Vorig jaar was het ook al warm weer rond deze tijd. Nu ik dit schrijf is het eind september en raakt de thermometer deze week 27 graden aan! Straks weer de collecte voor de dierenbescherming lopen, lekker rondstappen op tempo voor het goede doel en ondertussen de nieuwste buurtweetjes te weten komen 🙂 Het miezert een beetje en dus moet de paraplu mee… en dan vangen we net wat meer 🙂 De komende dagen zal het warm met soms een bui zijn, Indian Summer 🙂 kan voor mij niet lang genoeg duren. De bladeren kleuren al en de paddenstoelen schieten de grond uit! Morgenmiddag gaan we weer lekker het bos in. Ik heb nu om de 14 dagen een middag vrij en we hebben afgesproken om daar samen van te genieten. Voor je het weet schiet de tijd, dus je leven, voorbij!
Ik vroeg vanmiddag, op de sportschool, aan de zoon van een vriendin: wat volgt er op “tijd is…” hij zei ‘geld’. Nee man, je leven!!! We realiseren ons dat te weinig, iedere seconde die weg tikt is je levenstijd.
2025-11-05 volle maan van de Klif
Het is woensdag en woensdag is mijn lange dag. Tot 18.00 bij mama en dan snel eten (gelukkig is mijn man een goede kok) en daarna om half zeven twee koorleden ophalen om naar Kampen te rijden voor de repetities van ons koor. Ik kán nu ‘ons koor’ zeggen want ik ben officieel lid van het Gregoriaans koor 🙂 Een half jaar geleden ingestapt na een uitvoering meegemaakt te hebben van hen, in onze OLV-basiliek De Peperbus in Zwolle. Ik was direct ‘verkocht’, ik hou van die sfeer. Het sacrale lied (eeuwen oud) in een sacrale ruimte… die daardoor tot leven komt, geweldig! En de menselijke stem is een geweldig instrument. En Latijn, ik hou van die taal… nooit verder gekomen dan ‘Astrix en Obelix’-Latijn, maar nu kan ik mijn hart ophalen 🙂
Om half 10 eindelijk thuis! Maar nu niet bankhangen maar, na mijn toetje, de schoenen aan en wandelen maar. De maan is geweldig! Ik zag ‘m boven de horizon en het was echt een supermaan, zo groot en helder! En nu, om half 11, is hij nog steeds helder. Dus snel naar buiten en genieten.
Buiten is het stil. Eén iemand tegengekomen die de hond uitliet en daarna niets dan stilte. Als de A28 en andere uitvalswegen nou ook nog eens stil konden zijn… wat mis ik het corona-huisarrest, toen was het heerlijk stil! Ook op 1 januari pak ik mijn stiltemoment mee, dan komt het leven pas laat op gang.
Voor nu moet ik de achtergrondruis maar ‘blokken’, het is niet anders in ons volle landje.
De ganzen liggen rustig op het rimpelloze water en gakken een klein beetje als ik langs kom. Het is nog steeds warm voor de tijd van het jaar. Dus echt koude nachten zijn er nog niet. De cyclamen in onze tuin staan nog steeds vol in bloei! En bij mama zag ik dat de rozenstruik van papa een laatste gele roos geeft. Afgelopen vrijdag was hun ondertrouwdag, papa heeft mooi voor een roos gezorgd. Ik denk dat ik hem woensdag afknip en binnen zet, naast hun verlovingsfoto <3
Ik neem het struinpad door de weilanden, dat scheelt me veel huizenkant, naar het buitengebied. Nu loop ik zo het wilgenpad richting het bos in. Een paar maanden geleden liep de wolf hier nog. Helaas heeft hij zijn omzwervingen in Zwolle waarschijnlijk met de dood moeten bekopen. De volle maan waarbij ik de politie belde om de geweerschoten en zoeklichten in het bos te melden, was tevens de laatste dag dat zijn aanwezigheid werd gemeld 🙁 De politie was erg snel ter plekke, met drie auto’s en honden, maar durfde de honden niet los te laten en zelf gingen ze ook het bos niet in. Na een half uur de uitvalswegen afgezet te hebben zijn ze weer vertrokken… en van de wolf hebben we niets meer vernomen.
