Websites – Samhain 2011

Geplaatst op 4 november, 2011 door Jana

Logo pagina Webwegwijzer Wiccan Rede Online MagazinePagan calendar
This Pagan calendar shows Pagan, Witch, Druid and Heathen festivals, dates and events. Jump to other dates (use more than one step to go to a year further in the future or past) and find the planetary times as well. Or download a calendar for a complete year.
http://pagancalendar.co.uk/

Making wands
It does not have to be as simple as this, but it can be a nice start for making wands.
http://magic-wands.weebly.com/index.html

Zelf een athame smeden
Iemand die handig is, kan ook zelf een athame smeden. Hier vertelt onze Merlin hoe hij dat deed.
http://www.silvercircle.org/merlinsarchive/athame.htm

Zelf een gewaad maken
http://www.silvercircle.org/merlinsarchive/gewaadmaken.htm

Center for Pagan Studies
“Our History: Formed in 1995 by John and Julie Belham-Payne and based in an 18th Century barn in the grounds of their home in Sussex England. The Centre was put together as a resource facility for those wishing to learn for themselves, more about the ancient religions of the world.”
“The late Doreen Valiente was our patron and continues to be so as we carry on her work.”
http://centre-for-pagan-studies.com/

The Druid Path
This is a hidden part of druidry.org (cut off the rest of the URL to get there) or so it seems, with quite interesting articles. The headings are Druidry,  Personal Perspectives, Lore and Essays.
http://www.druidry.org/obod/druid-path/index.shtml

The Order of Bards, Ovates and Druids
This website offers a lot of articles on Druidism and the Order, and a guide to other resources. The articles deal with Tree, Plant and Animal Lore, ethics and values, and the relation between Druidry and other world views: the ancient religions of India, Wicca and Christianity.
http://www.druidry.org/

Matrifocus
MatriFocus Cross-Quarterly is a seasonal web journal (zine) for Goddess Women and others interested in Goddess Lore and Scholarship, Goddess Religion (ancient and contemporary), Feminist Spirituality, Women’s Mysteries, Paganism and Neopaganism, Earth-based Religions, Witchcraft, Dianic Wicca and
other Wiccan Traditions, the Priestess Path, Goddess Art, Women’s Culture, Women’s Health, Natural Healing, Mythology, Female Shamanism,  Consciousness, Community, Cosmology, and Women’s Creativity.
http://www.matrifocus.com/

Pagan-focused magazines and periodicals
Here’s a list of printed Witchcraft, Wiccan and Pagan focused magazines that you can either purchase as a single magazine (most are available at Sacred Mists Shoppe), or can purchase a subscription directly from the publisher. The list is not really up to date (PanGaia and NewWitch merged some time ago) but you may find an interesting magazine for when you finished the Wiccan Rede collection.
http://www.workingwitches.com/wicca/wicca_witchcraft_pagan_magaz
ines.html

Pompoenrecepten
Met onder meer een goed recept voor pompoentaart.
http://www.pompoenrecepten.nl/

Groentewijzer pompoenrecepten
Hier bijvoorbeeld een soufflé met pompoen, pompoenrisotto en een Zuid-Amerikaanse pompoentaart.
http://www.dewassendemaan.be/groentewijzer/pompoen/pompoen.htm

Sjeefs’ pompoenrecepten
Onder andere beignets, chutney, confiture en curry.
http://www.sjeef.eu/Nederlands/Recepten/Pompoen/00pompoen.html

Happy Halloween
Wat kun je nog meer met pompoenen, behalve ze eten? Hoe lang kun je ze eigenlijk bewaren? Elders op de site nog veel meer over Halloween.
http://users.telenet.be/HappyHalloween/Pompoenen.html

Pompoenen kweken
http://www.tuinadvies.nl/groente_pompoenen.htm

Soorten pompoenen
Welke soorten zijn er eigenlijk allemaal? Hoe zie je wanneer ze rijp zijn om te oogsten? En nog meer recepten (pompoenomelet).
http://www.pompoenen.com/index.html

Pompoenzaad
Bestel op een van deze website zaden om zelf pompoenen te telen:
http://tuinzaden.eu/nl/121-groentezaden-fruitzaden-pompoen-
kalebas

http://www.vlaamszaadhuis.com/winkel/index.php?
page=browse&action=list&orderby=2&group=5&cat=182

http://www.tabernal-zaden.nl/contents/nl/d123_siervruchten.html

https://www.vreeken.nl/2007/pages/web_zaden.php?page=web_zaden&categorie=&zoekwoord=Pompoenen+%2F+Pumpkins+and+Squashes&Submit=zoek

Geplaatst in Web Wegwijzer | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Websites – Samhain 2011

On Spirits: do spirits exist?

Geplaatst op 4 november, 2011 door Ian Elliott

Dancing_Maenad_Python_Ian_Elliott

Part I: Do Spirits Exist?

If you say you believe in spirits these days, people look at you funny. Spirits are regarded as relics of old ways of looking at the world that have been superseded by the scientific outlook. A certain latitude is granted us to continue to believe in persons and free will, but any other entities that cannot be seen, weighed and measured in the laboratory are discounted. Effects from the unseen world are assigned to impersonal forces, as if humanity consisted of 7 billion ghosts wandering through an otherwise uninhabited machine.

Where are spirits? Well, if there are any, they are right here. Then why can’t we see them? Because, under normal conditions, they inhabit wavelengths or energy frequencies that fall outside our range of perception. We can only see 7/100,000ths of an ångstrom of the total energy spectrum. Infrared and ultraviolet vibrations lie just beyond our ability to perceive, yet we know they are there by their effects. The same is true of radio waves and gamma radiation. If some of these energy flows are organized into persons, that is more than scientists know, and, ordinarily, it is more than we can know about it. People who claim to talk to spirits are considered either mentally ill or at least weak-minded.

This attitude can be traced historically. Science had to struggle against the power of the Church for the independence to conduct research and report discoveries. The Church taught that psychological urges that were hard to control came from spiritual entities called devils, and states of unusual happiness and inner peace from other beings called angels, or directly from a transcendent creator called God (a name derived originally from one of the titles of Thor, meaning ‘the handy one’). The Church governed access to these angelic or divine beings, and forbade traffic with the others. The Church, in effect, was like a huge tourniquet on humanity’s experience of spirits.

Standbeeld_Ian_Elliott

The scientific revolution against the Church re-asserted humanity’s freedom to investigate all phenomena, by denying the existence of spirits and insisting that it was only investigating impersonal forces that could be understood in solely mechanical terms. This meant that approaching anything other than other humans on a personal basis was out; manipulation, not dialogue, was the approved method. Some leeway was allowed to animal researchers to approach their subjects on a simplified personal level, but the reports they drew up had to be totally impersonal and concerned only with details of time and circumstance, presented in terms of measurements. Behavioral psychology even extended this impersonal approach to the study of fellow human beings. The researcher had to alienate him or herself from his or her own personal feelings and only report what could be detected by a third observer. The criterion of repeatability demanded that all observations be confined to the realm of publicly verifiable statements.

The rubric of science that excludes spirits is called ‘Occam’s Razor,’ named after the medieval philosopher William of Ockham. It states that ‘entities should not be multiplied beyond necessity.’ Respectable tracts written by scientists or research scholars, when encountering accounts of spirits, always refer to such as employing superfluous explanations. Yet there are areas of experience that require the use of personal knowledge, of communication of subjective experience, which is excluded from the canons of laboratory research. Science makes allowance for this in its place, which is always limited to interpersonal transactions. Anything private, however, is merely subjective, and nothing noetic or effective is to be expected from talking to oneself.

Now, the interesting thing is that certain schools of therapeutic psychology depart from this model. They advocate dialoguing with one’s inner impulses, as if they were persons inhabiting one’s inner mentality. Is the as if thrown in to ensure that the patient does not fall into the error of schizophrenics, who regularly hear voices and respond to them as though they were other entities inhabiting their minds? If so, it would seem curious that cognitive therapists (as they are called) think that the addition of two little words would be sufficient to guard against this happening. Schizophrenia, as we are coming to understand increasingly, is a biochemical condition, and perfectly healthy, ‘normal’ people can talk to themselves without any danger of falling into that condition. Small children and isolated old people, for instance, talk to themselves frequently, as do people of intermediate age when they want to ‘see what they think’ about a given subject.

