on the rise today. More and more people (and writers!) believe that one who works with herbs or precious stones or simple spells, is practising white or modern ‘witchcraft’. However, this occupation is at most just a ‘craft’ – a therapy – completely in line with the cunning folk which Hutton describes. Even a Christian can practice such a craft, just like most cunning folk in past centuries were devout Christians. To call such practice ‘witchcraft’ is incorrect in the historical sense of the word as Hutton has shown. And it is also incorrect in the modern sense of the word, where practices like these are at most only half of modern witchcraft or Wicca.

Hutton says that there is no evidence of a pagan religion at this time. But he does give anecdotal evidence for many practices which are now considered normal in modern Wicca, such as meeting in groups, passing on of power, working male to female, not charging money for the gift, working with magic, charms and spells. The anecdotes are exceptions, and come from all three groups: cunning folk, charmers and witches. Witches, in this historical context, are the anti-social evil competitors of the cunning folk.

One Dalmatian…

Modern Wicca has in effect assimilated all sorts of exceptions from these three competing groups, as well as aspects of the groups themselves, into one coherent working philosophy. It has incorporated the cunning folk practice or ‘craft’ – a practice which of course continues in main stream society too, with all the ‘new age therapy’ practitioners. It has incorporated the charmers’ simple spells, and the principle of not charging money. And it has incorporated the exceptions from the folklore about the evil witches, such as working in a group, passing on power, working male to female etc. The one thing it has not incorporated is the evil, anti-social and solo-aspects of the witches from past centuries. However, even this aspect is still present in a certain way: it is the archetypal image of the (fairytale) witch – an image that symbolises a certain state of psychological and spiritual development that we all need to come to grips with. More often than not it manifests as someone who falls into the trap of being ‘powerful’, or someone who is blinded by the glamour of Wicca.

Modern witchcraft or Wicca therefore is not a simple continuation of the cunning folk practices, nor of the charmers, and certainly not of the evil witches. But it does have things in common with all of these groups.

Is it possible that the folklore, and the practices of cunning folk, charmers and witches, are the fragmented reflections of an older and more coherent body of knowledge and practice? Just like today’s psychologists, doctors and priests are different professional groups, performing functions which used to be performed by the shaman, or by the wise woman or priestess of the tribe in (pre)historic times? Is the evidence which Hutton gives more like the description of a few branches of a tree, whilst the tree itself remains invisible to the historian?

Gardner had travelled extensively all over the near and far east. He spent many years in Ceylon, and later in Indonesia. He was well versed in folk magic, and wrote a book about the Kris. He already had a spiritual connection to the Goddess. See his biography, Gardner, witch, and his own book, A Goddess Arrives.

If there ever had existed an old tradition that could be considered a precursor to modern witchcraft, then Gardner’s knowledge and interests would have put him in the unique position to recognise the scattered remains of such an old pattern behind surviving remnants such as cunning folk, charmers and witches. He would have been able to intuitively see the outline of such an old tradition. He would have been able to recognise the invisible tree, from looking at the branches and the scattered odd leaves. Just like an archaeologist can see the outline of a building in the colours of the plants in a meadow. And just like you and I can recognise the Dalmatian dog in the scattered dots in this picture. Yes, the dots could represent something else. Yes, they could be random. No, the outline of the dog is not present. But does anyone doubt what it represents?

Gardner’s lifelong interests in folklore and magic may have given him the edge, in being able to pick and choose correctly from what appears to others as ‘mere folklore’. Gardner may have been simply ‘connecting dots’ in a picture that was clear in his own mind. A picture, established over many many years of contact with folk magic all over the world, and quite possibly inspired by the Goddess he loved. As far as I am concerned, and judging by the strength and vitality of Wicca, this is exactly what Gardner did.

Ronald Hutton: The Triumph of the Moon, A History of Modern Pagan Witchcraft. Oxford University Press, www.oup.com, ISBN 0-19-820744-1

 

Geplaatst in English articles | Getagged , , , | Reacties uitgeschakeld voor Cunning folk

Een ritueel buiten – hoe doe je dat?

Geplaatst op 6 mei, 2011 door Jana


Juist in de zomer is het fijn om een ritueel te houden in de natuur. En juist buiten kan je wat anders doen dan ‘het boek’ voorschrijft. Stel je eigen ritueel samen met de suggesties hieronder.
Men neme: een locatie, een aantal mensen, en een aanleiding om een ritueel te vieren. Veel meer heb je eigenlijk niet nodig voor een buitenritueel. Je kunt zonder zwaard of athame, zonder kaarsen en al die attributen die je binnenshuis gebruikt en zelfs zonder tekst.

