Het is vier dagen na volle maan. De lucht is onbewolkt en de sterrenhemel is helder en goed te zien. Negen mensen, mannen en vrouwen, wandelen in stilte langs een aantal huizen, en lopen het pad op naar het bos. Rechtdoor over het hoofdpad om steeds dieper in het bos te geraken. Op zoek naar het ven. Water als element hoort bij deze tijd van het jaar, net zoals de herfst. En dat is al goed merkbaar, de bladeren vallen in groten getale, er staat een gure wind. We zijn bijeengekomen voor een ritueel, het is de nacht van Samhain!
De lampjes gaan uit, de enige verlichting is de afnemende maan aan de hemel. Het is een prachtig gezicht, schijnend in het ven. Bij de oever wordt een kring gevormd door elkaars handen vast te pakken, samen gronden en aarden, even in het hier en nu komen na een toch wel flinke wandeling.
“We trekken een cirkel van Blauw Vuur rond… we staan nu op sacrale grond…” woorden klinken door de nacht ….
“Tot het Noordwesten wenden wij
Het einde en begin nabij
Open de cirkel van dit Wiel
Laat los het oude met hart en ziel
Houd niet vast aan voorbije zaken
Opdat je weer verder mag geraken
Het kaarsje brandt fel in de donkere nacht
Het leidt de weg naar het doel dat wacht
Soeverein met heksenmes in je hand
Trek de cirkel die met blauw vuur brandt
Eer je stamouders die je zijn voorgegaan
Gedenk de zegen van hun bestaan
Het is aan jou om de stap te nemen
Omringd door geliefden, levend en overleden
Verinnerlijk hun moed en voel je gesterkt
Op de eenzame reis van het Grote Werk
De sluier is dun, het moment is daar
Maak de overtocht, beschermd tegen gevaar
Als De Dwaas betreed, onbevangen en vrij
Levenslessen in de knapzak aan je zij
Stap door de cirkel en kijk niet om
Laat de berg achter die je ooit beklom
Stap door de cirkel en transformeer
Op een hoger niveau, perfectioneer
Stap door de cirkel, een nieuwe ronde
Kansen en uitdagingen op onontgonnen gronden
Voor je wacht De Wereld geduldig
Elke stap naar vervulling zet je zorgvuldig
De wijze weet, de cirkel is zonder begin noch einde
Dus waar ben je bang voor, de eeuwigheid zijnde?
Zo zal het zijn!”
We hebben allemaal een bootje gemaakt van natuurlijke materialen. De schors als bodem, takje als mast met een maisblad eraan als zeil. Een walnotendop met ghee erin en een lont van katoen. Op de mast zaad van een judaspenning, als een penny voor de ferryman. Alles bijeen gehouden door wat klei. Ook heeft iedereen een steen bij zich met daarop een naam en twee datums, een geboortejaar en een sterfjaar. Sommigen hebben meerdere stenen met namen.
Net even verwijderd van de oever ligt een grote steen in het water, die iets boven het wateroppervlak uitsteekt. Daarop leggen we alle stenen bij elkaar. De gheekaarsen worden aangestoken en de boten worden te water gelaten, met een klein zetje, zodat ze niet omvallen, maar wel wat vaart krijgen om naar het midden van het ven te drijven. De lichtjes zijn voor alle geliefden die met Charon de overtocht hebben gemaakt over de rivier de Styx.
Deze nacht herdenken wij diegenen die ons zijn voorgegaan naar Zomerland.
In stilte kijken we naar al die brandende lichten die in de verte drijven. Een aantal vatten vlam via de mast, en geven een vuurspektakel. De andere branden op, en doven na verloop van tijd.
Er worden offers achtergelaten voor de landspirits, we bevinden ons tenslotte op hun grond. Noten en fruit leggen we neer bij de oever. We staan in stilte. En geven elkaar een dikke groepshug.
Dan zakt de energie van het Blauwe Vuur weer in de grond, en stappen wij de wijde wereld in, een nieuw begin, zo zal het zijn!
We wandelen al kletsend weer terug door het bos, en plaatsen bij de offersteen in de tuin een deel van de maaltijd die wij straks gezamenlijk nog gaan nuttigen. Dit is voor de overledenen, voor de spirits die zich op mijn terrein bevinden.
We sluiten deze viering af met wat eten en drinken aan de keukendis. Het was weer mooi, klein en intiem.
Wij, van EarthCraft Wicca, wensen iedereen straks een mooie Samhainviering toe, met fijne herinneringen en herdenkingen.
Coven Gaia, viering Samhain 2024
Invocatie van Samhain: geschreven door Yentl Schattevoet voor ons Boek der Schaduwen.
Foto’s: Pim Augustinus