If, then, the as if is unnecessary from a therapeutic point of view, what purpose does it serve? It is, I hold, a sop thrown to our culture’s mandate that ‘entities should not be multiplied beyond necessity,’ and taking the notion of spirits seriously is regarded as exceeding the bounds of necessity. Yet here we see that the interests of resolving inner conflicts call for such dialogue, though only as if we were talking to someone else. I pointed out to my last therapist (the insurance rules changed shortly thereafter, ending some twenty years of therapy and workshops for me) that, since we are not privy to each other’s mental processes, we are already speaking to each other as if we existed as separate persons. He chuckled in response (the philosopher R.G. Collingwood once remarked that people tend to be ticklish in their absolute presuppositions). So dialoguing with inner ‘drives’ (mechanical metaphor) and ‘urges’ as if they were persons simply amounted to dialoguing with them. It was a distinction without a difference. This suggests a refinement to Occam’s Razor: “Entities should not be multiplied beyond, nor subtracted within, necessity.” We need as many entities as are necessary to deal with the world, including ourselves, but no more than that number, and no less as well.

Nevertheless, in dialoguing with inner forces, I found I was not employing ‘entities’ (that is, assumptions as to existence) at all. I was simply engaging in the act of dialogue. An inspection of ancient religious psychology, once we strip off modern bias on these points (see e.g. The Greeks and the Irrational, by E.R. Dodds, Ch. 1, for both the data and the bias) reveals that the act of dialoguing, or engaging in what the later Church would call ‘traffic with spirits,’ was the sole concern of the ancients. If challenged as to whether the gods actually exist or not, they would probably answer that the question, besides being unanswerable, was irrelevant, since prayer and offerings were found to be effective most of the time anyway. It was the act of interaction with these ‘forces’ (modern mechanical metaphor) that counted, not what one believed about them. Bringing the question of belief into these studies is anachronistic, since the emphasis on belief only arose with the advent of Christianity and the subsequent defensive reaction against it among the late pagans.

Tekening Agamemnon

The better studies in their better moments will admit that these questions simply ‘never arose’ for the people of those ‘primitive’ times, but always regard such non-questioning as a defect of pre-philosophical understanding; but this is nonsense. Plenty of evidence exists that people three thousand years ago and earlier questioned the existence of the gods, and we have the Memphite Theology from Egypt as an example of the philosophical sophistication of deep antiquity. So it is at least possible that the reason the question of independent existence did not arise for people of those times was that the question, if considered for a moment, was dismissed as irrelevant.

The question of whether there are spirits, then, changes into “Are there private circumstances in which it is effective to take a personal approach in order to cope with them in our lives?”

Someone might say at this point, “Oh well, if that is all you mean by spirits, I am not very impressed. Do you mean we can never see one, or that they never take the initiative to appear to us?” I can only give a personal answer to this question: “Yes, on rare occasions; and when they do, you might wish they hadn’t!”

Part II: A Personal Encounter

 

In February 1970 I was living in my stepgrandfather’s house in San Diego. My friend Stan Colenso and I had gotten together and were casting about for something to do. We tried the municipal tennis courts, but they were closed in the late afternoon. We bought a paper and looked at the movie ads, but the only interesting films, as usual, were showing at the Unicorn Theatre (now long gone) in La Jolla up north. Finally we decided to give La Jolla a try and headed up Highway 5, but the fog got thicker and thicker until we had to turn around and head back to my place. I lay on my bed and Stan sat in a chair in the corner, and we talked of this and that, mostly politics. It was a pretty boring evening, with no alcohol or anything else to relieve the tedium.

Around about 10:30 PM I was talking about the books of a British writer and an image of a scene from one of his books came into my mind. I noted it casually and went on talking, not about the scene I was imagining but about the writer. The scene was on the porch of a character in one of the books. It was dark and there was an alien or supernatural being standing there, a sort of living rod of cold light. I thought at first I was simply recalling the scene from my imagination, but when I turned my attention to other things the scene remained in my mind; in fact, it grew in vividness and strength. I continued to speak of other things to Stan, but grew increasingly uneasy.

Then an even stranger thing happened. From the right side of the scene I was imagining, the alien presence moved to the right side of my visual field. It was definitely in the room now, on my right just at the limits of vision. I felt its presence over there as a sort of throbbing on the right side of my head. Unable to think of anything more to say, I fell silent.

Stan was the first to speak. “I’m scared,” he said.

I jerked a thumb. “Is there something over there?”

“Oh, wow! You see it too?”

“Is it something like a flame?”

Flame_Ian_Elliott

The room by now beat with the throbbing energy of the interloper like a great heart. I turned my head to look directly at it. I found I could neither look at it directly, nor entirely look away from it. If I turned my head all the way to my left I saw two mental images: the bedroom wall to my left, and the 5-foot unwavering flame standing in front of my bookcase on the right side of the room. I actually saw both sides of the room at once. The flame itself was a second image; it did not block my view of the bookcase behind it. Nevertheless, it was not transparent, and seemed to bear an amber color in its center.

Stan and I started comparing notes on what we were seeing. To him the visitation looked more like a cloud, but we agreed about its location and when it appeared. We jabbered nonstop and never noticed when it went away. When we stopped talking, I looked at the clock: it was a quarter to midnight! We had gibbered in our fear and nervous excitement like a couple of chimpanzees for over an hour!

The flame has never come back, but the event taught me several lessons. First, this being began by entering my mind, and from my mind it entered the room. Second, we could tell somehow that it was intelligent, incredibly ancient and very powerful. Third, I remember comparing its throbbing power to the feeling one gets walking in the dark when one is somehow aware that there is an unseen step down or up. Fourth, it was not in the room as we and the furniture were there, but intruded into it from some other dimension. This followed from the ‘double-vision’ quality of the experience. Fifth, since that night I have had no fear of non-existence after death. I am convinced my friend Stan and I saw a spirit, and since that spirit entered the room from my mind, my mind must in some way extend into the place from which it came; therefore I too am a spirit. If it came through my mind, my mind must have a back door, as it were, on the world of spirit, just as it has a front door on the world of matter. Finally, this being so, it doesn’t matter if scientists claim that all paranormal experiences come from some human mind present at the scene. My mind was one of those minds, and I know that it was temporarily taken over and used as an instrument of projection, and another mind witnessed that projection. Therefore the spirits come through our minds into this world when they want to manifest themselves, and perhaps one reason we have incarnated into this world of matter is to provide them with access.

We are the mystery, for we are the doors of the Other World.

September 17, 2011

 

Geplaatst in English articles | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor On Spirits: do spirits exist?

Stones Are People Too…

Geplaatst op 4 november, 2011 door Gast auteurs

Logo rubriek 'Gedachten' in Wiccan Rede Online Magazine

We all know how to get acquainted with other people. What if we made an analogy between getting to know people, and better understanding our Stones?  Why?  Because Stones are people too…

“Where Are You From?”
The place we were born shaped much of who we are.  Earth’s many cultures each have a flavour all their own.  Perhaps culture comes in part from energies unique to that specific patch of Earth (under which our Stones were born too).  Like people, Stones come from diverse places all over the world, carrying with them a heritage chock full of unique traits.  What energies might you discover in an Amethyst from spicy Latin America, or maybe a Ruby dug from the snowy Himalayan peaks?  If you work with a specific pantheon, Stones from which part of the Earth might best fit that pantheon?  What herbs or animals, foods, music or dance might also come from that same region?  Researching where your Stone was born can help you understand it better.

“Where Did You Grow Up?”
Stones form in many different ways. Pearls are the milky secretions an oyster paints atop a grain of sand, day after day, as a smooth band-aid to prevent the rough sand from irritating the oyster’s delicate inner membrane. Amber is age-old tree sap – not much different than the syrup we pour over pancakes!  Diamonds are carbon, the basic chemical building block for all plants and animals on Earth (including people).  Emeralds are born white, and ‘ripen’ into their rich green colour.  Malachite is rich in copper, the same metal that links together your local phone network.  Now that you know this, how might Malachite help you reach out and touch the magical energies you desire?

Examining our own past helps explain how we were forged into the people we are today.  Likewise, knowing how your Stone ‘grew up’ might help you understand its properties. Shiny black Obsidian, formed by a violent volcano eruption, was cast forth – red hot and flaring.  But like anything cast forth with sudden rage, the Obsidian cooled down over time, and gently settled into its present smooth state.  How might pondering this process help us cope with life’s many flare-ups we may encounter each day?