Kies een tijdstip waarop er iets te vieren valt. Dat kan bijvoorbeeld Midzomer zijn of een volle maan. Bepaal wie er mee gaan, en of je naar het strand gaat, of naar een bos, het stadspark, of iemands achtertuin. Bedenk in grote lijnen wat voor ritueel je wilt houden, en pak de spullen in die je nodig denkt te hebben. Als je de plek bijna bereikt hebt, loop dan vanaf de bushalte / fietsenstalling / parkeerplaats in stilte naar de plek toe. Ieder bedenkt bij zichzelf wat er gevierd gaat worden, en wat dat voor hem of haar persoonlijk betekent, en komt zo alvast in de stemming.

(Denk ook aan het schoonmaken van de plek door het opruimen van het rondzwervende afval, als voorbereiding, of na afloop van het ritueel).

Op de plek – of een geschikte plek – aangekomen, kun je de cirkel markeren door die bijvoorbeeld met een stok in het zand te trekken of door met schelpen, denneappels, of een meegebrachte draad of koord een cirkel uit te leggen.
Als je de plek / de cirkel wilt wijden met symbolen voor aarde en water, dan is dit het moment. Strooi niet te kwistig met zout op een plaats waar vegetatie groeit. Tenzij je een permanente cirkel wilt ‘uitbijten’ in het gras natuurlijk, omdat je er in het vervolg al je buitencirkels wilt houden…

Je kunt de cirkel trekken met je hand of met een stok, of door elkaar om beurten een hand te geven, en ondertussen de cirkel te visualiseren. Als je geen fysieke cirkel hebt uitgelegd, kun je dat nu doen als een manier om de cirkel te trekken. Met een meegebracht kompas – of door op te letten waar de zon staat – kun je bepalen waar het noorden is, en de andere windstreken. Je kunt die aanroepen met tekst, bijvoorbeeld geheel geïmproviseerd over wat het element lucht, vuur, water, aarde voor aspecten heeft op deze plek. Of je gebruikt een geluid dat bij het element past, zoals blazen bij het oosten en bij lucht, of een dansje of een gebaar. Ik meen dat ik dit van Marian Green heb: haak je duimen in elkaar en vorm ‘vleugels’ met je vingers voor lucht. Maak een vlam met je handen om het zuiden te begroeten. Maak een kommetje met beide handen voor het westen, en een platte ‘schaal’ (pentakel) voor het noorden. Je kunt op dit moment ook aandacht besteden aan de geesten van de plaats, en hen begroeten, of uitnodigen in je cirkel (maar je bent te gast in hun omgeving) of wat je denkt dat het beste bij de omstandigheden past. Uiteraard kunnen alle deelnemers een rol spelen.

Je bent nu klaar voor het hoofddoel van je ritueel. Het vieren van het maanfeest of jaarfeest of de andere gelegenheid waarvoor je bij elkaar bent. Stel dat je een ritueel houdt om Midzomer te vieren, dan heb je misschien een gedicht bij je over de kracht van de zon, of je kijkt toe hoe de zon ondergaat (of opkomt, want een ritueel hoeft niet per se ’s avonds) en het mooiste is als je ook een vuur kunt maken, en daarover kunt springen. Let wel op: op veel plaatsen is het verboden om een vuur te maken, zelfs op het strand, en in het bos kan het ook veel te gevaarlijk zijn om een vuur te ontsteken. Als heks wil je geen bos- of heidebrand ontketenen! Misschien is het mogelijk om vuur te gebruiken op een kleinere schaal, zoals een kaars in een houder (een speciale kaars of een potje waar ooit pindakaas in zat, al dan niet versierd met doorzichtig papier of glasverf). Wees altijd voorzichtig met vuur: gebruik geen kaarsen die om kunnen vallen, en gooi geen houtskooltjes van de wierook weg. Ook niet als ze afgekoeld zijn trouwens. Zoveel mest is niet gewenst in de natuur, of je moet een brandnetelkwekerij willen beginnen.

