Het is bijna oud en nieuw. De laatste hectische dagen van het jaar. Ik had me voorgenomen om na het wegbrengen van mama (Indonesische dagopvang) lekker te gaan sporten, daarna schrijven en dan de rest van de middag gezellig thuis te zijn met manlief <3 Vanavond komt de achterbuurman helpen met het digitaal aanleveren van de ‘uitbetaling aan derden’. Dat moet ieder jaar even opgegeven worden aan onze maatschappelijke spaarpot, de belastingdienst.
Maar om half 10 stond ik voor nop bij mama in huis. Ze lag nog te slapen, de dagopvang ging niet door, dat wist ik alleen niet 😛 Dus dan maar wat huishoudelijke zaken gedaan en hup naar huis. Op weg naar de sportschool gaat mijn mobieltje af. Het is mama, de traplift is stuk, ze kan niet naar beneden. Dus geen sportschool, maar mama verzorgen op de eerste verdieping. De monteur is er over twee uur. Nog even thuis geweest om te eten en het schrijfwerk voor te bereiden. Daarna weer naar mama, gelukkig was het een kleinigheid… knopje zover de armleuning in gedrukt dat het geen knopje meer is. Mama is echt niet ongeduldig 😛 Maar hij doet het weer!
Om half 3 eindelijk naar de sportschool 🙂 Om half 5 thuis en nu dan mijn verslag voor WRO afmaken, foto’s erbij zoeken en verzenden. En vanavond de belastingzaken afhandelen. En daarna weer in slaap vallen op de bank… en manlief moet weer vroeg naar bed, het werk gaat gewoon door. Weg gezellig samen zijn… dat wordt inhalen op oudjaarsdag 🙂
12-02-2025 volle maan van de overstroming
Thema: Welk oud patroon is zo gewoon geworden dat je het niet meer ziet?
Indiaans sjamanisme: Zij die wijsheid bewaart.
Het is woensdagavond en volle maan. Natuurlijk ben ik weer voor de televisie in slaap gevallen, dat kan ik héél goed! Het is ondertussen 22.00 en mijn bedje lokt. Ik besluit niet te gaan wandelen. Ik doe de lichten allemaal uit en loop naar de voordeur om ‘de haak’ erop te doen… ik kijk even achter het gordijn naar buiten. Oh, het is wat mistig en ziet er zó stil uit. De sneeuw vanuit het noorden zou over de Noordzee zo draaien dat hij weer bij Zeeland binnen komt vannacht… met andere woorden, wij (in Zwolle) zitten in het oog van deze draaikolk 🙂 Vandaar de mistigheid en stilte buiten, geen zuchtje wind. Ik trek mijn wandelschoenen aan, pak mijn wandelstaf en kleed me warm aan. De deur slaat achter me dicht, heerlijk om gewoon te gaan!
Natuurlijk is er geen maan te zien met deze mist, maar dat mag de pret niet drukken. De natuur staat te trappelen om te ontluiken. Van de week stonden de Canadese ganzen al te gakken om zodoende hun nestplaats te claimen.
Maar voor nu is het stil buiten. Mijn wandeling gaat een stukje door de wijk in plaats van langs de hockey-velden. Even een shortcut. Als ik langs de buitenkant van de woonwijk kom te lopen zie ik allemaal Canadese ganzen staan. Ze staan echt op wacht met z’n allen, maar reppen zich toch naar het water als ik aan kom lopen. Het is even een herrie van jewelste. Ik laat het struinpad voor wat het is, ik neem de wat langere route.