Wherever your Stone comes from, remember that it is far from home, uprooted by a rather disruptive mining process.  Ripped away from its homeland, from where it formed and rested beneath the Earth for ages, your Stone may have travelled halfway around the world, just to sit upon your book shelf.

“What’s Your Name?”
Names given to Stones often tell what we thought of them, many centuries ago. The name Amethyst comes from the Greek word Amethustos, meaning anti-intoxicant. This word is related to Methyl, a form of alcohol. People once believed that holding Amethysts in your mouth, or using an Amethyst cup, would prevent drunkenness. Crystal comes from Kyros, and means icy cold.  The name Ruby comes from the Latin word for red. However, the Greeks called Rubies Anthrax which means ‘living coal’, like what you might find nestled in the warm afterglow of campfire ashes. Anthrax is also the name of a nasty disease causing ruby-red blisters! Garnet is related to the word Pomegranate, which has many Garnet-collared seeds or ‘grains’. Perhaps Sapphires are related to the same name used by the Greek poet Sappho.

Regardless of what ‘given name’ your Stone was born with, you might want to create your own pet names for the special gems in your life. Like the Dear Ones close to your heart, Stones become more personal, more intimate, once a little nickname is used for them, and only them. Can’t think of a pet name for your favourite Stone? Ask it and be sure to listen deeply for the answer that pops into your thoughts!

“Do You Have Brothers and Sisters?”
Like people, Stones come in families. Like any family, members share common traits and look alike, yet are still quite unique. Perhaps knowing which types of Stones are kin might help you plan for ways to use multiple Stones together. Experiment here. Play with the chemistry between Stones, mixing and matching between families.

When should you use Stones within the same family, versus outside the same family? Think about what activities ‘people’ do best when shared with family?  Conversely, then think about those activities usually not shared with family members, where opposites attract. Be sly, and trust your intuition about these ‘social interactions’.

(Be sly – and the family Stone? 🙂  )

Think about your favourite Stones and research their family tree. Emeralds, Aquamarines and Alexandrites are part of the Beryl family of Stones. Beryl means the Stone contains the metal Beryllium, and may be related to the Germanic word for brilliant. Beryls come from six-sided crystals, and offer something to ponder for people interested in numbers. Rubies, Sapphires, Zircons, and Topaz are part of another family, called Corundum, and form via a mix of aluminum and oxygen. The Quartz family of course contains Quartz rock crystal itself, along with siblings such as Citrine, Rhine Stone, Amethyst, and many others. Quartz is made of the mineral Silicon, which composes nearly one third of the Earth’s crust (and the vast majority of its microchips)!  How might Quartz affect your daily activities that involve technology?

“How Old Are You?”
Unlike people, Stones won’t take offense if you ask their age. Stones have a life span nearly immeasurable by us mere mortals. Formed over many millennia beneath the Earth, your precious gem (including the 99 cent rock from the mall) is by far the oldest thing in your home. Millions of times older than any herb or oil, your Stone is an honoured elder in any Tradition. As you hold a Stone in your hand, think of the time that has passed during its existence!

Liquid yellow Amber oozed out from a now-extinct species of pine 300 million years ago and is older than human culture itself. Remember their fortitude as you think about Stones. The gem you wear on your finger will continue on, long after that finger has turned to dust! Our Stones will survive eons after the winds of time have swept away every building, city, or temple ever built in our era.

The ancient Roman world has crumbled to a few tattered ruins, yet the Emerald that Nero peered through while watching gladiators has likely changed very little. Where will your favourite Stone be in a hundred years? A thousand? A million? How many functions will it have served; how many stories could it tell?

“What Do You Do?”
There are countless references over the ages about what Stones do. In addition to researching the books, try to feel which Stone is good for what purpose. And again, if you don’t know just ask it!

Historically, Stones were used in many ways. Some were even ground up, mixed with sugar and eaten. (Note: this could be dangerous and is not recommended). Ground Diamonds were once used as weapons, since they lodge in the intestine quite painfully. Amber was once smoked in a pipe and inhaled for medicinal value. Even today, it is customary for fine tobacco pipes to have yellow plastic mouthpieces, once made of Amber.

Over time, with practice, people get better at any task they repeat. Do you use stones for divination? Try using the same Stone over and over many times, for divination or any magical act. As you improve with practice, perhaps your Stones will too. If your Stone is an odd shape, let your inner nine year old try looking at the Stone like you might gaze at the clouds. What does that one look like? A fish? Maybe a rabbit? What do these shapes symbolize for you?

Down to Earth Folks
Not all Stones are fancy polished gems. Most are as common as dirt. But being ordinary makes them no less special. While they might not have elegant names or pedigrees, the Stones we encounter every day along our path can be very powerful indeed. Want to change some part of your home life? Could a Stone from your own back yard help better than some foreign import from a far-off land? Stones from our own back yard teach us to see the simple solutions, ones we may otherwise overlook. Think about the Stones you might find in the many places of your life:  where you work or shop, your school, hospital or bank. What energies might these places hold?

A Familiar Face
Stones become memorabilia that bring us back to the people, places and things we love. Ever take a pebble as a remembrance of an intimate walk along the beach, forest or vacation? Whether we fly to an exotic resort, or NASA flies to the Moon, rocks are often what we bring home as souvenirs! Perhaps we innately sense how they absorb and store energy, recording a bit of what our own emotions splash upon them.

Stones in your home hear your every word. They have been there for every holiday, witnessed every occasion. As gifts, they often last longer than the person who gave them to you! As jewellery, they bask in your aura, become warmed by the heat of your body, and oh so gently touch your skin for hours on end… How many stories could that Stone tell about you?

Stones Are People Too
If you see this analogy, perhaps other objects can become more personal and take on new life too. The same questions we asked our Stones can be asked of any part of our surroundings. Perhaps all things (whether animal, vegetable or mineral) are part of the vast community of all things, a community larger than we ever realized and a community in which we too are a part.

Geplaatst in English articles | Getagged , , , | Reacties uitgeschakeld voor Stones Are People Too…

Reviews: Turkish devotional and contemporary music

Geplaatst op 4 november, 2011 door Morgana

As many of you already know I am very attracted to Turkey and Anatolia in particular.

Over the years I have collected a number of albums. If you are also interested in Turkish music please get in touch with me personally. And perhaps come over to visit me and listen to a few artists and different numbers.  🙂

During my recent visit I bought the following CD’s:

Cover of the album Breath by Mercan Dede

Breath: Mercan Dede

Released by  Doublemoon records, see: http://www.doublemoon.com.tr/

See also: http://www.mercandede.com/EN/ for an extensive biography.

And various You tube clips.

This one is from the Dunya festival in Rotterdam 2008: http://www.youtube.com/watch?v=nNXa3-XTj-c&feature=related

And “Dem” with Azam Ali: http://www.youtube.com/watch?v=1uLFSNt4M2g&feature=related

Turkish born Mercan Dede lives in Canada. He performs under various names and with his Secret Tribe or as dj Arkin Allen. I first came across his name way back in 2004 at the World Forum at the World Parliament of Religions in Barcelona (2004).

From his website: “‘I don’t like the separation, says Dede. ‘The Sufi poet Rumi has a very good saying: ‘If you are everywhere, you are nowhere. If you are somewhere, you are everywhere.’ My somewhere is my heart. I try to figure it out. The rest, the hype, the trends, they are not important. We are here for nothing else but Love, the rest is nothing but a bunch of gossip. If music does not make us a better person even in a small way, who cares if you are the best musician in the world. I prefer to be someone who follows his heart no matter where it goes. Success is not something to which I aspire but rather I accept as simply a wonderful gift of life from the Creator as a recogniton of my naive and simple believe that with music we can help ourselves and others in a most humble way.”

The CD I bought is part of a series. He also released ‘Nar’ (Fire),  ‘Su’ (Water) (2005) and Breath/ Nefes was released in 2006. These last albums both topped the BBC world music charts making him the first Turkish artist whose albums received the number 1 of the world music charts.

Breath is a wonderful album of 15 tracks (73 minutes) with various artists and where the flute takes a central place as you may imagine.

In ‘Dem’ we hear Azam Ali on vocals singing a poem from Mevlana Celaleddin-i  Rumi, probably better known to most as Rumi. This is a perfect CD if you are not familiar with traditional Turkish music but want to get to know more. Imagine the Swirling Dervishes as you listen to tracks such as ‘Ginhawa’ or enjoy the natural sounds of water and air on the title track ‘Breath’. And finally relax to the hypnotic sounds of ‘Moya Alitu’.