Vul je ritueel aan met zang, muziek, dans, gedichten of wat je er verder ook maar bij wilt gebruiken. Bedenk een activiteit die past bij deze plek, of ga juist mediteren. Luister naar wat het bos, of de zee, of de wind, je te vertellen heeft. Laat een vraag die je hebt beantwoorden door de natuur. Betrek de omgeving bij je ritueel door ter plekke gevonden voorwerpen op je ‘altaar’ te zetten of er je altaar door te laten vormen. Of door een tocht uit te zetten, een korte ‘queeste’ waarbij je de deelnemers die omgeving nadrukkelijk laat ervaren: zien, voelen, horen, ruiken. Zo’n ’tocht’ kan vooraf gaan aan het trekken van de cirkel, of vanuit een poort in de cirkel vertrekken, eventueel in de vorm van een pathworking.

Je ‘cakes & wine’ (of bier en brood) kun je meenemen van huis en op je eigen wijze opdragen aan de goden.

Het afsluiten van de cirkel doe je door in de omgekeerde volgorde (laatst opgeroepen wezens het eerst bedanken) de aangeroepen krachten te bedanken, weg te zenden of vaarwel te zeggen. Dit kan weer met of zonder woorden, en ondertussen laat je de gevisualiseerde cirkel verdwijnen.

Tijd voor een feest, of om de plek te verlaten. “Merry meet, merry part, and merry meet again!”

Geplaatst in Artikelen | Getagged , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Een ritueel buiten – hoe doe je dat?

The Dolmen … Pagan Celtic Rock!

Geplaatst op 1 februari, 2011 door Gast auteurs

“The Dolmen are a Weymouth, Dorset, UK Celtic/folk-rock band that incorporate elements of Celtic, folk, pagan-themed, and historically based musical works into their largely original repertoire. As of 2010, the group members are, singer and songwriter founder/member Tony (‘Taloch’) Jameson, flautist and vocalist Keri Pinney, guitarist Josh Elliott, bassist Kayleigh Marchant, and Drummer Chris Jones. The majority of the band’s songs and music are composed and produced by multi-instrumentalist Jameson. Two essential, but non-musician, members of the band are lyric contributor and collaborator Mark Vine, and Kirsty Kelly, long time sound engineer.”
From Wikipedia

I met Taloch at his house in Weymouth, a seaside port in the County of Dorset, UK. Taloch; a tall man, with very distinctive features and long silver hair, dressed in piratey clothes that suit him very well, opened the door to let us in. Us, being my friend Eibhlin, who drove me over, and myself. Introductions were made and Eibhlin sat down with Mark Vine, lyricist, merchandiser & roadie of the band. Talochs wife Joanna and three and a half year old son Connach were also in the living room. Armed with coffee, voice recorder and laptop, Taloch and I sat down at a big old wooden table to do the interview.

First off, I had to admit to Taloch that, to my shame, I did not know the music of the Dolmen very well. I only saw some clips on Youtube, but that which I did see, I really liked. Very enthusiastically, he began telling me about the chequered history of the band.
In 1989 Taloch came back from Paris where he had been working for three years, assigned to a French record label. As well as producing music for them in their studio, he also worked there as a musician. “At that time Dance Music took over and anything that wasn’t Dance Music tended to go on the top shelf” explained Taloch. Upon his return to England, he did not want to continue in the same line of music as he was previously working in, the Cultish Rock and Gothic scene, but instead, he pushed the folk aspect into his music. He was in two minds as to which direction to take his music when the idea suddenly struck him to provide music to pagan gatherings and rituals. Being a Pagan himself and discovering that after rituals people flocked around the campfire and started gossiping or sniping about other religions or pagan streams, he one day just took his guitar out and started to sing a song. People stopped and listened and began enjoying this and so it caught on and, the beginnings of the Dolmen band were born! Bringing in other local musicians, it became a band. “An awful band in the beginning”, Taloch mused, “So raw, the fiddler couldn’t play the fiddle. He learned while playing. He never could play it in the end but he could play the guitar rather well”.

At first the band provided music solely for rituals and pagan gatherings, but following a one off gig in a local pub, they were asked to play others in the local pub scene also. They had managed to keep up with the Pagan celebrations but opened a commercial market as well. The band played at several major festivals in England, which included the Glastonbury Festival three times. This they did for a couple of years, but at a certain moment, this got so out of hand that they had about 280 gigs each year and “it almost killed the band”.
In 1998 Taloch got disillusioned with the way things were going. He “lost the roots” and took a couple of years off. Never one to rest on his musical laurels, during this time he wrote and recorded his four solo CD’s celebrating and exploring his more spiritual side, The Image of Thoth, Communion, Echoes of Tibet and The Way of Thelema. It was a theme he would return to again in 2008 with his solo release of Crow Dance, a Native American style album, celebrating his roots through his father’s family who are Plains Indians.