Opeens moet ik aan de berichten denken over de roedel van drie wolven die van de week huisgehouden hebben in een grote groep schapen, in het noorden van het land. Drie wolven die samen rondtrekken door het noorden. Ze lopen zo 50 km per nacht, die zwervers. Ik ben nooit bang geweest voor ‘de Wolf’, maar nu bekruipt me een unheimlich gevoel… schijter! Ik bemerk dat ik geregeld achter me kijk. Echt hè… een nieuw gevoel voor me! Van mensen ben ik niet bang, vreemde snuiters weet ik wel te tackelen 🙂 En de meeste mensen die ik ontmoet in de nacht zijn ook ‘nachtvlinders’. En mensen maken nu eenmaal herrie en licht in het donker, die ontmoet ik zelden plotseling 😛
Maar drie wolven… die hoor je niet. Die hebben geen licht bij zich. En daar helpt geen attitude of babbel tegen. Eén wolf, dat is nooit een probleem voor me geweest, qua gevoel… maar een roedel… Opeens heb ik geen trek het bos verder in te gaan.
Wat wil de wolf (in mijn hoofd) mij dan vertellen? Ik ben toch geen Roodkapje 😛 Even googelen…
“De wolf komt je vragen naar jouw positie in het grotere geheel. Dat kan gaan over de mensen met wie je veel tijd doorbrengt: vrienden en familie of vakgenoten en collega’s. Welke rol neem jij in, in deze groep? En past die rol jou nog? Wat is het evenwicht tussen jouw behoeften en die van de ander? Een wolf is diep verbonden met zijn instinct en heeft een groot lerend vermogen. Hij laat zien dat onze ongetemde, wilde kant niet iets is om bang voor te zijn. Durf te onderzoeken: wat past er ten diepste bij wie je bent? In welke rol zou je volledig tot je recht komen? Wat belemmert je? Misschien is het wel tijd om je leiderschapskwaliteiten wat meer te ontplooien, op werk- of privégebied. Een systeemopstelling kan je inzicht geven over jouw plaats in het grotere geheel. Als je het lastig vindt om in groepen te zijn, is de wolf een liefdevolle gids om je te helpen ontdekken hoe je op een natuurlijke manier je ruimte in zou kunnen nemen. Misschien mis je wel een archetypische rol in je omgeving, heb je behoefte aan een nar die wat luchtigheid brengt of een mentor die zijn wijsheid kan delen. Welke hartenwens zou jij willen roepen naar de maan?”
Deze tekst komt deels uit de handleiding van het Magische Krachtdieren deck, geschreven door Nicole van Borkulo. Wil jij meer weten over krachtdieren en hun boodschappen? Bestel het deck en ontdek de wijsheden van 40 magische krachtdieren.
Wat mooi! Welke hartewens zou ik willen roepen naar de maan? Ik zou zó graag op termijn (eerst mantelzorg voor mama) mijn coaching willen oppakken. Het is zó fijn om mensen op weg te helpen hun eigen wijsheid te vinden.
De leider en de nar ben ik zelf al binnen mijn eigen groene groep, daar heb ik geen gebrek aan 🙂 Maar de wijsheid in mezelf en de ander aan te boren is zó mooi… een wijze nar is me ook goed.
Ik weet van mezelf dat ik moeite heb met het vragen van geld voor coaching… luisteren en de goede vragen stellen is zoiets gewoon menselijks, dat zouden we meer moeten doen. Ik ben fysiek werk gewend en dat voelt als werken; luisteren en zitten staat lijnrecht tegenover 🙂 Misschien dat ik daar eens de kracht voor mag vinden… op m’n 64ste 😛
Maar wat heeft B8 me te vertellen, deze maan? Mijn wandeling is deze keer niet verder gegaan dan naar mijn bomenvriend. Tijdens het Greenthingz weekend en onze bingo op de zaterdagavond heb ik een boekje uitgezocht: The Magic (in de lijn van The Secret). Ik was benieuwd wat dit boekje te vertellen had. Ik heb wat bladzijden gelezen en het komt er op neer dat ‘dankbaarheid’ een plaats verdient in je leven. Maar dat je daar een heel boekje vol mee kan pennen… pppfffttt. Het schijnt dat veel mensen geen dankbaarheid meer ervaren. Nou, ik ben geregeld dankbaar. Iedere ochtend, dat ik wakker wordt en weet wat ik mag gaan doen die dag en ook de dagen dat ik niets op de agenda heb 🙂 Als ik op de sportschool mijn lichaam train op kracht, conditie, souplesse en balans… dat dat weer volop kan na wat blessures. Dat we nog volop kunnen vrijen op onze ouwe dag… veel paren kunnen dat niet meer. Dat de hagel in kleine stukjes naar beneden komt en niet in één blok 😛 Ik realiseer me vaak dat ik geniet, dankbaar en verwonderd ben.