Cover of the album Nar-I Sufi by Halik Baskal

Nar-I Sufi: Halil Baskal (August 2010)

Released by Âti Müzik: http://www.facebook.com/atimuzik.com.tr or www.atimuzik.com.tr

See also Musiques du Monde: http://www.musiquesdumonde.net/The-project-of-Musiques-du-Monde.html who may have also been involved in the production of this CD. Take a look at their site for special projects and mission statement.

And this page via Facebook:  http://www.dr.com.tr/0000000320420,0000000340865/Eser/Muzik/Albumler/Diger-eserler/Dini

This is a CD of instrumental music. And is similar in many ways to the above CD by Mercan Dede. Not quite as traditional as you may expect from the cover. 🙂

Released in 2010 this is lovely … again mainly flute music.

Unfortunately I couldn’t find out too much about the artist Halil Baskal. Nevertheless an interesting CD and worth a listen.

 

Levent: Levent

Released by Le Chant du Monde, see : http://www.chantdumonde.com/en/label/fiche_artiste.php?artist_id=37

See also Levent Yildirim: http://www.myspace.com/leventdehollo with some of the tracks from ‘Levent’.

“Levent Yildirim was born in Ankara, in 1968. Influenced by his elder brother, Ustad Misirli Ahmet, he began to play Darbuka just after his High School education. After a short musical life in Ankara, he moved to France where he toured with French, African and Egyptian jazz players.”

This is indeed an album which shows these different influences.  For anyone into drumming and percussion  this is a fantastic album and is an alternative to Djembe with its more Arabic sound.

‘When Ahmet is smiling’ is a happy, fast number  and invites you to dance whilst ‘Trois Étoiles a St Bo’ is more traditional and haunting with a solo flute and drums.

Have a listen 🙂

Geplaatst in English articles, Muziek | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Reviews: Turkish devotional and contemporary music

Recensie: Femke Bloem: Je levenswiel in beweging

Geplaatst op 4 november, 2011 door Merlin

Femke Bloem: Je Levenswiel in Beweging – Ontdek je talenten en passies door te werken met het Keltisch Jaarwiel
Akasha, 208p. ISBN 978-94-6015-036-4

Voorkant van het boek Je levenswiel in beweging

In dit fascinerende boek brengt Femke het wiel van het jaar, met de ons bekende acht jaarfeesten uit de wicca, samen met het levensverloop van de mens, onderverdeeld in perioden van zeven jaar. Dit concept is voor het eerst door ons (Merlin & Morgana) uitgewerkt, maar Femke geeft het hele patroon echt handen en voeten en maakt er een serieus werkboek van waar je bijzonder praktisch mee aan de slag kunt.

Het werkgedeelte begint telkens met een korte beschrijving van het jaargetijde en de levensfase. Daarna volgt een serie indringende vragen over hoe je zelf deze levensfase hebt beleefd. Dit is de uiterlijke werkfase. En dan volgt er een bijzonder mooie pathworking of geleide fantasie die je deze levensfase in symbolische vorm, in de vorm van een beeldentaal, laat meebeleven. De innerlijke werkfase. Heel fijn om te zien dat deze pathworkings ook een onderlinge samenhang hebben, waarbij het concept van ‘de tuin’ een belangrijke verbindende schakel is. Hierdoor wordt het hele jaar ook één samenhangende reis.
Als negende aspect van het levenswiel is er tenslotte de as, het centrum, van waaruit je alle acht levensfasen kunt bezien met behulp van een kernbegrip. Daardoor ontvangt het hele systeem ook een theoretisch raamwerk, een echt skelet waardoor het stevig op de aarde staat.

Het boek word gecompleteerd met een CD met de belangrijkste pathworkings erop (Imbolc, Beltane, Lughnasadh en Samhain) samen met de As-pathworking. De overige pathworkings kun je downloaden op www.jelevenswiel.nl. Femke’s voordracht is bijzonder prettig en de pathworkings zijn echt fijn om te doen. Hou wel de afstandsbediening bij de hand zodat je de CD kunt stoppen en starten daar waar je meer tijd wilt om iets te overdenken.

Tot slot een persoonlijke noot. Het is altijd even afwachten wanneer je leerlingen met door jou ontwikkelde concepten aan het werk gaan en de wijde wereld in trekken. Zal de leerling inderdaad de meester overstijgen? Ik ben bijzonder blij om te kunnen zeggen dat dat hier absoluut het geval is. Femke heeft zich ons concept van het ‘Wiel van het Leven’ helemaal eigen gemaakt. Ze heeft daar haar eigen vakkennis als therapeute aan toegevoegd, en daarbovenop haar inspiratie als heks in de mooie geleide fantasieën. Wat mij betreft is dit boek dus meer dan ‘van harte aanbevolen’, namelijk ‘met trots aanbevolen’ 🙂

Geplaatst in Boeken, Recensies | Getagged , , , | Reacties uitgeschakeld voor Recensie: Femke Bloem: Je levenswiel in beweging

Review: Daughters of the Spring: Mor Karbasi

Geplaatst op 4 november, 2011 door Morgana

Daughters of the Spring: Mor Karbasi

CD 9488199942 from  Le chant du monde: www.lechantdumonde.com

See also: http://www.morkarbasi.com/home

I first came across Mor Karbasi when I heard her debut album “The Beauty and the Sea”  (2008). This was reviewed in the Beltane edition of WR-online. I was deeply moved by this young singer of Shephardic music. It was then with great pleasure to see this new CD appear  in the Spring of 2011.

It is no disappointment either! This is a worthy follow-up to the earlier mentioned CD.

Again this is a mixture of traditional Sephardic songs such as the haunting “Arvoles” (Trees cry for Rain) and the almost raunchy “Dezile al mi Amor” (Tell my love) to Mor’s own compositions such as “Un Beso de Vida” (A kiss of life).

To hear and see more about Mor Karbasi and the Ladino culture take a look at this documentary:

http://www.youtube.com/watch?v=QciFZMUo8FU

Using  her own songs as a soundtrack she talks about her roots and her family, her aspirations and of course her music.

Definitely worth a listen!

and for Dutch fans, looky, looky: http://www.morkarbasi.com/live

 
Eindhoven Muziekgebouw Eindhoven, kleine zaal Eindhoven 11/19/11 8:00pm
Rotterdam Lantarenvenster 11/20/11 3:30pm
groningen De Oosterpoort  11/21/11  8:00 pm
Geplaatst in English articles, Muziek, Recensies | Getagged | Reacties uitgeschakeld voor Review: Daughters of the Spring: Mor Karbasi

Redactioneel Samhain 2011

Geplaatst op 4 november, 2011 door Jana

Op dit moment vragen in de kranten twee berichten de aandacht die ik niet los van elkaar kan zien. Rond deze tijd wordt de zevenmiljardste aardbewoner geboren, en de groei van de wereldbevolking zal nog wel even doorgaan. En de mens zal steeds ouder worden, volgens sommige wetenschappers. “De eerste mens die 150 jaar zal worden, is nu al geboren”. Dit soort berichten roept vragen bij me op. Kan de aarde zoveel bewoners aan? Is er genoeg ruimte, genoeg voedsel en water voor al die mensen? Als iedereen naar onze huidige levensstandaard wil leven, met onze ‘ecologische voetafdruk’, komen we aan één aarde tekort. Er zijn wetenschappers die al uitkijken naar een andere planeet om naar te kunnen verhuizen, alsof we daar op afzienbare tijd de technologie voor zouden hebben, en alsof die planeet op ons staat te wachten.

Op dit moment is de levensverwachting van veel aardbewoners nog een stuk lager dan die van de bewoners van Europa en Noord-Amerika. ‘Wij’ worden nu zo’n 80 tot 90 jaar. Als iedereen zo lang in leven blijft, wordt het nog veel drukker op aarde. En als we allemaal 150 jaar oud zouden worden, dan zou de wereldbevolking nog veel meer toenemen. Wij zouden tegelijkertijd leven met onze kinderen, onze kleinkinderen, en mogelijk nog twee generaties nakomelingen. Een mooie oplossing voor de ‘krimpende’ dorpen en steden in sommige streken, maar de nu al uitpuilende miljoenensteden elders op de wereld, groeien dan waarschijnlijk helemaal uit hun voegen.