Mijn persoonlijk alarm van 110 decibel laat ik nu ook weer thuis. Daar hoeft een wolf niet meer van te schrikken. Ik moet zeggen, het was even rete-spannend om te wandelen. Een wolf zie je en hoor je niet in het donker… en een babbel doet ‘m weinig, ik lul me d’r niet uit als hij aan me wil knabbelen 😛
Nu voelt het weer als vanouds vertrouwd in mijn donkere en stille bos. En met een volle maan zoals vandaag is het ook helemaal niet donker. Ik kijk dwars door het bos heen.
Gelukkig is het hockeyveld donker en stil om deze tijd. En zijn de lichten gedoofd.
Het struinpad is flink blubberig, mooi zo! Dan lopen er misschien minder mensen met honden vanuit de wijk richting bos en hebben de dieren daar wat meer rust. Ik zak tot de rand van mijn schoenen in de blubber en ben blij dat ik mijn staf bij me heb, die komt weer eens van pas. Ik dacht dat het, met de vele droge dagen op rij, een stuk droger zou zijn, maar niets is minder waar. Dan mogen we er vanuit gaan dat ons grondwaterpeil weer op orde is 🙂
Vanuit het struinpad loop ik een klein stukje Urksteeg richting het wilgenpad. Ik ben heel benieuwd welk woord Boompje voor mij in petto heeft. Met mijn gedachten ben ik veel bij mijn zoon in Taiwan. Hij is er net gearriveerd en ik ben heel benieuwd hoe hij het daar gaat hebben. Nu een jaar Australië is hij nu daar. Het verzekeren kostte heel wat moeite, een ziektekostenverzekering en reisverzekering vragen meestal een land waar je ingeschreven staat… en dat heeft hij niet meer.
Met hoge verwachtingen loop ik op Boompje toe en zeg hem dat ik weer bij hem aan kom voor zijn wijsheid. Als ik mijn handen om zijn gezonde stammetje leg (zijn twee voorgangers waren aangevreten door reeën en schapen) krijg ik na verloop van tijd “Nimmerzat”. Nimmerzat… wat moet ik nou met deze ooievaar? Ik heb al eens ‘Veelvraat’, van ‘m gehad (of van B8) en dat bleek een dagactieve nachtvlinder te zijn (naast een luidruchtige vleeseter). Ik ging toen voor de dagactieve nachtvlinder, daar kon ik me wel in vinden… en dan nu dus een Nimmerzat. Tijd om te googelen!!
Er staat niets over zijn onverzadigbare eetlust, dus daar zal hij zijn naam niet aan te danken hebben. Toch heeft zijn naam daar wel een link naar, mensen vonden hem schrokkerig eten en zo heeft hij zijn Nederlandse naam gekregen. Maar hij schijnt meer onder de ibissen te vallen, alhoewel hij ook kleppert net als de ooievaar… maar wat heeft dat met mij van doen?
Als ik terugdenk aan mijn toenadering naar Boompje, vroeg ik hem duidelijk zijn wijsheid… en daar kan ik mijn ‘Nimmerzat’ beter plaatsen. Wijsheid ben ik inderdaad nimmer zat en er kan altijd meer bij. Ik weet nog dat wij als kinderen mochten opschrijven wat we wilden worden… ik had standaard twee antwoorden: ‘archeoloog’ en ‘wijs’. Net als dat ik nu standaard antwoord op de vraag ‘wat is je grootste wens’… ‘dat ik niets te wensen heb’. Wijsheid vind ik nog steeds het grootste goed dat een mens kan bereiken.
“Nimmerzat betekent letterlijk ‘nooit genoeg’ en verwijst naar de Afrikaanse of Indische nimmerzat, een ooievaarachtige vogel die in de eerste levensweken een enorme eetlust heeft. De naam is dus een directe verwijzing naar de vraatzuchtige aard van de jonge vogels.
- Letterlijke betekenis: De naam komt van het Latijnse “nimmer” (nooit) en “zat” (verzadigd).
- Verwijzing naar de vogel: Het verwijst naar de Afrikaanse nimmerzat (Mycteria ibis) en de Indische nimmerzat (Mycteria leucocephala), die beide tot de ooievaarachtige vogels behoren.
- Oorzaak van de naam: De jongen van deze vogels hebben een extreem grote eetlust en hebben daarom deze naam gekregen.”