In the early 2000s his daughter Keri had a band called ‘The Elfin’ and he started gigging with them, but, soon after, the demand returned for The Dolmen. He sat down with Keri to talk about it and they decided to pick up The Dolmen again, only now with a different personnel. The old Dolmen songs that people so enjoyed were played again, but now to a far higher standard. The old fan-base soon returned and was swelled by many others who grew to love this new and exciting style of music.

To date, they have released ten albums, of which ‘Songs from The Cauldron’ and ‘Winter Solstice’ are two primarily pagan albums. Their latest release, ‘Spirits of the Sea’, is a pirate-themed album. Taloch told me it is “a return to their roots, the more folky music, the music of his youth”. “A return to a sort of music that signifies a particular honesty”. It was also a way to bridge the gap between the interests of the Pagan members of the band and the interests of the non Pagan band members.
The album is a folk album and Taloch ensured that you can dance and “Yeehaaaa! to it” (and you certainly can!).
The first CD is a compilation of very catchy songs played in the band’s strong electric style with amazing guitar riffs by brilliant young guitarist Josh Elliott and the second CD is acoustic. A night in a tavern sat amongst pirates and cutthroats, as you listen to them telling their stories and singing their songs. All very authentically done and recorded in Taloch’s own studio. One can almost smell the Tobacco; taste the rum and the salt-sea spray in every song and yarn.
For the stories, Taloch turned to Mark Vine, Historian, Author, Lyricist and long time friend of Taloch’s, who co-wrote with him the band’s previous album, the much acclaimed Crabchurch Conspiracy. Mark set about collecting pirate stories from all over the world, which he then dramatised into short narratives. The stories were then told/acted out by Taloch, Mark and some local celebrities, among which is a retired school teacher, Bob Paye, who is a direct descendant of the notorious Dorset pirate Harry Paye. Bob is also an uncle of Taloch’s wife, Jo, and so the historical and family connection to this famous old Dorset character is very strong indeed. The other two people who acted out the pirate tales were the colourful Town Crier of nearby Dorchester, Alistair Chisholm and local radio celebrity DJ, Dave Goulden of Wessex FM, who also provided the sound effects for the album through his Media company,  Evoke Media.

In between the stories, acoustic songs are sung with guitar and bouzouki, creating an atmosphere of a dark, obscure tavern filled with drunken pirates and their wenches. In fact, the background atmosphere to the second disc is exactly that. The band made a video to promote the album and arranged for Pirate re-enactors, ‘Poole Buccaneers’ to be filmed drinking and carousing with them as part of the authentic feel. A link to the video

gives an idea of the album’s excellent and authentic atmosphere. http://www.youtube.com/watch?v=3cdE7MCtFcc

“The pirate music is very much root music to the Folk music; sea shanties etc. and the pirate theme is certainly an ice breaker.” Taloch explains that when he comes into a room wearing his pirate clothes, people start Aaaaarrrrrrring and the atmosphere of the party is set!

Except for three traditional songs; ‘Raggle Taggle Gypsy’, Over The Hills and Far Away and ‘Whisky in the Jar’ they rarely cover songs. The reason they cover these three songs is simply because they themselves like them very much, Taloch explains that he writes his own songs and enjoys the challenge to write songs that sound traditional. This new album is a return to their original concept, providing music for gatherings and campfire nights. Most of the songs you can sing along to quite easily as they are catchy and sound like sea shanties.

Taloch and guitarist Josh Elliot are now working on a new album to be released in 2011. This will be a raunchy Celtic folk rock album featuring popular songs, pagan and otherwise, that the band regularly perform live and the whole album, although recorded and produced, in one of the band’s two studios, will definitely have that live feel to it, that raw power and excitement generated at all of the band’s live shows.
And, it is planned that a second new album will also be completed in 2011, this one, a musical retelling of probably the most famous of Dorset’s historical tales, The Tolpuddle Martyrs, the story of six Dorset farm labourers who, in 1834, were sentenced to seven years transportation with hard labour for committing the awful crime of daring to belong to a trades union after having their meagre wages cut by an unscrupulous landowner and magistrate.
Taloch explains, “As a band, we love the traditions and folk tales of our native Dorset and the Martyr’s story is known world-wide, so we want to honour them the best way we know how and that is through our music. Mark Vine is currently researching the story and working on the lyrics with me and we hope to be able to do their incredible story justice with the new album”.
They are now working on the Storm album, an album especially put together for their planned tour in Europe this summer.