Een oplossing voor de wereldproblemen heb ik niet. Ik moet het trouwens nog zien, dat de levensduur zozeer gerekt kan worden. Ik zie maar steeds de beelden voor me van Goldie Hawn en Meryl Streep in de film ‘Death becomes her’. De dames zijn onsterfelijk geworden, maar hun lichaam is niet onkwetsbaar. Het vergt nogal wat reparaties om hen toonbaar en functionerend te houden. Fantasy en science fiction houden ons een spiegel voor. Mensen die op een andere manier leven dan gebruikelijk is in de samenleving, doen dat ook. Of het nu om ‘Occupy’ gaat of om De Kleine Aarde, om ’transition towns’ of ‘sustainable cities’ (duurzame steden) en ‘earthships’ (aardehuizen, gebouwd met gerecycleerd materiaal en zelfvoorzienend in stroom en water).

Ook religie en filosofie bieden andere manieren van kijken. Een van de uitgangspunten in magie is dat je lichaam je tempel is. En een van de basisregels in wicca is dat je niemand schaadt. Ook jezelf niet. Dat betekent dat je goed voor je lichaam moet zorgen. Goed eten, genoeg bewegen, en in het algemeen de verantwoordelijkheid op je nemen voor je eigen lichaam en je eigen leven. En als je de regel ‘(doe wat je wilt) mits het niemand schaadt’ breder toepast, dan neem je ook verantwoordelijkheid op je voor waar je eten vandaan komt. Hoe is het tot stand gekomen, heeft daar iemand schade door geleden? Een dier, mensen, de aarde zelf? Zijn het producten die zoveel mogelijk winst moesten opleveren, of kwam er bij het kweken respect aan te pas, voor andere wezens en de aarde zelf?

Misschien is de winter die nu begint een goed moment om te gaan onthaasten. Het werk op het land is gedaan, de oogst is binnen. Tijd om de balans op te maken en nieuwe plannen te maken, om later weer opnieuw te gaan zaaien. Alles keert terug naar de basis: de takken van bomen en struiken zijn kaal, de bladeren van de hosta sterven af en de hele plant zal straks voor maanden onzichtbaar zijn. Hoe zit dat met jezelf? Hoeveel overbodige franje heb jij in huis? Hoeveel spullen heb je, hoeveel tijd kost het je om zoveel geld te verdienen dat je die dingen kunt aanschaffen? Moet je werkelijk van ieder gadget het nieuwste exemplaar kopen? Wil je met de mode meedoen of duurzame producten aanschaffen? Misschien is er een manier om zowel modieus te zijn, als duurzaam. Met duurzame kleding en meubilair, met wat nieuwe accessoires kun je er ook trendy uitzien.

Duurzaam leven betekent niet per definitie ’terug naar de  middeleeuwen’: met zonne-energie en wind-energie kun je ook stroom opwekken voor allerlei apparatuur die je niet meer wilt missen, zoals je computer. En je hoeft niet per se je spullen bij de kringloopwinkel aan te schaffen – al sta je er misschien versteld van wat ze daar allemaal hebben. Waar ik voor pleit, is om je bewust te zijn van wat je doet, om weloverwogen beslissingen te nemen over de keuzes die je maakt. Om je ‘voetafdruk’ kleiner te maken, omdat dat eerlijker is tegenover andere aardbewoners van nu en later.

En op kleinere schaal is het goed om dagelijks even afstand te nemen van de ‘rat race’, om contact te zoeken met de aarde en met de goden. Neem de tijd om te mediteren, alleen al omdat het goed is voor jezelf, fysiek en psychisch. Ga ook in de winter naar buiten om te wandelen, om een half uur per dag lekker buiten te zijn. Overdag, omdat het licht goed is om depressies tegen te gaan, of juist ’s avonds, als je zo iemand bent die er het liefste met de bezem op uit gaat in weer en wind. En doe wat je te doen hebt met aandacht, met liefde en plezier. Probeer het een maand, en kijk wat het je brengt.

Gelukkig nieuwjaar!
Jana.

Benieuwd welke artikelen er dit seizoen bijgekomen zijn?
Bekijk hier de inhoudsopgave van dit nummer!

Geplaatst in Editorials | Getagged , , | 4 reacties

Your Own Celebrations of Winter

Geplaatst op 4 november, 2011 door Gast auteurs


Can you feel the chill in your bones? In the coldest, darkest of times, perhaps that’s when we enjoy warmth the most….

Winter’s Chill

From Autumn’s gentle cool, we turn to the extreme of Winter. Winter sorts out those things which are strong enough to survive the harsh cruel times, to sow their seeds again in Spring. After the new birth of Spring, the growth of Summer, and the fruition of Autumn — Winter brings a cold dark sleep to the busy Earth. Likewise, our own lives “chill out” a bit during Winter, as we put away our Summer toys. We turn inward; we renew our love affair with hearth and home.

In Winter, we need to make our own warmth and light, rather than merely find it in the Summer sun.  We proactively create warmth in our home.  Blankets and boots, sweaters and scarves, heaters and hot cocoa these are the magical tools of Winter, with which we evoke the warmth that we crave.  Whether you use a wood-burning fire place, or modern-day furnace, you invite the powers of fire to enter your home.

To make an analogy, for food we can hunt and gather what is already available, or we can farm — and actually create the food that we eat. Likewise, in Winter, we create the “fires” we need to survive, warmth that otherwise would not be there. Creating something is one of the most magical events we ever do.

How do you create fire and warmth? How do you relate to the warmth-making tools you use, year over year? Celebrate the people, places and things which keep you warm when you need it most. See them as a magical part of your life, and honour them for the gifts that they give. Say a few special words each time you light your flame, set your thermostat, or prepare your warm woolly clothes.

In Winter, the outdoors looks much different than it did just a few weeks ago. The trees stand naked. They let us see their true shape, expose the gentle curves of their branches, unclothed by leafy green.

Look at your favourite trees now. See them right down to the bone. As each individual tree becomes leafless, the entire forest opens itself up to be seen.  In the lush green of Summer, leafy trees are so full that they hide what stands behind them.

They let us see only a few feet ahead of us to what is on the surface. But in Winter, we can see much further, much deeper into the forest than any time of year. What do you notice now that otherwise was hidden? See your favourite places in a new way, in a way that only Winter can show you.

Winter’s apparent lifelessness takes away so much foliage, that we focus on those few plants left. Perhaps it is no accident that we associate Evergreens with this season. Even in the darkest of times, what parts of you always seem to hang in there, no matter how rough life gets? What within you manages to cope with your bleakest moments, pulling you through till brighter days appear? Perhaps we all have a spark within us that is truly ever green!

Winter Treats

I always marvelled at how nature gives us a great big refrigerator, at the same time our special holiday foods roll around. Growing up, I remember my Mother used our chilly garage to store left-over turkeys, big pans of lasagne, soups, pies and other holidays treats — perfect timing to keep those treats from spoiling.

Likewise, citrus crops brought in from warmer places, peak in the Winter months. Mother Nature gives us a healthy dose of Vitamin C, just when we need it most! Winter also brings the warmth of chestnuts, which hold magic like no other season can offer. Chestnuts are the seeds of a tree, coming straight from the Earth, in their own natural wrapper, unprocessed and unadulterated. Once roasted, they tickle your nostrils, (burn your fingertips) and let you take a tasty bite out of Winter!

What holiday treats do you find only during the cold months of December, January and February? Don’t limit your treats to just food. On February’s Valentine’s Day, the roses are red and the violets are blue! Do you have a special someone, an old love or new? See your Beloved as a unique form of the God or Goddess within your own life. Worship them; thank them for their many gifts. Then snuggle close, and warm a Winter night. 

Solstice Cycles

In the northern hemisphere, we celebrate the dawn of Winter near December 21. This is the darkest day, but marks the point where daylight begins to grow again until reaching its peak on the Summer Solstice. Solstice days remind us that the annual cycle waxes and wanes, just like any other cycle.

If you attach special meanings to the moon’s waxing and waning, what long-term magic might you find in the months between the solstices? What things in your life do you want to grow, like the daylight increases, just a smidgen each day over the next six months? What things do you wish to rid yourself of, just as the darkness fades away?

Imagine Summer is like the peak of noon, and Winter is like the dark of night. What similarities do you find between all the different cycles you encounter?Day to week, week to month, month to year the cycles in nature show us how things which may seem unrelated are actually all linked together, woven into an interrelated tapestry – of which you (yes, you!) are a part.

Perhaps the lessons of Winter might benefit us in other parts of life. Stock up on what you need, because it won’t always be readily available. Stay close to what warms you. (And always wear your protective ‘mittens’ when you go out to play!)