Ik laat deze mooie vogel maar voor wat hij is… ik herken alleen mijn jongen… die hebben een extreem grote reislust. Dat is ook een vorm van ‘tot je nemen’. Ik hoop dat ze er wijzer van worden 🙂
Ik vervolg mijn weg door de laan van de herdenking. Veel herdenkingsbomen staan hier aangeplant, de hele laan is vol. Aan het einde, bij de brug, staat de boom van mijn neefje. Die is twee jaren geleden veel te vroeg overleden. Ik sta altijd even bij hem stil, zo ook vanavond. Zijn lichtje van de maan brandt niet meer, de zonnecellen gaan ook niet eeuwig mee. Het was wel altijd heel mooi om zijn boom zo in de verte al te herkennen in het donker. Ik zag dat er nu een grote zonnebloem met vogelzaad bij zijn boom staat. Zo te zien wordt er goed voor hem gezorgd in memory lane.
Ik ga eens rustig op de brugleuning zitten. Het is zo heerlijk stil hier. En de maan straalt de herdenkingslaan door. Van deze brug deed ik altijd een sprongetje… de klif 🙂
Het is alweer heel wat jaartjes geleden dat ik van deze brugleuning afgesprongen ben. Het is echt niet hoog maar er op klimmen is best een dingetje. Ik ga er weer eens voor, na al die tijd. Een sprong in het diepe, de duistere kant van het jaar in! En wat heb ik daar zin in! Niet in de sprong van de brugleuning… want dat is een raar plaatje… maar de rust, de kaarsjes en weinig afspraken. Even tijd voor mezelf, een boekje in een hoekje… dat soort dingen! Vooralsnog is dat even nog niet aan de orde. Laten we beginnen met een sprong. Nou die wordt ut um niet :-/ Het wordt een flinke stap van de leuning af. Niet met twee voeten tegelijk. Dat doe ik even later van een bankje in het bos en het is of er een zak aardappelen neerkomt 🙂 Het schiet in mijn schouder, die al een tijdje opspeelt. Ja, ik word te oud om lekker te springen van verhogingen… dat neerkomen is een dingetje 😛
In de diepte van de zee, waar de klif natuurlijk aan grenst, wacht me een godin op… dat is het verhaal. Maar ik denk dat het de fysio wordt, maandag een afspraak gepland voor weer eens een riedel ‘dry needling’. Mijn eigen vertrouwde fysio kan zich weer uitleven met zijn naaldjes en wat knopen ontwarren. Net voordat ik van het bankje wegloop, vliegt er een uil van de bult naar het benedenbos. De uil is een mooi totemdier met bijzondere betekenis… iets met zien en wijsheid <3
Toch even kijken wat Google me te vertellen heeft over de uil:
“In de Bijbel wordt de uil vaak negatief afgeschilderd. In de joodse traditie werd de uil gezien als een onrein dier en als een symbool voor de Joden die Jezus niet als Licht der Wereld erkenden, maar in de duisternis leefden. In contrast, buiten de Bijbel, vooral in de Griekse cultuur, werd de uil juist het symbool van wijsheid, een associatie die later ook in de westerse cultuur werd overgenomen.
Negatieve connotaties in de Bijbel
- Onrein dier: Het Oude Testament beschouwt uilen als onreine dieren en vermeldt ze in lijsten van onreine dieren die niet gegeten mochten worden.
- Symbool van duisternis en woestijn: De uil is een nachtdier, wat leidde tot een associatie met duisternis en het leven in verwoeste, verlaten gebieden. Jesaja 13:21 noemt de uil (of een vergelijkbare vogel) als een van de dieren die in de ruïnes van Babel zal leven.
- Onheil en dood: De klagende roep van uilen en hun nachtelijke uiterlijk zorgde voor een associatie met de dood en onheil, vooral in heidense culturen, en dit werd een onderdeel van het christelijk bijgeloof dat een uil in de nacht op naderende dood duidde.
Contrast: Positieve betekenis buiten de Bijbel
- Symbool van wijsheid: Voor de oude Grieken was de uil het symbool van wijsheid, omdat hij geassocieerd werd met Pallas Athena, de godin van de wijsheid.
- Uil van de duisternis: De uil symboliseerde ook de gelouterde ziel, het wezen dat in staat is om te zien in de duisternis.
- Verwijzing naar de klassieke beschaving: De uil werd in de westerse kunst vanaf de 15e eeuw een symbool van wijsheid, als verwijzing naar de klassieke Griekse beschaving.