A couple of days after this meeting with Taloch I went to the Faerie Ball in Brighton, on the coast a hundred miles east of Dorset, to see The Dolmen perform live for the first time. I am still buzzing from that gig! The energy and the fun ricocheted off of the stage. Dressed in kilts and pirate clothes, with impressive tattoos and a dynamic stage appeal, they simply blew the roof off of the venue and showed afterwards just how tightly gelled the band are, by relaxing and having fun together as they watched the other star attraction of the night, Inkubus Sukkubus, perform.

I took the pictures used for this article during the Dolmen gig at Witchfest, where they were headlining. Again a fantastic gig!! So infectious is the Dolmen sound that I had to force myself from dancing as some of the pictures were turning out very wobbly.

The Dolmen will headline the Avalon Faery Ball in Glastonbury on the 26th of February and the prestigious Witchfest International in Croydon, London on the 12th of November. This is the fourth year running that the band have been asked to headline at Witchfest after appearing there as the support act to the Medieval Babes in 2007.
All in all a band to take notice of! The Dolmen will take their raw energy and dynamic podium appearance to the Netherlands this year. They will appear at the Elf Fantasy Fair on the 16th and 17th of April, the Conference of the Pagan Federation International in Lunteren on the 14th of May, Keltisch Midzomer Festival on the 8th, 9th and 10th of July and the Simmer in Sneek on the 17th of July. More gigs are planned. Tour dates of the Storm Tour will be published on their website www.thedolmen.com.

These Celtic islanders will plunder the senses and they will capture the heart.

The Storm is coming …..!
Photography Marloes Visser

Geplaatst in English articles, Muziek | Getagged , , | Reacties uitgeschakeld voor The Dolmen … Pagan Celtic Rock!

Tiarra – Post Scriptum

Geplaatst op 31 januari, 2011 door Morgana

Cover of the album Post Scriptum by Tiarra

See: http://www.tiarra.ro/index.php and  http://www.myspace.com/tiarraband

Tiarra is a group of young musicians from ROMANIA. 8-strong with

Lead Vocals – Anda Vocals – Alex (Indianu’)
Keyboards – Johann Guitars – Tudor
Violin – Corina Cello – Iulia
Bass Guitars – Adi Drums – Stelian

Their music can be described as symphonic, gothic, dark folk.  Using imagery from Romanian folktales and mythology the songs are melancholic and in true Gothic atmosphere – ‘dark’.

My favourite track is ‘Ielele’.

Alex, who I met in the Summer of 2010 in Bucharest, told me that the song is about the spirits in the forest. He later wrote:

“Here is an approximate translation of the lyrics.
The song is about ‘iele’ which in Romanian mythology are some beautiful yet crazy forest spirits, like fairies. They are pictured like beautiful maidens that dance in the forests under the moonlight or by the fire and that are attracting men to their doom, making them falling in love and eventually going crazy or dying.

The forest is moving, with strange whispers
Light up the Moon, listen to the storm!
And the wind which is flying through their hair
In the silent night is covering their steps…

They are the faeries, The mad faeries
The faeries, The mad faeries!

And their bodies on the bare land
In the middle of their dance, in the light of the fire
The forest is moving, with strange whispers
Light up the Moon, listen to the storm!

They are the faeries, The mad faeries
The faeries, The mad faeries!

Like in a dream, they call upon you,
Don’t look them in the eyes
In your mind, they deem you into oblivion
Don’t let yourself surrounded by the dreams

Their steps in the night are heard throughout whispers
Their shadows are slowly descending
They disappear afar, just bitter tears are left behind
And you, missing them to death…”

(Lyrics Anda, music Anda & Alex)

Other lyrics from Tiarra can be found here: http://www.lyricsvip.com/Tiarra/Post-Scriptum-Lyrics.html

I really enjoyed the title track ‘Post Scriptum’ and ‘In the arms of an angel’.

Have a listen.. there are a number of clips on YouTube too.

Geplaatst in English articles, Muziek | Getagged , , | Reacties uitgeschakeld voor Tiarra – Post Scriptum