Winter’s Magic

What special forms of magic might work best during Winter? Try using the things that are unique to the season, like pine cones or holly, or even snow and ice!  Snow and ice are special forms of water, and very close kin to Winter. Whether you gather a bit of the first gentle snowfall, or chop off a chunk of a raging blizzard, try storing a piece of Winter in your freezer for the water you use during rituals. Add a bit of it to the special collection of waters you may already have from the rain, sea, and rivers. If you enjoy crystal gems, try scrying into a crystalline piece of ice, naturally formed by the energy of the season.

Why not use Winter’s chill to create something magical out of ice? Find a suitable container, fill it with liquid and forge an icy shape by letting it set outside on a cold Winter night. What aspects of your life might you want to cool down, or maybe strengthen and solidify into something more tangible? What obstacles do you want to just melt away, out of your life and into thin air? A tool formed of ice can be the most versatile tool you could ever ask for, whether it’s a special magical charm, or just a home-made fruit-juice popsicle! As children, we bring Winter to life via the Snow Man ‘poppets’ we make in our yard. If you skate, Winter lets you literally walk on water. The magic you make with ice and snow is limited only by your imagination!

Sometimes even the most mundane Winter activities can be very magical. Winterizing your car or salting an icy walk can be spells of protection. If you exchange gifts over the holidays, bless those gifts, empowering them with something magical in addition to their physical form. Shopping, wrapping and giving:  is this any different from raising and focusing energy to cause magic? Feel the energy within your gift be released in a sudden magical ‘whoosh’ when someone special peels off the wrapper.

New Year’s Eve

We mark time by celebrating not only each new year, but the passing of the old year. How we celebrate this ritual often describes who we are, and which chapter we are living within our own personal life’s story. Look back over your journal, even if it’s only the memories in your head. How did you ring in last New Year? Two, five, ten years ago?  Who were you with? How have your priorities changed over time? What resolutions did you make, and how have those resolutions changed you? See how you progress within your own cycle, whether waxing or waning into what you are today.

For something special this New Year’s Eve, chill your bottle of champagne by placing it outdoors in the cold. Toast both the old and new year, and drink in a bit of Winter’s magic!

January is named after the Roman God Janus, who looks both ahead toward the future, and behind to the past. He is the ‘doorway’ which unites past, present and future.

How fitting for the New Year! Look back to where you have been, and build upon what strengths you have earned. Then dream onseeing what you desire for the coming year. Resolve to make those dreams come true, whether something simple or a major life change! Why not take some time to add a special New Year’s Ritual, where you reflect back on what has happened, and look forward to see what is yet to come in the New Year?

The Four Seasons

Spring, Summer, Autumn and Winter all join to form a wheel that keeps on spinning, year after year. Each year, look for new ways to see the sacred and magical side to each season, as part of your everyday life. Go to your favourite place, at least once during each season and notice how it changes.  Look for similarities in the changes in nature, and the changes within your own life as you move from season to season, from phase to phase. Create your own celebrations of the seasons, finding them everywhere you look!

Geplaatst in English articles | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Your Own Celebrations of Winter

Stone-people

Geplaatst op 4 november, 2011 door Gerry Damen


Achter in de tuin is mijn buitenaltaar. Verborgen onder de bruidsluier, die de rozenstruik, een erfenis van de vorige bewoners, totaal overwoekerd heeft liggen stenen uit verschillende streken. Nederlandse en buitenlandse. Ik heb altijd wat met stenen gehad. Als kind verzamelde ik ze al. Iemand bij ons in de straat had een oprijlaan van grint. En soms, als we naar school liepen was daar een bepaald steentje dat riep, dat opviel, dat mee wou met me. Terugdenkend is dat met stenen eigenlijk altijd al min of meer zogeweest, dat ik me liet roepen. Vroeger bleven die stenen in mijn jas of ze belandden op mijn kamer. Of ik speelde ermee in de serre die tegen ons huis aangebouwd was. Uiteindelijk verdwenen ze meestal. Naar buiten neem ik aan.

Later leerde ik over de eigenschappen van edelstenen, ging ik naar mineralenbeurzen en verkende ik die wereld. Een mooie wereld. Ook daar heb ik geleerd me te laten roepen door een steen en me niet teveel aan te trekken van wat er in de boekjes stond. Maar het had toch niet hetzelfde als in een bos lopen en een metgezel vinden. Maar met mineralen kun je werken. Hoe zit dat eigenlijk met gewone stenen?

Vanuit het sjamanisme leerde ik dat stenen de botten van moeder aarde zijn. Stenen onthouden, ze zijn goed in het vasthouden van energie. Op plekken waar iets naars gebeurd is, kunnen stenen de energie vasthouden zodat iemand die gevoelig is daar ineens in terecht kan komen. Stenen kunnen huizen zijn, boodschappers, metgezellen.

Sjamanen gebruiken stenen om ziekte in op te slaan. Als ze een ziekte uit iemands lichaam halen, stoppen ze die in een steen zodat ze zelf niet met de energie rond blijven lopen en daarmee het gevaar lopen zelf ziek te worden. Er wonen geesten in stenen, die geëerd worden met offers. Ze kunnen ook een gevangenis zijn voor een kwade geest.

In de zweethut werden de gloeiende stenen binnengedragen. Eén voor eén. Ieder van de stone-people werd welkom geheten en geëerd. Met elke steen, werd de hitte intenser… Om het vol te kunnen houden, leerde ik me te verbinden met de stone people. Leerde ik me openstellen voor hun kracht en steun. Stone people, dank voor jullie hulp.

Tegenwoordig doe ik geen zweethutten meer, maar de lessen die ik daar geleerd heb, in het donker, zijn me nog steeds behulpzaam in het beter begrijpen van stenen. Een steen gaf me kracht tijdens een wandeling in Schotland en in ruil daarvoor nam ik hem mee in mijn jaszak, naar allerlei verschillende plekken. Nu ligt hij bij mijn tuinaltaar, tot hij me weer het gevoel geeft dat het tijd wordt voor een andere omgeving. Ik heb geleerd om stenen te gebruiken in mijn rituelen. Steen vindt het prima om een anker te zijn voor een bepaalde energie. In een bepaalde vorm van voorouderwerk dat ik doe, zijn het stenen die representanten zijn voor specifieke voorouders. En ik voel dat zich verschillende energieën met de stenen verbinden zodat ermee gewerkt kan worden.

Ook gewone stenen kunnen helpen, vaak omdat ze steun kunnen geven op bepaalde gebieden. In de cursus die ik afgelopen zomer gaf, was een vrouw die veel moeite had met zichzelf rust gunnen, ze moest altijd maar door van zichzelf. Een van de grote stenen die ik mee had genomen om de rituele ruimte af te bakenen, maakte duidelijk kenbaar dat hij de kwaliteiten had om haar daarmee te helpen. Ze was heel gevoelig en ze merkte duidelijk de kracht, steun en vriendschap die ze ondervond van de steen. Voor mij was het een nieuwe ontwikkeling, om op deze manier stenen in mijn werk te betrekken, of liever gezegd, te laten gebeuren dat ze zichzelf erbij betrokken.

Maar ik hoop nog veel samen te werken met de steenmensen. En lach zachtjes in mezelf als ik mijn kinderen thuis zie komen met hun zakken vol stenen. Steen is geduldig, ze zullen tegen ons blijven spreken en wachten tot we eindelijk weer gaan horen.

Geplaatst in Artikelen | Getagged , | Reacties uitgeschakeld voor Stone-people

Zand en modder – gedachten rond de oud-Egyptische reis naar het Dodenrijk

Geplaatst op 4 november, 2011 door Ishtar

Ooit gingen Egyptenaren gewoon dood. Ze werden begraven in de nabije woestijn; hun lichamen vergingen daar niet maar droogden uit: het zand bleek conserverend te werken. Op een gegeven moment hield het daar niet mee op en moesten ze op reis naar het Egyptische dodenrijk, de Duat. Dat was een lange en gevaarlijke reis. Wilde die slagen dan was het van groot belang dat het lichaam van de gestorvene intact bleef. De doden kregen steeds meer gaven mee: voedsel en drinken, kostbare voorwerpen en beeldjes die als dienaren fungeerden. En de graven ontwikkelden zich van eenvoudige zandkuilen via graftombes naar grote piramides. Alles voor een veilige tocht met aansluitend een aangenaam leven.