Het is belangrijk om te weten dat de betekenis van de uil niet uniform is. Het beeld van de uil als onheilspellend wezen en onrein dier in de Bijbel staat in contrast met de symbolische betekenis van wijsheid en inzicht die de uil later kreeg in de westerse cultuur.” Google.
Ik ga voor de Griekse uitleg en betekenis…. dat ligt toch dichterbij dan het Midden-Oosten.
Maar voor de goede orde staat er natuurlijk die vertrouwde godin op me te wachten, op het eiland in de diepte van de zee. Een godin die me zal vergezellen op mijn tocht door de donkere kant van het jaar. Ik zal haar eens opzoeken in mijn godinnendeck. Pele wacht op mij in de diepte… een kaart die ik nooit eerder trok. Iets met voor mijn eigen verlangens gaan, tijd maken voor mijn eigen behoeften. Nou, daar ben ik wel aan toe! Het werk, het mantelzorgen… daar ligt nu niet echt mijn passie. Maar het neemt wel erg veel tijd in beslag en het mantelzorgen voor mama wordt steeds meer. Met haar ruim 90 jaar wordt het leven haar steeds meer een last. Eind volgend jaar zal ze niet meer in haar huis wonen, zei ze van de week en dat is zeker zo. Ze gaat steeds verder achteruit. En leunt steeds meer op ons. Het wordt tijd voor een verzorgingstehuis voor mama. Nu nog haar zover zien te krijgen dat ze daar eens gaat kijken.
Pele houdt van dansen en passie. Nou, ik ook! Maar daar kom ik maar bar weinig aan toe. Misschien eens een date met Pele maken 🙂 Maar eerst met mijn fysio!
Ik loop de dijk af en besluit om een stuk door te lopen naar het ‘overpad’, dat al maanden afgesloten is in verband met de dijkverzwaring. Er staat nog wel een bord dat het afgesloten is voor voetgangers, maar je weet maar nooit. De zware graafmachines zijn weg en het ziet er rustig uit. Dus hup, het hek door en de dijk op. Het is heerlijk om langs de kolken van het Zwarte Water te lopen. De maan weerschijnt in het stille water. Ooit stond hier een kasteel. De dochter van de kasteelheer en de stalknecht waren verliefd op elkaar. Hij werd weggestuurd en beloofde terug te komen als hij een geslaagd man was. En dat deed hij… alleen had de dochter zich verdronken in het Zwarte Water. Een tragiek van deze plek. De afdrukken van het kasteel zijn, met een drone, nog te zien in het weiland.
En inderdaad: aan het einde is de boel nog afgesloten. Het bord staat er niet voor niets 🙂 Dus de wandeling over de dijk nu van de andere kant bekeken.
Mijn wandeling gaat terug over het struinpad. Nu weet ik hoe ik de diepste blubber kan ontlopen. Het heeft zo zijn voordeel om zaken dubbel te doen… daar word je wijzer van 🙂
Bij thuiskomst is het ruim na middernacht, tijd om eens onder de wol te gaan.
Liefs, Loes
Een jaar later en mama zit nog gewoon thuis 🙂 Gisteren met haar en onze beide kinderen wezen lunchen bij Molecate, een herberg in de bossen van Hattem. En daarna een heerlijke en jolige boswandeling gemaakt met elkaar en oma natuurlijk in de rolstoel. We kwamen al wandelend bij de Leemküle, een hele diepe afgraving in het bos. Daar hebben we 25 jaar geleden heel wat uurtjes met opa en oma en de kids doorgebracht. Het was dus een goed bestede middag met z’n allen. Zo vaak hebben we de kinderen niet bij ons thuis. De dag ervoor hadden we burendag en wat was het weer heerlijk 🙂 We zijn tot 3.30 doorgegaan, met spelletjes en leut. Overdag hadden we de jaarlijkse bingo, de competitie sjoelen, shut-the-box en het nieuwste kaartspel Flip 7. Heerlijk om met de volwassenen en kinderen zo’n dag te beleven. En dan allebei de kinderen weer thuis te hebben is goud waard! Zoonlief blijft voorlopig bij ons op zolder wonen en is van plan om begin 2027 weer richting de Oost te vertrekken. Voor nu is hij hard aan het werk in een fabriek om de nodige centen te vergaren voor zijn reis en zijn rijbewijs, want dat miste hij toch wel erg daar.
Al met al, wat hebben we het goed!!