Net nog naar de andere kant van Zwolle gefietst om een mooie wajangpop op te halen bij de kringloop. Gelukkig was hij er nog en ook dan ben ik dankbaar voor zoiets kleins 🙂 En dat ik dat stuk zomaar even heen en weer fiets, geen probleem… alleen koude voeten. Had ik maar niet met mijn sportschoenen moeten gaan 🙂
Maar B8, wat heeft die te vertellen? Als ik bij mijn vriend aan kom sta ik even stil bij hem. En ik denk aan dat boekje. Ik zeg mijn vriend dat ik hem dankbaar ben voor onze vriendschap. Dan pas stap ik op hem af en en schud hem de tak, die letterlijk voor zijn stam hangt. Ik leg mijn handen op zijn stam en ik krijg “Fijn”. Meer niet… gewoon ‘fijn’. Niet: ”ik ben ook dankbaar voor onze vriendschap” of zoiets… het eigenlijk direct terugkaatsen van een compliment… mensen eigen. Of in ieder geval mij eigen 😛 B8 zegt gewoon ‘fijn’. Hij absorbeert mijn dankbaarheid en zegt dat hij dat fijn vindt. Dat is nou eens een goed voorbeeld voor mij. Ik wimpel de dankbaarheid van mijn moeder vaak weg als zij zegt zo dankbaar te zijn voor onze goede zorg voor haar. Ik zeg dan dat zij niet dankbaar hoeft te zijn omdat we het gewoon als een deel van onze dagelijkse taken ervaren. Maar het is gewoon fijn (yep, daar heb je hem) om dankbaar te mogen zijn. Mijn broer gaf ons beiden een groot bloemstuk voor onze verjaardag met een kaartje eraan… met veel dank voor de goede zorg voor mama. Ook hij gaf daar zijn dankbaarheid mee aan. Even googelen op dankbaarheid…
“Een van de belangrijkste manieren waarop dankbaarheid onze hersenen kan beïnvloeden, is door de productie van dopamine en serotonine te stimuleren, twee neurotransmitters die vaak bekend staan als ‘feel-good’-chemicaliën. Wanneer we dankbaarheid uiten, kunnen onze hersenen deze chemicaliën vrijgeven, wat leidt tot gevoelens van geluk en tevredenheid.”
“Onderzoekers hebben een verband vastgesteld tussen dankbaarheid en mentaal en fysiek welzijn. De feelgoodhormonen die vrijkomen bij het geven en dankbaar zijn, kunnen je helpen om stress te beheersen en je gelukkig te voelen, en op je beurt meer energie, een positieve mindset en een betere nachtrust te hebben.”
“Wat is dankbaarheid? Dankbaarheid is het vermogen om de waarde van iets of iemand te erkennen en te waarderen. Het is meer dan beleefd ‘dankjewel’ zeggen; het is een diep gevoel van waardering dat voortkomt uit het bewust ervaren van het goede in je leven.”
“Als dankbaarheid wordt afgedwongen of pijn omzeilt, kan het gevoelens van falen en hopeloosheid versterken. De donkere kant van dankbaarheid is dat het geweldig klinkt en gemakkelijk kan worden misbruikt. Let op jezelf, let op je hart, let op je emoties, ze zijn de sleutel tot de balans die we allemaal zoeken.”