Alleen als het fysieke lichaam bewaard bleef, had men kans op een leven na de dood. De nabestaanden brachten offerandes en hielden de naam van de overledene levend, en de dode zorgde dat hij of zij de juiste antwoorden gaf gedurende de reis door de onderwereld; elke naam, elk goed antwoord was een sleutel die toegang gaf tot het volgende gebied. De andere lichamen ba, ka en akh bleven regelmatig terugkeren naar het fysieke lichaam. Ontbrak die behuizing (die in uitzonderlijke gevallen ook een beeld kon zijn) dan kwamen ze spoken op aarde en vielen de levenden lastig.

Hoe wonderbaarlijk moet het zijn geweest om te ervaren dat lichamen in woestijnzand niet vergingen, maar uitdroogden en mummificeerden. In een wereld die vanwege de hitte en de modder heel gevoelig was voor rotting en vergankelijkheid, moest men naar een voor mensen moeilijk begaanbaar en vaak dodelijk gebied om lichamen te kunnen bewaren. In het rijk van de dood werd de voortgang van het leven verzorgd.

Het land

Egypte ligt vlakbij de Evenaar en bestaat uit een smalle strook zwarte grond die wordt geflankeerd door woestijn. De strook in het midden is zeer vruchtbaar dankzij de rivier de Nijl die elk jaar opzwelt, overstroomt en daarmee voedselrijke modder uit het zuiden over het land verspreidt. Verder van de Nijloevers af zie je slechts dorre, hete woestijn, goed voor weinig anders dan het begraven van de doden. Men wist precies wanneer de Nijl zou overstromen; begin juli, kort na het verschijnen van Sirius – de ster van Isis oftewel Isis zelf – boven de horizon, vlak voor zonsopgang. Zodra het licht van Sirius en dat van de zon, Re, weerkaatste in de edelsteen in het voorhoofd van Isis’ beeld te Denderah, brak het nieuwe jaar aan.

Het Egyptische rijk heeft duizenden jaren bestaan. Van zo’n drieduizend daarvan zijn overblijfselen overgeleverd – bouwwerken en (vaak op die bouwwerken aangebrachte) geschreven bronnen. Sporen van het dagelijks leven zijn er relatief weinig; gewone huizen bouwde men van leem en die zijn in de loop der jaren weggespoeld of verwaaid. De tombes en graven daarentegen werden gemaakt van duurzamer materiaal zoals baksteen of natuursteen. De graven en zeker de piramides moesten tenslotte langer meegaan dan één aardse levensscyclus, ze waren bedoeld voor de eeuwigheid.

kaart-egypte

De cycli

Alles draaide om cycli in het oude Egypte. Niet alleen de aardse landbouwcyclus, ook de cycli van zon, maan en sterren speelden een belangrijke rol. Het jaar was in Egypte verdeeld in drie seizoenen: het jaar begon begin juli met Axt (de vloedtijd wanneer de Nijl overstroomde),  dan kwam het ‘winter’seizoen Prt (het Nijlwater loopt terug, het land komt tevoorschijn en er kan geplant worden), en het jaar sloot af met Shm (oogstseizoen en droge tijd). In de periode wanneer er geen landbouwwerk was, werd er gebouwd aan de dodensteden. Ook werd in die tijd veel aandacht besteed aan irrigatiekanalen en het herstel van de orde op de landbouwgrond (eigendomsafscheidingen bijvoorbeeld) ná de overstromingen.

Het hemelgewelf vormde een imponerende klok, die draaiend gehouden moest worden. De goden woonden tussen en wáren de sterren. Zo boven, zo beneden: wat zich op aarde afspeelde, was een afspiegeling, maar ook het resultaat van allerlei acties en onderhandelingen, offerandes en werkzaamheden om alle cycli soepel te laten verlopen, de goden tevreden te houden en de boel op orde te houden. Het streven was erop gericht die cycli ongestoord en soepel door te laten draaien.

De vruchtbaarheid van het land en zijn inwoners vormde een teken dat de cycli goed werden onderhouden, het gaf aan dat de banden tussen mensen en goden goed en sterk waren. De chaos die anders en altijd dreigde was dodelijk of op z’n minst ongemakkelijk.

Osiris en de farao

Osiris, een van de bekendste Egyptische goden, was de zoon van hemelgodin Noet en aardegod Geb. Op zeker moment werd zijn lichaam verscheurd in veertien stukken verspreid over Egypte, waarbij elk deel een regio was. Iedereen die stierf en de juiste maatregelen nam en de reis naar het Dodenrijk volbracht, herenigde hemel en aarde met elkaar en herrees als Osiris uit de dood. Hij of zij werd Osiris en hield de vruchtbaarheid levend en de cyclus gaande.

Osiris was (ook) de eerste farao; dit geeft een idee van de eenheid die werd ervaren tussen het land en zijn bevolking. Ook het land was een levend wezen, bijvoorbeeld Geb of Osiris, afhankelijk van het moment en de mythe. De farao maakte ook deel uit van deze eenheid, bij leven maar ook na zijn dood, als hij een god, Osiris, was geworden tussen de andere hemelgoden.

De farao was verantwoordelijk voor het welzijn en de staat van het land. Met ‘land’ bedoel ik niet de staatsinrichting of de bevolking, ik bedoel het letterlijk, de grond en alles erop en erin. Hier bestond geen onderscheid in, tenminste niet zoals tegenwoordig ervaren wordt. Voerde de farao zijn dagelijkse rituelen niet correct uit en werden de offerandes niet gebracht zoals de bedoeling was, dan zou de chaos, die vanuit de woestijn en de moerassen in het noorden makkelijk kon toeslaan, het winnen van de orde.

Na de dood van de farao hield deze verantwoordelijkheid niet op, die werd alleen maar groter en anders. Hij kwam na zijn dodenreis terecht tussen de sterren waar hij woonde met de goden, en er zelf ook een was. Van daaruit bleef hij eeuwig meewerken aan het instandhouden van de orde in Egypte. Ook hier gold: zo boven, zo beneden.

Duat

De duat was de onderwereld, het gebied, de tunnel waardoorheen de zon reisde gedurende de uren van de nacht. Deze tunnel werd ook wel gezien als een godin die de zon en ook de gestorvenen inslikte met zonsondergang, waarna zon en de gestorvenen door haar lichaam reisden om de volgende ochtend (zon) danwel na verloop van tijd (gestorvene) herboren te worden in het Oosten. Het Westen was niet alleen het gebied waar het Dodenrijk, de Eeuwige Rietvelden zich bevond, het was ook de plek waar de doden rustten tot ze waren opgeladen voor een volgend leven of een volgende levensvorm. Zoals het zaad van het graan in de wintertijd ondergronds rust, tot het in het voorjaar opkomt en zich tot groene planten ontwikkelt.

De ba is het deel van de overleden mens dat de reis door de Duat maakt. Na het sterven werd er een strak protocol gevolgd. Eerst werd het dode lichaam behandeld ter mummificatie. De organen werden beschermd door de vier canopische goden (de Zonen van Horus, die kort gezegd een vorm was van Osiris) en hun vier godinnen.

Dan begon de dode de reis door de twaalf uren van de nacht: twaalf plekken met elk vier wachters. Om die te kunnen passeren, moest de dode zich hun macht eigen maken en die neutraliseren door het correct uitspreken van de namen.

Daarop volgde het oordeel van Osiris. Hij was de eerste die de dood had ervaren en het rijk der doden was binnengegaan. Wie dit oordeel van Osiris doorstond, werd zelf Osiris en leefde eeuwig in perfecte omstandigheden in de Eeuwige Rietvelden, een ideale afspiegeling van het aardse Egypte.

Zolang de Egyptenaren hun doden in het zand bleven begraven, mummificeerden de lichamen van nature en was leven in het hiernamaals eenvoudig bereikbaar. Mythen werden echter steeds meer gebruikt om de staatsmacht te legitimeren. Tegelijkertijd was het de taak van de machthebbers om met het vervullen van religieuze verplichtingen de mythen en religie levend te houden. Hierdoor leek het of alleen de farao, en later ook de beter gesitueerden, een leven in het hiernamaals zou kunnen bereiken. Maar de essentie was dat het aardse lichaam bewaard blijft, en dat kon eenvoudig door de doden te begraven in de woestijn. Een ander essentieel punt was dat bepaalde handelingen verricht en antwoorden gegeven moesten worden. Was de dode eenmaal geslaagd voor alle tests, dan transformeerden zijn ba en zijn ka tot de akh, waarmee de wedergeboorte was voltooid en het nieuwe leven in de onderwereld definitief begon.

De farao was het kind van de goden. Hij werd na zijn aardse sterven weer één met Osiris, hij werd opgenomen in de sterrenhemel. En uiteindelijk zou hij ook weer terugkeren op aarde. De dode, gemummificeerde farao lag op zijn rug, de blik (zijn wezen?) gericht op de plaats waar hij naartoe reisde en waarvandaan hij ooit terug zou keren op aarde, namelijk de sterrenhemel. Gewone stervelingen maakten een iets andere dodenreis, zij gingen westwaarts om na verloop van tijd in het oosten weer boven te komen. Zij lagen als mummie dan ook niet op hun rug, maar op hun zij. De dood was geen eindpunt maar maakte deel uit van de levenscyclus.

Mummificatie

Bij mummificatie werden het lichaam en de organen van de oude Egyptenaren zorgvuldig geprepareerd voor de eeuwigheid, op de hersenen na. Die werden zo snel en grondig mogelijk uit de schedel verwijderd en weggegooid. Afval was het, alleen goed om snot te produceren. Niet zoals bij ons de zetel van het bewustzijn en de basis van ons wezen. Die centrale rol was in het oude Egypte weggelegd voor het hart: daar huisden wijsheid, emoties en het denken. Via het hart spraken de goden en verkreeg men kennis over hen en hun wil. Het was de zetel van de ziel.

Het totale wezen bestond volgens de oude Egyptenaren uit meerdere ‘lichamen’.

De ba werd afgebeeld als een vogel met een mensenhoofd. Het was de ziel of de persoonlijkheid van de overledene. Deze kon vliegend het land der levenden bezoeken.

De ka was de levenskracht die vorm had gekregen bij het ontstaan van het fysieke lichaam. De ka kon niet leven zonder het lichaam en offerandes van de nabestaanden.

De akh was de onsterfelijkheid van de overledene. Deze werd actief na het uitvoeren van de juiste rituelen en kennis van de correcte spreuken en namen, na het goed doorlopen van de reis door het dodenrijk dus. Om dit proces goed te laten verlopen kregen de meer welgestelde overledenen spreukenboeken mee en werden de spreuken, namen en routebeschrijvingen op tombe- en piramidewanden getekend.

Welgestelde Egyptenaren namen geen genoegen met de eenvoud van een zandgraf en een ongerieflijke reis te voet door het dodenrijk. Zij zochten meer comfortabele manieren en wilden hun luxueuze leven voortzetten na de dood. Men nam van alles mee, van beeldjes die fungeerden als dienaren tot de boot die ze moest vervoeren, eten en drinken enzovoorts. Vanuit deze wens heeft de kunst van het mummificeren zich ontwikkeld. In feite was mummificatie een slap aftreksel van de natuurlijke mummificatie die plaatsvond in het woestijnzand. In het zand werd een lichaam neergelegd, en dat droogde volledig intact in. Bij mummificatie werd het lichaam opengesneden en er werden organen verwijderd, het risico van fouten gedurende dit proces was groot. Aan de andere kant beschermden de stenen tombes, die mummificatie noodzakelijk maakten, het lichaam en de meegegeven schatten tegen grafschenners.

De mythe van Isis en Ra

IsisWie de naam kende van willekeurig wie of wat, had hem, haar of het in z’n macht; reden waarom het niet ongebruikelijk was om meerdere namen te hebben, waarbij de echte geheim bleef. In vele mythen speelt dit gegeven een rol. Het bekendste voorbeeld is de mythe van Ra en Isis, waarbij Isis zijn krachten aan Ra ontfutselde met een list – ze had zijn werkelijke naam nodig om hem te genezen, nadat ze Ra zelf ziek had gemaakt. Deze werkelijke, geheime naam vormde de sleutel tot zijn macht en kracht. Ra was toendertijd al zo oud dat hij kwijlde. Het kwijl droop uit de hemel. Isis mengde een paar druppels met klei en kneed een slang van dit mengsel. Met haar magische krachten bracht Isis de slang tot leven en verstopte het bij het pad dat Ra als de zon dagelijks aflegde. Al snel kwam Ra eraan met zijn gevolg van goden en dienaren. De slang beet Ra in z’n been. Ra voelde direct zijn krachten wegvloeien. Het slangengif brandde in zijn aderen. Zijn tanden klapperden en zijn ledematen schudden, het gif stroomde door zijn ledematen zoals elk jaar de Nijl over het land van Egypte. Ra leed zo erg, dat hij de goden uit zijn gevolg smeekte om hem te helpen met hun toverkrachten. Hij vertelde over zijn vele krachtige namen, en dat zijn échte, geheime naam door zijn verwekker verborgen was in zijn lichaam zodat geen enkel magisch krachtwoord vat op hem kon hebben. Uiteraard was Isis de enige die begreep wat er gaande was. Zij vroeg Ra om zijn naam, alleen daarmee zou zij hem kunnen genezen.Ra vertelde nog eens hoe machtig hij was, dat hij de aarde en bergen had geschapen en dat hij de macht had over het stijgen van de Nijl. Hij noemde wat van zijn bekendere namen, maar daar trapte Isis niet in. Uiteindelijk gaf Ra toe: ‘I will allow myself to be searched through by Isis, and will let my name come out from my body and pass into her body’. Ra verborg zich voor de andere goden en Isis verrichtte het nodige werk met de hulp van haar zoon Horus. Ze sprak een magische spreuk uit om het slangengif te verwijderen uit het lichaam van Ra. RaHiermee was hij genezen, maar ook al zijn macht en kracht kwijt. Die waren overgegaan in het lichaam van Isis.

Deze mythe maakt duidelijk hoe essentieel namen waren in het oude Egypte. Namen moesten dan ook levend gehouden worden, ook na de dood van de eigenaar. Dit gebeurde door de naam regelmatig te noemen, bijvoorbeeld in speciale rituelen. Ook werd de naam wel vastgelegd in tempel- of grafwanden, of in beeldjes. Het tegenovergestelde gebeurde overigens ook, om vermeende kwade krachten, concurrentie en dergelijke uit te schakelen. Vele namen, attributen (de voorwerpen waar je een beeltenis van een god(in) aan kunt herkennen) en andere dragers van krachten en machten zijn van tombewanden afgebeiteld of op andere wijze vernietigd.

Het Oude Egypte en moderne mysteriën

Wie zich verdiept in esoterie, magie en westerse mysteriën komt als snel het oude Egypte tegen – denk alleen al aan de Crowley Tarot waarvan de symboliek sterk Egyptisch georiënteerd is. De Grieken zijn schatplichtig aan de Egyptenaren. De kruisvorm van de vier windrichtingen die zo’n cruciale (pun intended) rol speelt in de westerse traditie, lijkt gebaseerd op het kruisvormige raamwerk van de Egyptische fysieke en spirituele landkaart.

De routebeschrijvingen en verzamelingen spreuken voor de reis naar de Duat zijn ook nu nog van grote waarde. Er zijn maar weinig niet-christelijke, oude tradities en natuurreligies zo omvangrijk en gedetailleerd vastgelegd. Wie inspiratie zoekt om eigen rituelen vorm te geven, andere manieren om tegen goden of kosmische krachten aan te kijken, kan hier zijn hart ophalen. Wie de mysteriën liefheeft en een sleutel zoekt: de wijsheid van het oude Egypte wacht nog altijd geduldig op wie horen wil en zien.

Dit artikel is geschreven na lezing van ‘The Penguin Book of Myths & Legends of Ancient Egypt’ van Joyce Tyldesley. Dit boek geeft een helder overzicht van de geschiedenis van het oude Egypte en vanuit het bewustzijn dat we vooral heel veel níet weten over deze cultuur. Verfrissend en fijn om te lezen. Veel boeken over dit onderwerp zijn behoorlijk stellig en brengen persoonlijke indrukken en conclusies als vaststaande feiten. Tildesley stipt alle mogelijke opvattingen aan over het oude Egypte, van hardcore wetenschappelijk-archeologisch tot occult, en laat ze elk in hun waarde.

De schrijfster

Ishtar heeft zo lang zij zich kan herinneren een fascinatie voor alles wat samenhangt met mythen en mysteriën. Zij verdient haar brood als masseur/reflexoloog/pedicure, is getrouwd en moeder van twee blakende bloedjes, en verbonden aan de Temple of Starlight.

Geplaatst in Artikelen | Getagged , | 1 reactie