Zo, er is veel te vinden op internet over dankbaarheid. Maar het gaat vooral over het dankbaar zijn, niet over het ontvangen ervan 🙂 En mooi dat er ook een donkere kant bestaat van dankbaarheid. Als het als ‘tool’ wordt ingezet! Niet vanuit het hart maar vanuit het hoofd. Of om emoties niet te voelen… je moet maar dankbaar zijn dat je… vul maar in 🙁 Dan slaat het de plank faliekant mis.
Mijn les van B8 is dat ik dankbaarheid van de mensen om mij heen gewoon mag absorberen… niet afwijzen door te spiegelen / terug te kaatsen. Ik mag gewoon “fijn” zeggen… net als B8. Mooie wijze boom van me <3
Misschien is mijn hartewens wel dat ik ‘dankbaarheid’ mag absorberen 🙂 Dat ik het echt mag laten aankomen. Daar ligt wel een stevige les voor mij 🙂
Ondertussen sta ik daar in het donker bij mijn bomenvriend. Ik staar naar het donkere bos voor me. En ik betrap mezelf op angst. Geen doodsangst maar ik vind het even te eng om het bos in te trekken. Maar dit wil ik niet… ik wil me vrij voelen om ‘mijn’ bos in te kunnen in de nacht. De wolf heeft me even een boodschap gegeven 🙂 mooi om me daar even dankbaar voor te voelen. De wolf en mijn boom hebben een hoop te vertellen. Volgende keer ga ik echt weer mijn bos in! Ik heb net een persoonlijk alarm gekocht 😛 110 decibel… ik denk dat ik me rot schrik en een eventuele roedel wolven ook 😛 het geeft mij in ieder geval een veilig gevoel. En dat een klein apparaatje dat voor mij kan betekenen is fijn… gewoon fijn.
Op de terugweg neem ik het struinpad door de weilanden… de shortcut. Toch een mooie wandeling van een uur en geen levende ziel ontmoet… op wat bange ganzen na. Ik liep alleen maar langs… dat doen wolven ook 🙂
Veel liefs,
Loes
Een paar weken later is er een wolf in Zwolle aanbeland! Er zijn veel filmpjes uit de buurt en berichten dat hij op Westerveld gespot is, op het struinpad naar het bos… mijn bos. In mijn wijk loopt hij door de straten, hij probeert een plek te vinden om de wijk uit te kunnen. En die vindt hij in het buitengebied waar ik graag wandel… hij is er, in zijn eentje.
En dan de volgende volle maan, als ik weer naar mijn bos ga. De 110 decibel in mijn zak (mijn man had het even geprobeerd thuis en ja, het is hard!!) voelen goed, als het nodig mocht zijn. Als ik langs de rand van de woonwijk loop hoor ik geweerschoten en zie ik grote zoeklichten in mijn bos.
Afgelopen dagen ben ik vaak in het bos geweest om sporen te zoeken en die heb ik veel gevonden! En nu wordt er geschoten!! Ik twijfel geen moment en bel direct de politie. Die kan de schoten ook horen als ik met hen aan de lijn ben. Met een kwartier zijn er drie auto’s waarvan een met honden. Alle in- en uitgangen van het bos worden afgezet. Maar de jagers laten zich niet zien en de politie durft de honden het bos niet in te sturen… logisch. Er zijn jagers die op honden/wolven schieten en wolven lusten honden rauw. Na drie kwartier druipen ze af. Er worden nergens auto’s aangetroffen en er komt echt niemand uit het bos 😛 Ze raden me af om nu nog mijn wandeling te maken… toch even bij mijn boom geweest. Fijn dat zij zo snel reageerden en de zaak hoog opnamen… van de wolf niets meer vernomen. Niet in de media en niet in het bos. Ik ben bang dat het voor deze wolf een doodlopend avontuur in Zwolle was… shit!
